ตอนที่ 90 หรือว่าจะกอดนอนดี

พอกินข้าวเสร็จ ดวงตะวันก็คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกแล้ว

จ้าวเช่อหยิบเงินทั้งหมดที่หามาได้ในวันนี้ออกมา

แล้วยื่นให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ทั้งหมด

"ให้เจ้า"

"รวมกับเงินพวกนี้ เงินสำหรับสร้างบ้านของพวกเราก็พอแน่นอน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ใช้สองมือประคองเงินกองโตนี้ไว้อย่างทะนุถนอม

นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับพลางเอ่ยว่า "ตั้งสามสิบเอ็ดตำลึงแน่ะ..."

"ถ้ารวมกับเงินเก็บที่บ้าน พวกเราก็มีสี่สิบกว่าตำลึงแล้วนะเจ้าคะ"

จ้าวเช่อยื่นมือไปสะกิดจมูกน้อยๆ ของนางเบาๆ

"ใช่แล้ว"

"ช่วงสองสามวันนี้พวกเราเร่งทำน้ำตาลทรายขาวออกมาอีกชุด พอข้านำไปส่ง ก็จะได้เงินมาอีกก้อน"

"ถึงตอนนั้น ต่อให้สร้างบ้านใหม่เสร็จ ก็ไม่ต้องกลัวว่าที่บ้านจะขาดแคลนเสบียงอาหารอีก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยิ้มจนดวงตากลมโตหยีลงด้วยความหวัง พลางเอ่ยว่า "เงินเยอะมากเลย..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "เอาไปเก็บไว้ก่อนเถอะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ผงกศีรษะน้อยๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปซ่อนเงินด้วยความดีใจ

สี่สิบกว่าตำลึงเชียวนะ... ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี

บ้านอิฐสีเขียวมุงกระเบื้องหลังใหญ่ของครอบครัว ล้วนขึ้นอยู่กับเงินพวกนี้แล้ว!

ซูฉ่ายเอ๋อร์คิดว่า หากเป็นตัวนางเพียงลำพัง

ต่อให้ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจไปชั่วชีวิต ก็ไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนี้เป็นแน่

สามีของนาง เก่งกาจเกินไปแล้วจริงๆ!

ส่วนจ้าวเช่อนั่งย่อยอาหารอยู่ใต้ชายคาหน้าห้องครัว พลางขบคิดเรื่องสร้างบ้านไปด้วย

"หรือจะสั่งทำท่อเครื่องเคลือบดินเผาดีนะ?"

"แล้วทำกังหันวิดน้ำสักอัน ชักน้ำขึ้นไปบนหลังคา ทำเป็นฝักบัวอาบน้ำ"

"แบบนั้นคงสบายไม่น้อย..."

"ถ้าห้องโถงใช้เครื่องเรือนยุคปัจจุบัน คงจะดูแปลกแยกสะดุดตาเกินไปหน่อย"

"แต่ทำห้องหนังสือสักห้อง แล้ววางโซฟาเอาไว้นอนเป็นปลาเค็มข้างในได้"

จ้าวเช่อคิดพลาง

ในใจก็เริ่มคันไม้คันมือขึ้นมา

อย่างไรเสียบ้านหลังนี้ก็สร้างมาจากน้ำพักน้ำแรงของตนเองทั้งหมด

ย่อมต้องวางแผนให้รอบคอบเสียหน่อย

เขากลับเข้าไปในห้อง หยิบพู่กันและกระดาษออกมา รีบจดสิ่งที่เพิ่งนึกออกลงไปทันทีขณะที่ยังจำได้

ซูฉ่ายเอ๋อร์เพิ่งซ่อนเงินเสร็จ

ก็เห็นสามีสาวเท้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหยิบพู่กันกับกระดาษมาตวัดเขียนอย่างรวดเร็ว

นางมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่พอนึกได้ว่าตนเองไม่รู้หนังสือ จึงไม่กล้าเอ่ยปากรบกวนสามีในเวลานี้

ทว่าสิ่งที่จ้าวเช่อเขียนก็มีไม่มากนัก

เพียงครู่เดียวก็เขียนเสร็จ

พอเห็นแม่นางน้อยยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ยิ้มพลางอธิบายให้นางฟัง "นี่คือของที่ต้องใช้สร้างบ้านใหม่ของพวกเรา ข้าจดรายการไว้ก่อน"

"จริงสิ ถ้าเจ้านึกอะไรออกก็บอกข้าได้นะ"

"ข้าจะได้จดรวมไว้ให้หมด ถึงเวลาจะได้สร้างตามแบบที่เจ้าชอบ"

"สร้างตามที่ข้าชอบหรือเจ้าคะ?" ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ อย่างสงสัย

นางไม่ได้มีความชอบอะไรเป็นพิเศษเสียหน่อย

นางจึงยิ้มจนตาหยีโค้งแล้วตอบอย่างฉะฉาน "ข้าฟังท่านพี่ทั้งหมดเจ้าค่ะ!"

จ้าวเช่อยิ้มพลางใช้ด้ามพู่กันแตะลักยิ้มเล็กๆ บนแก้มของนาง

"เอาเถอะ เจ้าค่อยๆ คิดไป นึกอะไรออกค่อยมาบอกข้า"

แม้ซูฉ่ายเอ๋อร์จะคิดอะไรไม่ออก แต่พอได้ยินสามีเอ่ยถามความเห็นของตน

ในใจก็หวานล้ำราวกับมีน้ำผึ้งชโลมรด

แม่โถน้ำผึ้งน้อยชะโงกหน้าเข้าไปดูพลางถามว่า "ท่านพี่เขียนอะไรไว้บ้างหรือเจ้าคะ?"

จ้าวเช่อชี้ไปที่ตัวอักษรด้านบนพลางอธิบายว่า "สั่งทำท่อระบายน้ำจากเครื่องเคลือบดินเผา"

"แล้วก็ทำของที่คล้ายๆ กับลิ้นเปิดปิดน้ำ ถึงเวลาจะได้ชักน้ำลงมาจากบนหลังคา"

"..."

จ้าวเช่ออธิบายไป ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็นึกภาพตามไป

แต่ความรู้และประสบการณ์ของนางมีจำกัดเกินไป

ข้าวของหลายอย่าง ต่อให้เค้นสมองคิดเท่าไรก็นึกไม่ออก

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการประจบเอาใจของนางแม้แต่น้อย

"ทะ... ท่านพี่เก่งกาจยิ่งนักเจ้าค่ะ!"

จ้าวเช่อมองนางที่เบิกตากลมโตอย่างใสซื่อ ทั้งที่ปากยังเอ่ยคำเยินยอไม่หยุด

เขาจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้แล้วว่า "เด็กเลี้ยงแกะตัวน้อย เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าฟังไม่รู้เรื่องสักนิด"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ "ข้า..."

"ข้าฟังไม่รู้เรื่องจริงๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่เป็นไร ของพวกนี้เข้าใจยากไปหน่อย"

"แต่พอทำเสร็จเมื่อไร เจ้าก็จะรู้เองว่ามันสะดวกสบายแค่ไหน"

ถึงอย่างไรสิ่งที่เขาเอ่ยถึงก็มีข้าวของจากยุคปัจจุบันปะปนอยู่ด้วย

ซูฉ่ายเอ๋อร์เป็นเพียงแม่หนูยุคโบราณที่ไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหน นางฟังไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องธรรมดา

จ้าวเช่อพูดจบก็ตั้งใจจะออกไปล้างตุ่มและกรวยดินเผาหวาหลิวที่ซื้อมาให้สะอาดเสียก่อน

เขาวางกระดาษขาวที่ยังมีสิ่งที่ต้องเขียนเพิ่มทับไว้บนโต๊ะ

ก่อนจะลูบศีรษะเล็กๆ ของแม่หนูน้อยเบาๆ แล้วเดินออกไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองตามแผ่นหลังของสามีที่ลับหายไปตรงประตู

ก่อนจะละสายตากลับมามองกระดาษขาวตรงหน้าที่เต็มไปด้วยตัวอักษร

แม้จะไม่รู้หนังสือ ทั้งยังไม่เคยเห็นใครเขียนหนังสือมาก่อน

แต่นางกลับรู้สึกขึ้นมาเองว่า ลายมือของสามีตนนั้นจะต้องงดงามมากเป็นแน่

ซูฉ่ายเอ๋อร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือน้อยๆ ออกไป

นางลูบไล้พื้นที่ว่างบนกระดาษขาวแผ่นนั้นอย่างแผ่วเบา

พอลูบดูแล้วก้มมองมือเล็กที่แห้งกร้านของตน พลางนึกถึงมือเรียวสวยได้รูปของสามี

นางก็รีบชักมือกลับมาด้วยความเคอะเขินจนทำตัวไม่ถูกอีกครา

ตัวนาง... ไฉนถึงได้โง่งมเช่นนี้นะ

กระทั่งคำพูดของสามียังฟังไม่เข้าใจ...

ซูฉ่ายเอ๋อร์หลุบตาลงมองกระดาษตรงหน้า

นางเม้มปากน้อยๆ แล้วรวบรวมสติอารมณ์ เตรียมตัวออกไปช่วยสามีล้างอุปกรณ์

ด้านนอก จ้าวเช่อกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน

ซูฉ่ายเอ๋อร์เดินเข้ามาหาพลางเอ่ย "ท่านพี่ ข้ามาช่วยเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ดีสิ"

ทั้งสองช่วยกันล้างอุปกรณ์ที่เพิ่งซื้อกลับมา

จ้าวเช่อสัมผัสได้ว่าแม่หนูน้อยข้างกายดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดแปลกไป

เพียงแต่ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีท่าทีผิดปกติอะไรอีก

จ้าวเช่อจึงไม่ได้คิดมากความ

ตกกลางคืน

ยามนอนอยู่บนเตียง

จ้าวเช่อสอดมือหนุนใต้ศีรษะ สัมผัสได้ว่าแม่หนูน้อยข้างกายดูเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว

นางนอนคว่ำอยู่บนผ้าห่ม เอ่ยถามเสียงเบาว่า "ท่านพี่ ที่ท่านบอกว่าจะชักน้ำลงมาจากหลังคา จะชักน้ำลงมาอย่างไรหรือเจ้าคะ"

แม้ซูฉ่ายเอ๋อร์จะไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของสามี แต่นางก็อยากจะถามดูอีกสักครา

ขอเพียงสามียินดีอธิบายให้นางฟัง ไม่ว่าเขาจะเอ่ยสิ่งใด นางล้วนอยากรู้ทั้งสิ้น!

จ้าวเช่ออธิบายให้นางฟังว่า "ทำกังหันน้ำขึ้นมาตัวหนึ่ง ถึงตอนนั้นก็ชักน้ำขึ้นสู่ที่สูงได้โดยตรง"

ขณะพูด

จ้าวเช่อก็กุมมือน้อยๆ ของแม่หนูขึ้นมา

ทำท่าสาธิตให้นางดู

"ทำอ่างใบใหญ่ไว้ด้านบนสักใบ แล้วพาดกระบอกไม้ไผ่สองลำไว้ตรงนี้เพื่อรับน้ำ"

"พอน้ำในกระบอกไม้ไผ่เต็ม ก็จะไหลเทลงมาด้านล่าง"

"ไหลลงสู่กังหันน้ำ พอกังหันหมุนวน ก็จะเทน้ำจากด้านบนลงมา"

"เท่านี้กังหันน้ำก็ทำงานได้แล้ว"

"แต่วิธีนี้ ต้องมีคนคอยตักน้ำมารดตรงนี้ไม่หยุดถึงจะใช้การได้"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยว่า "ท่านพี่ เช่นนั้นกว่าจะเติมน้ำใส่อ่างด้านบนจนเต็ม มิต้องใช้เวลานานมากหรือเจ้าคะ"

จ้าวเช่อนิ่งคิด

รู้สึกว่ามันค่อนข้างยุ่งยากอย่างที่นางว่าจริงๆ

หากจะทำกังหันน้ำ ทางที่ดีควรสร้างไว้ตรงทางน้ำไหล

ขืนต้องให้คนคอยตักน้ำอยู่ข้างล่างทั้งวัน คงไม่ต้องทำมาหากินอะไรกันพอดี

จ้าวเช่อคิดดูแล้วจึงว่า "เจ้าพูดมีเหตุผล"

"มิสู้พวกเราไปเลือกที่ดินริมแม่น้ำสักผืน แล้วสร้างเรือนใหม่ขึ้นมาเลยดีหรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชมจากสามี พริบตานั้นนางก็กลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

"ระ...แล้วแต่ท่านพี่ตัดสินใจเลยเจ้าค่ะ!"

จ้าวเช่อหัวเราะ "ได้ เช่นนั้นข้าค่อยไปปรึกษาท่านลุงใหญ่อีกที"

"ยังดีที่มีเจ้าคอยเตือนข้า"

เพียงคำพูดเรียบเรื่อยของจ้าวเช่อประโยคเดียว กลับทำให้ซูฉ่ายเอ๋อร์สุขใจจนแทบลอยได้

ด้วยความดีใจ นางจึงออกแรงผลักผ้าห่มที่เคยวางคั่นไว้ตรงกลางตอนแอบดูสามีเปลี่ยนเสื้อผ้าไปไว้ด้านข้าง

แล้วขยับกายเข้ามาแนบชิด หมายจะดึงมือจ้าวเช่อมากุมไว้

จ้าวเช่อกลับรวบร่างเล็กข้างกายเข้ามากอดไว้แนบอกเสียเลย

เขาเอ่ยขึ้นว่า "จับมือนอนมันลำบากไปหน่อย สู้กอดกันนอนเลยดีกว่าไหม"