ตอนที่ 89 ท่านพี่ ข้าผิดไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

จ้าวเช่อเอ่ยลาทุกคนแล้วเดินออกจากเมืองเป็นคนแรก

คนอื่นๆ ที่จะออกจากเมืองต่างต้องผ่านการตรวจค้นยืนยันตัวตนกันทั้งสิ้น

เวลานี้ไม่มีเกวียนวัวเหลืออยู่แล้ว

จ้าวเช่อจึงทำได้เพียงอาศัยสองขาเดินกลับไปเอง

พอนึกถึงท่าทีของคุณชายจ้าวเมื่อครู่ จ้าวเช่อก็อดขำไม่ได้

หากเป็นจ้าวเช่อคนก่อน

เกรงว่าวันนี้คงได้โมโหจนอกแตกตายไปอีกรอบเป็นแน่

จ้าวเช่อส่ายหน้า

"คำที่ท่านซิ่วไฉคนนั้นพูดไว้คราวก่อนช่างถูกต้องจริงๆ"

"ไม่รู้แล้วอวดรู้ นั่นแหละคือความโง่เขลา"

"มีทางการคอยหนุนหลัง วิธีที่ข้าบอกไปย่อมมีโอกาสสำเร็จถึงแปดเก้าส่วน"

"แต่ไม่รู้ว่าหลังจากเรื่องนี้ ข้าจะพอกอบกู้ชื่อเสียงกลับมาได้บ้างหรือไม่..."

จ้าวเช่อคิดไปพลางก้าวเท้ากลับบ้านไปพลาง

ระหว่างทาง ท้องไส้ก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วง

เขาหยิบเสบียงแห้งที่แม่หนูน้อยเตรียมไว้ให้ออกมากินระหว่างเดิน

แล้วเคี้ยวกลืนลงท้องไปจนหมด

วันนี้เขากลับมาช้ากว่าปกติ

กว่าจะมาถึงใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้าน เวลาก็จวนจะเข้ายามเว่ยแล้ว

นับตั้งแต่ข้ามภพมาจนถึงตอนนี้ จ้าวเช่อไม่เคยกลับมาช้าขนาดนี้มาก่อนเลย

ทว่า

ร่างเล็กๆ ที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านนั้น หากไม่ใช่แม่หนูน้อยบ้านเขาแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?

ซูฉ่ายเอ๋อร์ชะเง้อมองไปยังถนนใหญ่เป็นระยะ พลางเอ่ยคุยสองสามประโยคกับชุนเซียง ลูกสะใภ้ของป้าหกที่ยืนอยู่ข้างๆ

จ้าวเช่อกระชับกล่องหนังสือบนหลังให้เข้าที่ แล้วเร่งสาวเท้าตรงเข้าไปหาทันที

"ฉ่ายเอ๋อร์!"

เสียงเรียกของจ้าวเช่อทำให้ดวงตาของซูฉ่ายเอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมาทันที

นางลืมชุนเซียงที่ยืนรอเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ ไปชั่วขณะ

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบสาวเท้าตรงเข้ามาหา แม้ท่าทางจะดูเดินลำบากกว่าปกติก็ตาม

"ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายของแม่หนูน้อย จ้าวเช่อก็เอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยนะ พอดีมีเรื่องให้ล่าช้าอยู่ที่หน้าประตูเมืองน่ะ"

คราวก่อนที่เขากลับมาช้าไปนิด แม่หนูน้อยก็เอาแต่ยืนชะเง้อรออยู่หน้าประตูบ้าน

คราวนี้เขากลับช้ากว่าเดิมตั้งมาก

แม่หนูน้อยจึงไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของคนในหมู่บ้านอีกต่อไป

นางทนรอไม่ไหวจนต้องวิ่งออกมารอสามีถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน

แม่ก้อนหินรอสามีตัวน้อยเม้มปากพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "แล้วตอนท่านพี่อยู่ในเมือง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่"

จ้าวเช่อลูบหัวน้อยๆ ของนางเบาๆ

"ไม่มีอะไร จัดการเรียบร้อยดีแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่ว "เช่นนั้นก็ดีแล้ว..."

ที่ผ่านมาท่านพี่ไม่เคยกลับมาช้าขนาดนี้มาก่อน

ซูฉ่ายเอ๋อร์รออยู่ที่บ้านจนร้อนใจราวกับมีไฟสุม

กลัวเหลือเกินว่าท่านพี่จะเกิดเรื่องขึ้นในเมือง ถึงขั้นคิดจะไปขอร้องให้คนบ้านลุงใหญ่พานางเข้าเมืองไปตามหาสามี

พอเลยเที่ยงวัน นางก็นั่งไม่ติดที่อีกต่อไป

สุดท้ายจึงตัดสินใจออกมารอดักท่านพี่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเสียเลย

ชุนเซียงที่ยืนอยู่ข้างๆ แกล้งกระแอมขึ้นมาเบาๆ หนึ่งที

สองสามีภรรยาตัวน้อยถึงได้ดึงสติกลับมาจากห้วงอารมณ์ 'พลัดพรากเนิ่นนาน' นั้น

ชุนเซียงอดขำไม่ได้ คิดในใจว่าหากคนนอกไม่รู้ความจริง คงนึกว่าสามีภรรยาคู่นี้พลัดพรากจากกันมานานแสนนานเสียแล้ว

นางยิ้มพลางกล่าวว่า "กลับมาได้ก็ดีแล้ว"

"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่เป็นอะไรแน่ ให้ฉ่ายเอ๋อร์กลับไปรอในเรือนก็ไม่ยอม"

"แต่นางก็ไม่ยอมท่าเดียว"

"ข้ามายืนเป็นเพื่อนนางได้ตั้งหนึ่งเค่อแล้ว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้มายืนรออยู่คนเดียวนานเท่าใดแล้ว"

จ้าวเช่อพยักหน้าให้ชุนเซียงเล็กน้อย

"ขอบใจพี่ชุนเซียงมาก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ส่งยิ้มให้ชุนเซียงเช่นกัน

ชุนเซียงยิ้มจนตาหยีพลางโบกไม้โบกมือ

"ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว เช่นนั้นข้าก็กลับบ้านละนะ"

ว่าแล้ว

นางก็ไม่อยู่เป็นก้างขวางคออีกต่อไป หมุนตัวเดินกลับบ้านทันที

จ้าวเช่อจึงเลื่อนสายตากลับมามองแม่หนูน้อยที่กำลังจ้องตนตาแป๋ว

"กลับบ้านกันเถอะ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้าน้อยๆ มองสามีที่กุมมือนางไว้อย่างเป็นธรรมชาติ นางเม้มปากแน่น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

เพียงแต่ยามก้าวเดิน นางกลับดูกระย่องกระแย่งผิดปกติ

จ้าวเช่อถามด้วยความสงสัย "เท้าเป็นอะไรไป"

"ช่วงนี้ฝนตก ปวดกระดูกข้างในขึ้นมาหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าพลันแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

นางเอ่ยอย่างเก้อเขิน "ขะ...ข้ายืนนานเกินไป ขาก็เลยปวดนิดหน่อย..."

"ไม่เป็นไรหรอก ข้าเดินช้าลงหน่อยก็พอ"

ครั้นคิดดูอีกที นางก็เอ่ยขึ้นว่า "เมื่อตอนกลางวันท่านพี่ยังไม่ได้กินข้าว ต้องหิวมากแน่ๆ"

"ข้ารีบเดินหน่อยดีกว่า จะได้กลับไปทำกับข้าวให้ท่านพี่กิน"

พูดจบ นางก็ดึงมือสามีหมายจะรีบพากลับบ้านทันที

จ้าวเช่อเห็นแม่นางน้อยเดินทุลักทุเลกว่าเดิม ก็เคาะศีรษะเล็กๆ ของนางอย่างนึกขัน

"รอนานเท่าใดแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ลูบหน้าผากตรงที่เพิ่งถูกเคาะเบาๆ พลางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ

วันนี้กว่าสามีจะกลับมา นางต้องยืนรอนานถึงเพียงนี้

จึงอยากอยู่ใกล้ชิดกับเขาให้นานขึ้นอีกสักนิด

"ไม่นานหรอกเจ้าค่ะ"

"ท่านพี่รีบกลับเรือนเถอะเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นคงหิวแย่แล้ว"

พูดพลาง

นางก็จูงมือจ้าวเช่อเดินตรงกลับเรือนทันที

พอคิดว่าสามีกลับมาช้าปานนี้ คงหิวจนแทบทนไม่ไหว

ก็ไม่สนใจแล้วว่าเดินเร็วเกินไปจะดูไม่งาม รีบจูงมือจ้าวเช่อสาวเท้าเร็วรี่มุ่งหน้ากลับเรือน

จ้าวเช่อมองดูขาและเท้าของแม่นางน้อย ในใจพลันลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

วันหน้าเขาคงต้องกะเวลาให้ดีกว่านี้

การติดต่อสื่อสารในยุคโบราณไม่สะดวกสบายเอาเสียเลย

หากมีเรื่องติดพันอยู่ข้างนอก ก็ไม่อาจส่งข่าวบอกคนทางบ้านได้ทันท่วงที

พลอยทำให้คนที่รออยู่ทางบ้านต้องคอยเป็นห่วงไปด้วย

พอกลับมาถึงบ้าน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็จูงมือสามีตรงเข้าไปในครัวทันที

นางส่งผ้าให้เขาเช็ดหน้าเช็ดมือ จากนั้นจึงยกสำรับอาหารที่อุ่นไว้บนเตาออกมา

จ้าวเช่อเพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็เห็นแม่นางน้อยตักข้าวใส่ชามของตัวเอง แล้วเดินมานั่งลงตรงข้าม

จ้าวเช่อถามขึ้น "กลางวันเจ้ายังไม่ได้กินข้าวหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์หลบสายตาเล็กน้อย พลางตอบเสียงอ่อย "กะ...กินแล้ว..."

เห็นท่าทางหลุกหลิกของนาง จ้าวเช่อก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดฝาหม้อดูทันที

ข้าวที่นึ่งอยู่ด้านใน พร่องไปเพียงส่วนที่ตักใส่ชามของพวกเขาสองคนเท่านั้น

กับข้าวเองก็ยังไม่มีรอยแตะต้องเลยแม้แต่น้อย

เห็นทีว่าเมื่อกลางวันพอไม่เห็นเขากลับมา แม่นางน้อยคนนี้ก็คงยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน

จ้าวเช่อนั่งลงอย่างจนใจระคนเอ็นดู

"ข้ากลับมาไม่ทัน ทำไมไม่กินก่อนล่ะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์อ้อมแอ้มตอบอย่างระมัดระวัง "ข้า... ลืมไปน่ะเจ้าค่ะ"

ตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลากินมื้อเย็นอยู่แล้ว

แต่สามีเพิ่งจะกลับมาถึง

ก่อนหน้านี้ ซูฉ่ายเอ๋อร์จะมีกะจิตกะใจกินข้าวได้อย่างไร

ในใจคิดแต่ว่าจะรออีกนิด รอให้เขากลับมาแล้วค่อยกินพร้อมกัน

ทว่ารอแล้วรอเล่า เวลากลับล่วงเลยมาจนป่านนี้

ที่บอกว่าลืมไปแล้ว จึงไม่ได้โกหกเสียทีเดียว

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ จ้าวเช่อก็ใช้ตะเกียบเคาะหน้าผากมนเบาๆ

"เด็กโกหกไม่น่ารักเลยนะ"

"คราวหน้าถ้าข้ายังไม่กลับ เจ้ากินไปก่อนได้เลย ไม่ต้องทนรอข้านานขนาดนี้"

"เข้าใจหรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นว่าสามีไม่ได้โกรธจริง จึงรวบรวมความกล้ารีบยอมรับผิดทันควัน

"ขะ...เข้าใจแล้ว!"

"ข้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว ท่านพี่รีบกินข้าวก่อนเถอะ"

จ้าวเช่อพูดอย่างนึกขัน "ประเดี๋ยวค่อยมาคิดบัญชีกับเจ้า"

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน กินมื้ออาหารที่ไม่รู้ว่าเป็นมื้อกลางวันหรือมื้อเย็น

ระหว่างทางจ้าวเช่อหาอะไรรองท้องมาบ้างแล้ว แต่พอเดินมาตลอดทาง ท้องก็เริ่มกลับมาหิวอีกรอบ

ส่วนซูฉ่ายเอ๋อร์นั้น ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้มีเพียงข้าวต้มกุ๊ยตกถึงท้องไปแค่นิดเดียว

พอได้กลิ่นกับข้าวหอมกรุ่น ท้องน้อยๆ ของนางถึงเพิ่งประท้วง ส่งเสียงร้องโครกครากออกมา

แม้กับข้าวในสายตาของจ้าวเช่อจะดูแสนธรรมดา

แต่พอกินเข้าไป กลับรู้สึกอร่อยถูกปากเป็นพิเศษ