ตอนที่ 88 วงกลมนี้อีกแล้ว

หลังสวีจู่ปู้สั่งการให้ตรวจตราผู้ที่จะเดินทางออกนอกเมืองอย่างเข้มงวดแล้ว

เขาก็รีบกลับมายังที่ว่าการอำเภอทันที

ยามนี้นายอำเภอจางเองก็กำลังปวดหัวกับเรื่องเสบียงอาหารอยู่เช่นกัน

ในมือถือสมุดบัญชียุ้งฉางของอำเภอ พลางคิดคำนวณไม่หยุดหย่อน

ว่าอำเภอของตนจะพอเจียดเสบียงไปช่วยบรรเทาภัยให้อำเภอข้างเคียงได้มากน้อยเพียงใด

สวีจู่ปู้สาวเท้าเข้ามาอย่างรีบร้อน ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี

"ใต้เท้า วิกฤตเรื่องเสบียงคราวนี้มีหนทางคลี่คลายแล้วขอรับ"

นายอำเภอจางวางสมุดบัญชีในมือลงทันที พลางรีบเอ่ยถาม "ยืมเสบียงมาได้แล้วหรือ"

"เป็นบ้านไหนที่ยอมให้ยืมเสบียง"

"บ้านเฉินหยวนว่าย หรือว่าบ้านเศรษฐีจ้าว"

สวีจู่ปู้ยิ้มพลางตอบว่า "มิใช่ขอรับ!"

"แต่เป็นพ่อหนุ่มน้อยจากครอบครัวชาวนาคนหนึ่งต่างหาก"

ได้ยินคำพูดของสวีจู่ปู้ นายอำเภอจางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เจ้าหนุ่มจากครอบครัวชาวนาเนี่ยนะ"

"ที่บ้านจะมีเสบียงอาหารให้ยืมได้สักเท่าไรกันเชียว"

สวีจู่ปู้อธิบายว่า "ใต้เท้า คราวนี้พวกเราไม่ต้องยืมเสบียงอาหารแม้แต่น้อย ก็สามารถแก้ไขวิกฤตเสบียงของอำเภอข้างเคียงทั้งสองแห่งได้แล้วขอรับ!"

พูดจบ

เขาก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลาอีก

รีบเล่าแผนการที่จ้าวเช่อเสนอไว้ตรงหน้าประตูเมืองเมื่อครู่ออกมาทันที

ครั้นนายอำเภอจางได้ยินว่า ให้ทางการเป็นผู้นำในการปั่นราคาสินค้าให้สูงขึ้น

ก็มองอีกฝ่ายด้วยความคลางแคลงใจอยู่หลายครา นึกว่าสวีจู่ปู้ถูกผีเข้าสิงไปแล้ว

มิเช่นนั้นเหตุใดจึงพูดจาเพ้อเจ้อบ้าบอพรรค์นี้ออกมาได้

สวีจู่ปู้เห็นว่าอธิบายปากเปล่าคงเข้าใจได้ยาก

จึงหยิบพู่กันบนโต๊ะของนายอำเภอจางขึ้นมา เลียนแบบท่าทางของจ้าวเช่อ แล้ววาดวงกลมวงหนึ่งลงบนกระดาษ

"ใต้เท้า โปรดดูขอรับ"

นายอำเภอจางมองวงกลมวงนั้น รู้สึกคุ้นตาพิกล

ทว่ายังไม่ทันได้คิดทบทวนให้ดี

สวีจู่ปู้ก็เริ่มถ่ายทอดคำพูดของจ้าวเช่อทันที

พอวาดวงกลมเพิ่มจนครบทั้งสี่วง

สีหน้าของนายอำเภอจางก็เปลี่ยนไป ไม่ต่างจากสวีจู่ปู้เมื่อครู่เลยสักนิด!

ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!

รับราชการมาสิบกว่าปี เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าใช้วิธีเช่นนี้คลี่คลายวิกฤตเสบียงได้ด้วย!

นายอำเภอจางสะกดกลั้นอารมณ์ รับฟังจนสวีจู่ปู้พูดจบ

ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "วิธี... วิธีนี้มัน..."

"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!"

ว่าแล้วนายอำเภอจางก็คว้ามือของสวีจู่ปู้ไว้หมับ

"เป็นชาวนาแบบไหนกัน ถึงคิดแผนการอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาได้"

สวีจู่ปู้ตอบไปตามตรง "ใต้เท้า ผู้น้อยได้ยินพวกบัณฑิตในเหตุการณ์บอกว่า คนผู้นี้มีนามว่าจ้าวเช่อขอรับ"

"ดูเหมือนจะเคยเป็นเพื่อนร่วมสำนักศึกษาของคุณชายบ้านเศรษฐีจ้าว"

"จ้าวเช่อ..." นายอำเภอจางพึมพำชื่อนี้ซ้ำไปมา

สายตาเขาเหลือบไปมองมุมโต๊ะหนังสือ ก่อนจะลุกพรวดไปรื้อค้นหาของทันที

สวีจู่ปู้มองท่าทีนั้นด้วยความงุนงง

"ใต้เท้า กำลังค้นหาเอกสารใดอยู่หรือขอรับ"

นายอำเภอจางไม่ได้ตอบ ยังคงก้มหน้าก้มตารื้อค้นต่อไป

ในที่สุด

เขาก็หยิบกระดาษขาวที่พับไว้แผ่นหนึ่งขึ้นมา แล้วคลี่ออกดูทันที

"จ้าวเช่อ คนจากหมู่บ้านสุ่ยเฉียว..."

นายอำเภอจางกวาดสายตาอ่านข้อความบนแผ่นกระดาษอย่างรวดเร็ว

มิน่าเล่า วงกลมนี้ถึงดูคุ้นตานัก

ที่แท้ก็คือจ้าวเช่อ คนที่เขียนปริศนาโคมไฟนั่นเอง!

คราวก่อนที่มีเรื่องหน้าจวนเศรษฐีจ้าว เขายังส่งคนไปสืบประวัติของจ้าวเช่อมาโดยเฉพาะ

แต่หลังจากนั้นฝนตกหนัก มัวแต่วุ่นวายกับการรับมือภัยพิบัติ

จึงยังไม่มีเวลาหยิบขึ้นมาดู

พอกวาดตาดูประวัติอันแสนเรียบง่ายของจ้าวเช่อ นายอำเภอจางก็เปรยขึ้นมา "หลิวซิ่วไฉถึงกับขับไล่ศิษย์เช่นนี้ออกไปเชียวหรือ"

สวีจู่ปู้ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ของจ้าวเช่อมาก่อน

พอเห็นนายอำเภอจางเอาแต่อ่านประวัติของจ้าวเช่อ ก็คิดว่าอีกฝ่ายยังจับจุดสำคัญไม่ได้

จึงลองเอ่ยเรียก "ใต้เท้าขอรับ"

"ผู้น้อยสั่งให้ปิดประตูเมืองไว้ชั่วคราวแล้ว ทั้งยังกำชับให้ตรวจตราคนเข้าเมืองอย่างเข้มงวด"

"ส่วนเรื่องอื่นหลังจากนี้ โปรดใต้เท้ามีคำสั่งด้วยขอรับ"

แม้เขาจะพอสั่งการเฉพาะหน้าได้ แต่คนที่มีอำนาจตัดสินใจขั้นเด็ดขาดก็ยังเป็นนายอำเภอจางอยู่ดี

หากนายอำเภอจางบอกว่าไม่ทำ ก็ไม่มีทางทำได้อย่างเด็ดขาด

นายอำเภอจางได้สติกลับมาจึงเอ่ยชม "ทำได้ดีมาก!"

"ข้าจะเขียนจดหมายอธิบายเรื่องนี้ให้สหายขุนนางทั้งสองท่านเข้าใจเดี๋ยวนี้"

สวีจู่ปู้เอ่ยอย่างกังวลอยู่บ้าง "เมื่อครู่คำพูดของพ่อหนุ่มน้อยจ้าวผู้นั้น มีคนได้ยินไปไม่น้อยเลยขอรับ"

"เกรงว่าจะมีคนคาบข่าวไปบอก"

แววตาของนายอำเภอจางไหวระริก ก่อนจะหัวเราะร่า "ต่อให้มีคนไปสมคบคิดกับพวกพ่อค้าข้าวเหล่านั้น แล้วมันจะทำไม"

"ราคาข้าวสารไม่มีทางพุ่งสูงแบบนี้ไปได้ตลอดหรอก"

"พอน้ำลด เสบียงบรรเทาทุกข์จากราชสำนักมาถึง ราคาพวกนี้ก็ต้องตกลงมาอย่างแน่นอน"

"ไม่ว่าอย่างไร พอราคาข้าวพุ่งสูงถึงจุดหนึ่ง พ่อค้าพวกนี้ก็ต้องปล่อยข้าวออกมาแน่!"

"หากไม่ปล่อย พวกเขาก็จะพลาดโอกาสกอบโกยเงินทองในครั้งนี้ไป"

นายอำเภอจางชี้นิ้วไปยังวงกลมหลายวงที่สวีจู่ปู้วาดไว้

"พอปล่อยข้าวออกมา ก็จะเป็นเหมือนวงกลมที่เจ้าวาดไว้นี่แหละ"

สวีจู่ปู้ได้ฟังก็ตบหน้าขาฉาดทันที

"ใต้เท้าพูดได้ถูกต้องยิ่งนักขอรับ!"

นายอำเภอจางสมกับที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงขุนนางมานานหลายปี

เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็มองเห็นจุดสำคัญในแผนการของจ้าวเช่อได้อย่างรวดเร็ว

นั่นก็คือ...

การที่ราคาข้าวตกลง เป็นผลลัพธ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ตามกลไกตลาด!

เมื่อราคาข้าวพุ่งสูงถึงระดับหนึ่ง ต่อให้บรรดาพ่อค้ารู้ดีว่าทางการกำลังปั่นราคา

แต่เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง พวกเขาก็ต้องยอมปล่อยข้าวออกมาอยู่ดี!

ขอเพียงมีใครเริ่มเปิดช่องระบายข้าว ข้าวสารปริมาณมหาศาลก็จะต้องทะลักเข้าสู่ตลาดอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น ราคาข้าวก็จะลดฮวบลงอย่างต่อเนื่อง

แม้ราคาจะยังไม่ลดกลับไปเท่าเดิมในเวลาอันสั้น

แต่ก็จะไม่หลงเหลือข้าวสารราคาแพงลิบลิ่วจนน่าตกใจเช่นตอนนี้อีกต่อไป

นายอำเภอจางเอ่ยขึ้นอีกว่า "แต่ในเมื่อพ่อหนุ่มน้อยจ้าวคนนี้บอกวิธีอันยอดเยี่ยมให้แก่พวกเรา เช่นนั้นพวกเราก็มาร่วมเล่นละครกับเขาสักฉาก!"

"เบิกข้าวสารออกมาครึ่งหนึ่งจากคลังเสบียงของอำเภอเรา!"

"เจ้าแอบขนไปที่อำเภอข้างเคียง ราคาไม่ต้องตั้งให้สูงนัก เอาแค่..."

"ขายโต่วละหนึ่งร้อยหกสิบอีแปะก็พอ!"

"หากพวกพ่อค้าข้าวรายใหญ่จะกว้านซื้อ พวกเราก็ขายให้พวกมันไปเลย!"

นายอำเภอจางยิ่งพูดยิ่งฮึกเหิม

ความคิดในหัวเริ่มแล่นอย่างรวดเร็ว

"ต้องทยอยแบ่งขายเป็นงวดๆ!"

"หมดไปงวดหนึ่ง ค่อยปล่อยออกมาอีกงวดหนึ่ง!"

"จากนั้นให้ทางการของอำเภอข้างเคียง ใช้เงินหนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะรับซื้อคืนมาอีกงวดหนึ่ง!"

"ทำเช่นนี้ ไม่เกินสองสามวัน ราคาข้าวจะต้องร่วงลงมาแน่!"

นายอำเภอจางพูดไปพลาง แทบอยากจะลงมือทำเรื่องนี้ด้วยตนเองเสียเดี๋ยวนี้

สวีจู่ปู้ฟังไปพลาง ตวัดพู่กันจดบันทึกอย่างรวดเร็วไปพลาง

พอนายอำเภอจางพูดจบ สวีจู่ปู้ก็นั่งไม่ติดเก้าอี้เสียแล้ว

เขาเอ่ยว่า "ใต้เท้า ผู้น้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ"

"ไปเถิดไป ข้าก็จะเขียนจดหมายอธิบายสถานการณ์ให้สหายขุนนางทั้งสองเข้าใจเดี๋ยวนี้"

พูดพลาง เขาก็ตะโกนเรียกให้สวีจู่ปู้หยุดรอก่อน

"ช้าก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแทรกซ้อนขึ้นมา"

"ส่งคนไปตั้งด่านตรวจตามถนนทุกสายที่ออกจากตัวอำเภอ ห้ามไม่ให้คนในอำเภอเราออกไปข้างนอกเด็ดขาด!"

สวีจู่ปู้รับคำสั่งแล้วจึงล่าถอยออกไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดของจ้าวเช่อ เขาก็รู้สึกว่าวิธีนี้ยอดเยี่ยมมากแล้ว

ครั้นผ่านการวิเคราะห์แจกแจงของนายอำเภอจางเช่นนี้

เวลานี้เขากลับรู้สึกว่าพ่อหนุ่มน้อยจ้าวผู้นี้ ช่างราวกับเทพเซียนลงมาจุติโดยแท้!

ตัวเขาเองก็ต้องรีบกลับบ้าน ไปรวบรวมข้าวสารที่บ้านออกมาบ้างเช่นกัน

เพื่อไปร่วมกอบโกยเงินทองจากพวกพ่อค้าข้าวที่อำเภอข้างเคียงด้วยคน!

เมื่อได้รับหน้าที่อันแสนหอมหวานนี้มา สวีจู่ปู้ก็คิดคำนวณอย่างเบิกบานใจ

ว่าตนจะกอบโกยผลประโยชน์จากเรื่องนี้ได้มากเท่าใด

พลางคิดว่ารอให้เรื่องนี้เสร็จสิ้นลงเมื่อใด

เขาจะต้องผูกสัมพันธ์กับจ้าวเช่อผู้นี้ให้ดีอย่างแน่นอน!

"จริงสิ ต้องส่งคนไปจับตาดูจวนของเศรษฐีจ้าวผู้นั้นให้ดีด้วย"

"ตระกูลจ้าวแห่งนี้มีเรื่องบาดหมางกับพ่อหนุ่มน้อยจ้าว จะปล่อยให้พวกเขามาทำลายเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"