ตอนที่ 87 คุณชายจ้าวผู้เปี่ยมปรีชา

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ฝูงชนพลันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอึงมี่

เหล่าบัณฑิตต่างพากันถกเถียงเสียงเซ็งแซ่

"คุณชายจ้าว แผนการที่เจ้าว่ามานี้ใช้ได้ผลจริงหรือ"

"ใช้ได้แน่นอน!"

"พอราคาข้าวถูกดันขึ้นไปถึงจุดหนึ่ง ใครก็อดใจไม่ไหว ต้องเทข้าวออกมาขายแน่!"

"พอมีเจ้าแรกยอมปล่อยขาย เจ้าอื่นก็ย่อมแห่ปล่อยตาม!"

"เมื่อเปิดช่องทางได้ ข้าวสารก็จะทะลักเข้าสู่ตลาดราวกับสายน้ำหลาก!"

"และเมื่อมีข้าวไหลเข้าตลาดจำนวนมหาศาล ราคาข้าวย่อมดิ่งลงอย่างไม่อาจเลี่ยง!"

"คุณชายจ้าวช่างเป็นยอดคนโดยแท้!"

"ไม่นึกเลยว่าจะคิดหาวิธีคลี่คลายวิกฤตเสบียงของสองอำเภอนี้ได้จริง ๆ!"

"จริงด้วย! นึกไม่ถึงเลยว่าแค่วงกลมไม่กี่วงกับขีดเส้นเส้นเดียว จะแก้ปัญหาได้แล้ว!"

"พวกเราคิดจนหัวแทบแตกยังคิดไม่ออกสักนิด!"

จ้าวเช่อฟังคำเยินยอของฝูงชนด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

แผนการนี้

เกี่ยวข้องกับหลักการควบคุมระดับมหภาคและกลไกค้ำยันทางเศรษฐกิจของโลกยุคปัจจุบัน

เขาจึงต้องเปลี่ยนมาใช้วิธีที่เข้าใจง่ายที่สุดเพื่ออธิบายให้ทุกคนฟัง

แต่วิธีนี้ก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน

นั่นคือทางการต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพูดออกมาท่ามกลางผู้คนมากมาย

จ้าวเช่อเหลือบมองคุณชายจ้าวที่บัดนี้หน้าซีดเผือดไปแล้ว

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "วิธีแก้ปัญหาเรื่องเสบียง ข้าบอกไปหมดแล้ว"

"แต่ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ย่อมมีหูตาอยู่รอบด้าน"

"ยากจะรับประกันได้ว่า จะไม่มีใครแอบไปส่งข่าวที่อำเภออื่น"

พูดพลาง

จ้าวเช่อก็ทอดถอนใจออกมาอีกครา

"หากเป็นเช่นนั้น แผนการนี้คงใช้การไม่ได้แล้วกระมัง..."

สิ้นเสียงถอนหายใจของจ้าวเช่อ

บัณฑิตคนหนึ่งในฝูงชนก็ตะโกนลั่น "ใครกล้าไปส่งข่าว"

"พวกเราไม่ละเว้นมันแน่!"

"ถูกแล้ว! พวกเราไปพบท่านนายอำเภอ ขอให้สั่งปิดเมืองเดี๋ยวนี้!"

"ห้ามผู้ใดเข้าออกทั้งสิ้น!"

"พูดถูกแล้ว! พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้!"

"ใต้เท้านายอำเภอไม่มีทางนิ่งดูดายแน่!"

ว่าแล้ว

บัณฑิตบางคนถึงกับเตรียมไปตีกลองร้องทุกข์ที่ที่ว่าการอำเภอ เพื่อร้องเรียนเรื่องนี้ต่อนายอำเภอ

ในเวลานั้นเอง

สวีจู่ปู้ก็ก้าวออกมาจากฝูงชน

เขามองจ้าวเช่อด้วยสายตาล้ำลึก

ก่อนจะหันไปประกาศกับทุกคน "ข้าคือสวีจู่ปู้แห่งที่ว่าการอำเภอ"

"ใต้เท้านายอำเภอมอบหมายให้ข้ามาจัดการเรื่องเสบียงหนุนช่วยในครั้งนี้"

"นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ห้ามทุกคนออกจากเมืองเด็ดขาด!"

"ต้องรอจนกว่าจะตรวจสอบประวัติความเป็นมาให้กระจ่าง จึงจะปล่อยตัวไปได้!"

"เรื่องในวันนี้ หากผู้ใดแพร่งพรายออกไปก่อน"

"จะถูกเอาความจนถึงที่สุด!"

สิ้นเสียงสวีจู่ปู้ ทหารเฝ้าประตูก็รีบไปตามกำลังเสริมมาทันที

ยามนี้ สีหน้าของคุณชายจ้าวเขียวคล้ำราวกับผักต้มไปแล้ว

จบสิ้นกัน...

แม้แต่ท่านจู่ปู้ยังเห็นพ้องกับแผนการของจ้าวเช่อ

คราวนี้ ตนคงหนีไม่พ้นเป็นแน่...

ทันใดนั้น

สวีจู่ปู้ก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางประสานมือคารวะจ้าวเช่อ

"พ่อหนุ่มน้อย แผนการของเจ้านี้ สามารถช่วยชีวิตผู้คนนับหมื่นให้พ้นจากเคราะห์ภัยได้เลยนะ"

"หากทำสำเร็จ เจ้าก็คือผู้มีพระคุณล้นพ้นของเหล่าราษฎรตาดำ ๆ!"

เมื่อจ้าวเช่อได้ยินว่าอีกฝ่ายคือใต้เท้าจู่ปู้แห่งที่ว่าการอำเภอ

เขาก็รีบประสานมือคารวะตอบสวีจู่ปู้ทันที

"ใต้เท้าจู่ปู้กล่าวเกินไปแล้ว"

"หากจะนำเรื่องนี้ไปปฏิบัติจริง ยังมีข้อจำกัดและอุปสรรคอยู่อีกมาก"

"ยามที่ใต้เท้าจู่ปู้นำแผนการนี้ไปเสนอแก่ใต้เท้านายอำเภอ ได้โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบถี่ถ้วนด้วย"

แผนการเช่นนี้

สิ่งจำเป็นที่สุดคือเวลา

แม้ไม่ถึงกับต้องรอนานครึ่งค่อนเดือน

แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเริ่มเห็นผล

สิ่งแรกที่ต้องคำนึงถึงคือท่าทีของเบื้องบนที่มีต่ออำเภอแห่งนี้

เพราะหากทางการทำเรื่องปั่นราคาข้าวเช่นนี้แล้วมีคนนำความไปฟ้องร้องเบื้องบน

ต่อให้มีกี่ชีวิตก็คงไม่พอชดใช้

ด้วยเหตุนี้

ทางการท้องถิ่นจึงต้องเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าอย่างแน่นอน

ประการที่สอง

ยังต้องคอยระวังคนในอำเภอที่รู้แผนการนี้แอบนำความไปบอกศัตรู

เรื่องพวกนี้จ้าวเช่อไม่ได้เอ่ยปากออกมา

เพราะพวกขุนนางเหล่านี้

ย่อมคิดอ่านได้รอบคอบกว่าตนอยู่แล้ว

แต่ในเมื่อสวีจู่ปู้ยังเห็นพ้องกับคำพูดของจ้าวเช่อ

ทั้งยังออกคำสั่งให้ตรวจตราคนเข้าออกเมืองอย่างเข้มงวด

นั่นก็แสดงว่า แผนการของจ้าวเช่อใช้ได้ผลจริงแท้แน่นอน

จ้าวเช่อสังเกตเห็นชายวัยกลางคนผู้นี้ตั้งแต่ตอนเดินออกจากหอจุ้ยเซวียนแล้ว

เมื่อเห็นเขาสวมเสื้อผ้าแพรพรรณ ทั้งยังมีราศีขุนนางแฝงอยู่จาง ๆ

จ้าวเช่อจึงคาดเดาว่า

คนผู้นี้น่าจะเป็นขุนนางตำแหน่งไม่เล็กไม่ใหญ่ในเมืองนี้

ด้วยเหตุนี้

วิธีการที่ตนเอ่ยออกมาท่ามกลางฝูงชน เขาจึงต้องได้ยินเข้าเป็นแน่

เรื่องราวหลังจากนี้

จ้าวเช่อจึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยอันใดต่ออีก

เมื่อสวีจู่ปู้ออกคำสั่งเสร็จสิ้น ก็คิดจะรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้แก่นายอำเภอทันที

เขาประสานมือคารวะจ้าวเช่ออย่างนอบน้อมอีกครา

"คุณชายจ้าวช่างเปี่ยมปรีชายิ่งนัก"

"แผนการที่เจ้าเสนอนี้ พวกเราจะไม่ปล่อยให้เสียเปล่าเป็นอันขาด"

"ข้ายังต้องรีบกลับไปแจ้งเรื่องนี้แก่ใต้เท้านายอำเภอ"

"ขอตัวลาไปก่อน"

สวีจู่ปู้กระทำต่อหน้าเหล่าปัญญาชน

สวีจู่ปู้กลับคารวะจ้าวเช่อถึงสองครั้งสองครา

สายตาที่ทุกคนมองจ้าวเช่อจึงเต็มไปด้วยความเลื่อมใสระคนยำเกรง

ที่เลื่อมใสก็คือ

จ้าวเช่อสามารถคิดค้นวิธีอันยอดเยี่ยมเช่นนี้มาคลี่คลายปัญหาได้

ส่วนที่น่าหวาดหวั่นก็คือ

เมื่อครู่พวกตนเพิ่งหัวเราะเยาะเขาไปยกใหญ่

บัดนี้จ้าวเช่อกลับเข้าตาใต้เท้าจู่ปู้เสียแล้ว

วันข้างหน้าเกรงว่าจะถูกตามมาคิดบัญชี

แต่จ้าวเช่อไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะคิดอย่างไร

จ้าวเช่อเอ่ยขึ้นทันที "ใต้เท้าจู่ปู้ โปรดช้าก่อนขอรับ"

สวีจู่ปู้มองเขาอย่างสงสัย

จ้าวเช่อกล่าว "ใต้เท้าจู่ปู้"

"ภรรยาของนักศึกษายังรออยู่ที่บ้าน จะอนุญาตให้ออกนอกเมืองไปก่อนได้หรือไม่ขอรับ"

สวีจู่ปู้นึกว่ามีเรื่องอันใด

พอได้ยินว่าจ้าวเช่อขอออกนอกเมืองก่อน

ก็โบกมืออนุญาตทันที

"ได้สิ เจ้าไม่ต้องตรวจแล้ว"

"กลับไปได้เลย"

สวีจู่ปู้พูดจบก็รีบสาวเท้าจากไป

เหล่าปัญญาชนคนอื่นต่างพากันรุมล้อมเข้ามา

หวังจะผูกสัมพันธ์กับจ้าวเช่อ

หรือไม่ก็อยากฟังจ้าวเช่ออธิบายให้กระจ่างแจ้งยิ่งขึ้น

จ้าวเช่อประสานมือคารวะทุกคน

"ในเมื่อเรื่องนี้ทางการรับไปจัดการแล้ว ข้าก็มิบังควรพูดอะไรมากความอีก"

"ที่เหลือก็รอให้เรื่องคลี่คลาย แล้วค่อยให้ทางการเป็นผู้ออกมาชี้แจงเถิด"

พอจ้าวเช่อกล่าวจบ

ปัญญาชนส่วนใหญ่ในกลุ่มคนต่างพากันเอ่ยปากชื่นชมเขาไม่ขาดสาย

"คราวก่อนเห็นคุณชายจ้าวมองอุบายของพวกพระปลอมออกได้ในแวบเดียว"

"ก็รู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นผู้รอบรู้กว้างขวาง"

"ไม่นึกเลยว่าพบกันคราวนี้ เพียงไม่กี่ประโยคก็แก้ปัญหาเสบียงขาดแคลนได้แล้ว"

"สติปัญญาไหวพริบของคุณชายจ้าว..."

คนผู้นั้นพูดพลางเหลือบมองคุณชายจ้าวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้าง ๆ

แล้วเอ่ยเสียงดังว่า "พวกเราไม่อาจเทียบเคียงได้จริง ๆ!"

เป็นคุณชายจ้าวเหมือนกันแท้ ๆ

ไม่อาจเทียบเคียงได้เหมือนกัน

ทว่าคุณชายจ้าวเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับกลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว

"นี่ คุณชายน้อยจ้าว เสื้อผ้าสตรีชุดนี้"

"จะให้พวกเราช่วยเลือกให้ดีหรือไม่"

คุณชายจ้าวหน้าเขียวคล้ำ กวาดตามองทุกคน

เหล่าสหายร่วมสำนักของเขาก็พากันก้มหน้างุด ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ

กว่าคุณชายจ้าวจะเค้นเสียงของตนออกมาได้

ก็เอ่ยออกมาอย่างยากลำบากว่า "นี่..."

"เรื่องนี้ยังไม่คลี่คลาย อาจมีตัวแปรอื่นที่ยังไม่รู้ก็เป็นได้มิใช่หรือ"

แม้ยามนี้คุณชายจ้าวจะยังปากแข็งไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า

เสื้อผ้าสตรีชุดนี้ เห็นทีเขาคงต้องใส่เป็นแน่แท้

สีหน้าของคุณชายจ้าวบูดเบี้ยวเหม็นคลุ้งราวกับส้วมหลุม

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่และเสียงหัวเราะเย้ยของฝูงชน

เขาจึงยกแขนเสื้อขึ้นบังหน้า แล้วพาเหล่าสหายร่วมสำนัก

เผ่นหนีไปอย่างอับอายขายหน้า