ตอนที่ 86 วิธีแก้ปัญหา

ทางการออกหน้าปั่นราคาข้าวให้สูงขึ้นงั้นหรือ

สิ้นคำของจ้าวเช่อ ผู้คนโดยรอบพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ

คุณชายจ้าวได้สติก่อนใครเพื่อน พลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาทันที

"ข้านึกว่าเจ้าจะแบกสัมภาระเดินทางไปอำเภอข้างเคียง เพื่อกราบกรานขอร้องให้พวกพ่อค้าคหบดีรายใหญ่ยอมขายข้าวราคาถูกเสียอีก"

"นึกไม่ถึงว่าจะพ่นเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้"

"ฟังดูเอาเถิด เจ้ากำลังพูดวิธีแก้ปัญหาบัดซบอะไรของเจ้ากัน!"

พอคุณชายจ้าวพูดจบ

คนอื่น ๆ พลอยได้สติกลับมา ต่างพากันชี้หน้าหัวเราะเยาะจ้าวเช่อ

ด้านหลังฝูงชน

สวีจู่ปู้กำลังมองจ้าวเช่อด้วยสีหน้างุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

ตอนที่ชายหนุ่มทั้งสองเริ่มมีปากเสียงกัน เขาก็บังเอิญเดินมาเห็นพอดี

ที่เขาหยุดฝีเท้าฟัง ก็แค่อยากรอดูว่าลูกชาวนาผู้นี้จะมีแผนการอันชาญฉลาดจริงหรือไม่

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า

อีกฝ่ายจะกล้าพูดเรื่องพรรค์นี้ออกมา

ลำพังราคาข้าวเวลานี้ก็พุ่งสูงลิ่วอยู่แล้ว

หากทางการยังออกหน้าปั่นราคาขึ้นไปอีก ต่อให้นายอำเภอมีสักกี่หัวก็ไม่พอให้ตัดประหาร!

สวีจู่ปู้ส่ายหน้า

คนหนุ่มสมัยนี้ ช่างชอบทำตัวเด่นเรียกร้องความสนใจเสียจริง

ใช้การไม่ได้เอาเสียเลย...

แต่จ้าวเช่อที่ยืนอยู่กลางวงล้อมกลับไม่มีสีหน้าตระหนกแม้แต่น้อย

หลังได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของทุกคน

จ้าวเช่อยิ้มมุมปาก น้ำเสียงแฝงการเย้ยหยันกลับ

"สิ่งที่พวกเจ้าไม่เข้าใจ ใช่ว่าจะผิดเสมอไปเสียหน่อย"

"ยามปกติบอกให้พวกเจ้าอ่านตำราให้มากเข้าไว้ พวกเจ้าก็ไม่ยอมทำ"

"คราวนี้รู้ซึ้งถึงความขายหน้าแล้วหรือยัง"

ไม่มีใครคาดคิด

ว่าจ้าวเช่อยังจะกล้าปากแข็ง ซ้ำยังเอ่ยเยาะเย้ยทุกคนเข้าให้อีก

พริบตานั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์พลันดังระงมขึ้นยิ่งกว่าเดิม

คุณชายจ้าวตั้งใจจะถือโอกาสนี้เหยียบจ้าวเช่อให้จมดิน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกล้าโผล่หัวเข้ามาในเมืองได้อีก

จะได้ไม่ต้องคอยนึกถึงเรื่องเหลวไหลน่าอับอายที่ตนเองเคยก่อไว้ในวันนั้น

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก

จ้าวเช่อก็ก้มลงหยิบกิ่งไม้ยาวขึ้นมาจากพื้น แล้ววาดวงกลมวงหนึ่งลงบนผืนดิน

"ดูให้ดี"

"ข้าจะอธิบายให้ฟังแค่รอบเดียวเท่านั้น"

สิ้นคำ

เขาก็ชี้ไปยังวงกลมบนพื้น แล้วเอ่ยเสียงดังขึ้น "วงกลมวงนี้ หมายถึงบรรดาตระกูลที่มีข้าวสารกักตุนไว้ในมือ ณ อำเภอข้างเคียง"

จากนั้นจ้าวเช่อก็วาดวงกลมขนาดเล็กลงมาอีกสองวงไว้ทางขวาของวงกลมเดิม

"นี่คือข้าวของทางการ กับพวกพ่อค้ารายย่อยที่ลักลอบขายข้าวสารโก่งราคา"

ก่อนจะลากเส้นหนึ่งเส้นคั่นกลางระหว่างวงกลมใหญ่กับวงกลมเล็กทั้งสองวง

"เส้นนี้ ก็คือทางการ"

วาดเสร็จ จ้าวเช่อก็มองทุกคนที่ยังคงมีสีหน้างุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

พลางเอ่ยถาม "หากกระทั่งทางการยังออกหน้าปั่นราคาข้าวเสียเอง พวกเจ้าคิดว่าผลจะเป็นอย่างไร"

เริ่มมีคนคิดตามอย่างจริงจังขึ้นมาแล้ว

ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "หากทางการออกหน้าปั่นราคาข้าวเสียเอง ราคาข้าวสารก็ต้องถีบตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ แน่"

"แล้วหลังจากที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ เล่า จะเป็นอย่างไรต่อ" จ้าวเช่อจ้องหน้าเขาแล้วถาม

บัณฑิตผู้นั้นครุ่นคิดเล็กน้อย

"พอราคาพุ่งสูงถึงจุดหนึ่ง ก็จะมีพ่อค้ารายย่อยเอาข้าวออกมาขายฟันกำไรแพง ๆ มากขึ้น"

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางเอ่ย "ถูกต้อง"

เมื่อบัณฑิตผู้นั้นได้รับคำชมจากจ้าวเช่อ

ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจถึงได้รู้สึกยินดีขึ้นมาบ้าง

จ้าวเช่อจึงวาดวงกลมเล็กเพิ่มเข้าไปในวงกลมเล็กทั้งสองวงอีกวงหนึ่ง

แล้ววาดวงกลมเล็กเพิ่มเข้าไปตรงกลางวงกลมใหญ่อีกหนึ่งวง

"นี่คือพวกพ่อค้ารายย่อยที่จะยอมปล่อยข้าวออกมาขายในราคาสูง"

"และเมื่อรอจนราคาข้าวถูกปั่นขึ้นไปสูงได้ที่แล้ว"

"พวกเจ้าลองบอกซิว่า หากคนภายนอกได้ยินข่าวนี้ จะยังอยู่นิ่งเฉยกันไหวหรือไม่"

จ้าวเช่อจ้องมองคุณชายจ้าว ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หากราคาข้าวพุ่งขึ้นไปถึงสองร้อยอีแปะต่อหนึ่งโต่ว"

"ไม่ทราบว่าทางบ้านของคุณชายจ้าว จะแอบลักลอบขนข้าวสารไปขายที่อำเภอข้างเคียงหรือไม่"

สายตาของทุกคนหันกลับไปจับจ้องที่คุณชายจ้าวอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ สายตาเหล่านั้นกลับแฝงแววไม่เป็นมิตร

ในช่วงกลางถึงปลายราชวงศ์หมิง

แม้ว่าบุตรหลานพ่อค้า ขอเพียงทางบ้านยอมบริจาคเงินซื้อตำแหน่งลอยๆ สักตำแหน่ง

ก็สามารถเข้าสอบเคอจวี่ได้แล้ว

แต่โดยเนื้อแท้แล้ว พ่อค้าก็ยังคงถูกจัดให้อยู่ในชนชั้นต่ำสุดของสังคม

ยิ่งมีเรื่องที่บรรดาพ่อค้าคหบดีรายใหญ่ในอำเภอข้างเคียงกักตุนข้าวสารและปั่นราคาขึ้นมาเปรียบเทียบ

เหล่าบัณฑิต ณ ที่แห่งนั้นจึงหวนนึกถึงความน่าชิงชังของพวกพ่อค้าขึ้นมาอีกครา

สายตาที่ทอดมองไปยังคุณชายจ้าวจึงเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร

คุณชายจ้าวยืดอกทำใจดีสู้เสือ โต้กลับไปว่า "เหลวไหลสิ้นดี!"

"ตระกูลข้าไม่มีวันทำเรื่องต่ำช้าไร้ศีลธรรมเช่นนั้นเด็ดขาด!"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

"พูดได้ดี"

กล่าวจบ

เขาก็วาดวงกลมขนาดใหญ่เป็นอันดับสองลงตรงกลางเส้นแบ่งนั้นอีกวงหนึ่ง

"นี่คือเสบียงของคหบดีต่างถิ่น อย่างเช่นตระกูลของคุณชายจ้าว"

"หากราคาเสบียงยังพุ่งสูงไม่หยุด เสบียงจากต่างถิ่นก็ย่อมหลั่งไหลเข้าสู่อำเภอข้างเคียงอย่างแน่นอน"

วงกลมวงนี้ถูกวาดเพิ่มลงไปทางขวาของเส้นตรงอีกวง

เมื่อเป็นเช่นนี้

ขนาดของวงกลมเล็กทั้งสามวงรวมกันจึงใหญ่กว่าวงกลมใหญ่ทางฝั่งซ้ายไปไกลโข

คุณชายจ้าวถูกคำพูดของจ้าวเช่อตอกกลับจนจุกแน่นจนพูดไม่ออก

คิดจะเอ่ยปากโต้แย้ง

แต่พอเห็นทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับภาพขยุกขยิกบนพื้นของจ้าวเช่อ

เขาก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนความคับแค้นลงคอ

วาจาเหลวไหลพรรค์นี้ที่จ้าวเช่อพล่ามออกมา

เขาไม่เชื่อหรอก!

สายตาของจ้าวเช่อกลับทอประกายคมปลาบ เอ่ยถามทุกคนด้วยเสียงที่ดังขึ้นอีก

"หากยามนี้ ข้าวางคันชั่งไว้ตรงกึ่งกลางเส้นตรงเส้นนี้"

"ทุกท่านคิดว่าจะเป็นอย่างไร"

ขณะเอ่ย

เขาก็วาดรูปสามเหลี่ยมลงไปตรงกลางเส้นตรง

"ฝั่งขวาก็หนักกว่าฝั่งซ้ายน่ะสิ!" มีคนตะโกนขึ้นมา

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

"ในเมื่อฝั่งขวาหนักกว่า เสบียงทางฝั่งซ้ายก็จะไหลไปรวมอยู่ที่ฝั่งขวา"

"เมื่อเป็นเช่นนี้"

"พวกเจ้าลองเดาดูสิว่า เสบียงในอำเภอข้างเคียงจะมีมากมายเพียงใด"

ทั้งเสบียงของทางการ เสบียงในมือพ่อค้าข้าวรายใหญ่ และเสบียงของชาวบ้านทั่วไป

ซ้ำยังรวมถึงเสบียงที่ทะลักเข้ามาจากต่างถิ่นอีก

พอคิดตามถึงจุดนี้ได้ บางคนก็ถึงกับเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

สวีจู่ปู้ที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชนมองดูวงกลมเหล่านั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ก่อนจะหันไปมองจ้าวเช่อที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน กำลังวาดวงกลมวงสุดท้ายด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น

นี่มัน...

นี่มันคนเทวดาชัดๆ!

จ้าวเช่อกวาดตามองทุกคน จากตอนแรกที่พากันก่นด่า

กลายมาเป็นแคลงใจ แล้วแปรเป็นงุนงงสับสน

จวบจนบัดนี้ ต่างพากันใจจดใจจ่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

ส่วนคนที่จับใจความสำคัญได้แล้ว ต่างมองมาที่เขาด้วยสายตาเลื่อมใส

ในใจของจ้าวเช่ออดรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้

วิธีการนี้ก็เป็นเพียงผลลัพธ์ที่ต้องเกิดขึ้น เมื่อทางการยื่นมือเข้ามาควบคุมราคาเสบียงในระดับมหภาคเท่านั้น

เมื่ออุปทานมากกว่าอุปสงค์

ราคาสินค้าย่อมต้องดิ่งลง

ดูท่าความรู้วิชาการเมืองสมัยมัธยมปลายของเขา คงยังไม่ได้คืนอาจารย์ไปเสียหมด

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ จ้าวเช่อเอ่ยต่อไป "รอจนกระทั่งเสบียงในอำเภอข้างเคียงมีมากจนชาวบ้านกินไม่หมด"

"พวกเจ้าลองทายดูสิ..."

จ้าวเช่อโยนคำถามหมัดเด็ดออกไป

"ราคาเสบียงพวกนี้จะดิ่งฮวบลงมาหรือไม่"

"หรือกระทั่งราคาอาจจะตกลงไปต่ำกว่าช่วงก่อนเกิดภัยพิบัติเสียอีก"

ฮือฮา!

ทุกคนพลันตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

ที่แท้วงกลมพวกนี้ก็เอามาใช้แบบนี้นี่เอง!

จ้าวเช่อเอ่ยสรุปในท้ายที่สุด "เมื่อราคาเสบียงลดฮวบลงมาแล้ว ทางการและราษฎรจะมีเงินพอซื้อเสบียงหรือไม่"

"ถึงเวลานั้น ไม่เพียงไม่ต้องพึ่งพาเสบียงที่ราชสำนักขนส่งมาให้"

"เสบียงที่ทางการกว้านซื้อไว้ ยังนำมาเติมจนเต็มยุ้งฉางได้อีกครั้งด้วยซ้ำ!"

อย่าว่าแต่ราษฎรเลย

แม้แต่ทางการเองก็ยังกักตุนเสบียงไว้ขายต่อรอบสอง เพื่อหาเงินเข้าคลังได้อีกด้วย!

นี่... นี่มันเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!

สิ้นเสียงของจ้าวเช่อ

สวีจู่ปู้ที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชนก็ถึงกับตัวสั่นสะท้าน

ชายหนุ่มผู้นี้...

ถึงกับคิดค้นแผนการอันล้ำเลิศเช่นนี้ออกมาได้เชียวหรือ

เช่นนั้นตนยังต้องไปคอยเกลี้ยกล่อมขอเสบียงจากพวกคหบดีในเมืองอยู่อีกทำไม

แค่นั่งรอราคาเสบียงดิ่งลงอยู่ที่ที่ว่าการอำเภอก็สิ้นเรื่องแล้ว!

จ้าวเช่อกวาดสายตามองผู้คนรอบกายที่พากันเงียบกริบไร้สุ้มเสียง

บนใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ

"เช่นนี้แล้ว ทุกท่านคิดว่าวิธีนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"พอจะช่วยคลี่คลายวิกฤตของอำเภอข้างเคียงได้หรือไม่"