ตอนที่ 85 คุณชายจ้าวในชุดสตรี เจ้าหนีไม่พ้นแน่

คำพูดของจ้าวเช่อทำเอาคนรอบข้างถึงกับชะงักไป

ทว่าเพียงไม่นาน

พอได้สติ คนเหล่านั้นก็มองจ้าวเช่อราวกับกำลังดูตัวตลก

"ไอ้บ้านนอกอย่างเจ้า จะมีปัญญาทำอะไรได้?"

"หรือคิดจะเอาเศษเสบียงอันน่าเวทนาในตุ่มที่บ้าน ไปมอบให้ราชสำนักช่วยบรรเทาภัยกันเล่า?"

"กลัวแต่ว่าข้าวปลาอาหารแค่นั้น จะไม่พอยาไส้ตัวเองเสียมากกว่า!"

มีคนส่งเสียงเย้ยหยันขึ้นมา

คนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะลั่น

คุณชายจ้าวได้ยินเข้า ในใจก็พลอยสะใจเป็นล้นพ้น

เจ้าจ้าวเช่อผู้นี้

แค่เปิดโปงปรมาจารย์จอมปลอมได้ครั้งเดียว ก็นึกว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนกันเชียว?

แม้เรื่องที่ทำให้หมอนั่นถูกท่านอาจารย์ขับไล่ ตนเองจะเป็นฝ่ายผิดก่อนก็ตาม

แต่ใครใช้ให้จ้าวเช่อผู้นี้ สันดานเดิมมันไม่เอาไหนกันเล่า?

จนป่านนี้แล้ว

ยังคิดจะเรียกร้องความสนใจ มาคุยโวโอ้อวดอยู่หน้าประตูเมืองอีก

คลี่คลายวิกฤตเสบียงของทั้งสองอำเภอเนี่ยนะ?

ไอ้คนจนหน้าโง่อย่างจ้าวเช่อ ช่างกล้าพ่นคำพรรค์นี้ออกมาได้!

คุณชายจ้าวยิ้มเยาะอย่างลำพองใจ "ถูกแล้ว ตระกูลข้าแจกทานข้าวต้มหน้าประตูเมืองได้แค่สองสามวันเท่านั้น"

"วันละมื้อเดียวด้วย"

"แต่อย่างน้อย ต่อให้แค่วันละมื้อ เจ้าก็ไม่มีปัญญาทำหรอก!"

"ดีแต่ปากไปวัน ๆ"

จ้าวเช่อผู้เป็นคนจนหน้าโง่ในสายตาอีกฝ่าย ปรายตามองอย่างเรียบเฉย

"หากข้าคลี่คลายวิกฤตเสบียงของทั้งสองอำเภอนี้ได้จริง"

"คุณชายจ้าว เจ้าจะว่าอย่างไร?"

วันนี้จ้าวเช่อสวมชุดต้วนต่า

แม้จะสวมรองเท้าคู่ใหม่และสะพายกล่องหนังสือไว้บนหลัง

แต่หากจะมองว่าเขาเป็นบัณฑิตผู้คงแก่เรียน

ก็ยังดูขัดตาชอบกลอยู่ไม่น้อย

เมื่อได้ยินจ้าวเช่อเอ่ยย้ำเช่นนั้นอีกหน นอกจากนึกเยาะเย้ยแล้ว

ในใจของบางคนก็เริ่มผุดความใคร่รู้ขึ้นมา

เจ้าชาวนาผู้นี้ มีหนทางจริง ๆ หรือไร?

มิเช่นนั้นไฉนเขาจึงกล้าเอ่ยคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ต่อหน้าผู้คนมากมายที่หน้าประตูเมืองเล่า?

ทำเช่นนี้แล้วจะมีผลดีอันใดกับตัวเขากัน?

คุณชายจ้าวไม่เห็นคำพูดของจ้าวเช่ออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เป็นสหายร่วมสำนักกับจ้าวเช่อมาตั้งหลายปี มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าจ้าวเช่อมีน้ำยาแค่ไหน?

ก็แค่คนไร้ประโยชน์ที่ดีแต่อ้างคำสอนปราชญ์ไปเรื่อยเท่านั้นแหละ!

คุณชายจ้าวเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ "หากเจ้าคลี่คลายวิกฤตเสบียงในคราวนี้ได้จริง"

"ข้าจะยกน้ำชาขอขมาเจ้าเลย!"

"แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้ล่ะ จะว่าอย่างไร?"

พูดพลาง

เขาก็โบกมือไปมา

"ช่างเถอะ อย่างไรเจ้าก็เคยมีบุญคุณต่อตระกูลข้าอยู่บ้าง"

"ต่อให้เจ้าแก้ปัญหาไม่ได้ คุณชายอย่างข้าก็จะไม่ถือสาเอาความหรอก"

พูดจบ พัดจีบในมือก็สะบัดเปิดออกดัง "พรึ่บ"

แล้วโบกพัดไปมาอย่างเนิบนาบ

ลิ่วล้อข้างกายรีบเอ่ยประจบสอพลอขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี

"คุณชายจ้าวช่างใจกว้างดุจสายลมและจันทราจริง ๆ"

"พวกข้าน้อยเทียบไม่ติดเลยขอรับ!"

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของคนเหล่านั้น ก็เพียงยิ้มพลางส่ายหน้าเบา ๆ

"คุณชายจ้าว เรื่องที่ข้ามีบุญคุณต่อตระกูลเจ้าหรือไม่นั้นยกไว้ก่อน"

"เอาเฉพาะเรื่องในครั้งนี้"

"หากข้าแก้ปัญหาได้ ข้าก็ไม่ต้องการให้เจ้ายกน้ำชาขอขมาหรือเอ่ยขออภัยอันใด"

"ขอเพียงแค่..."

จ้าวเช่อกวาดตามองคุณชายจ้าวตั้งแต่หัวจรดเท้า

แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแฝงเลศนัย "ขอเพียงถึงตอนนั้น คุณชายจ้าวสวมชุดสตรี มาร่วมแจกทานข้าวต้มที่หน้าประตูเมืองก็พอ"

"แต่หากข้าแพ้ ข้าจะคุกเข่าขออภัยคุณชายจ้าวต่อหน้าทุกคน"

"เป็นอย่างไร?"

จ้าวเช่อเอ่ยจบก็เลิกคิ้วมองคุณชายจ้าว

แววตาคู่นั้นฉายประกายยั่วยุชัดเจน

ชัดเจนเสียจนไม่มีผู้ใดแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้

"สวมชุดสตรีรึ?" คุณชายจ้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"นี่... นี่มัน..."

คนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของจ้าวเช่อ ก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครา

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ แบบนี้เข้าท่า!"

"นายน้อยจ้าว จะถอยหลังไปทำไมเล่า?"

"แค่ไอ้บ้านนอกคนเดียว มันจะมีปัญญาทำอะไรได้?"

"รีบตกลงกับมันเลย!"

"พนันกับมันสิ!"

"นั่นน่ะสิ รีบรับคำท้ามันเร็วเข้า!"

คนรอบข้างไม่สนแล้วว่าระหว่างทั้งสองคนจะมีความแค้นอะไรกัน

ต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องเชียร์อย่างคึกคัก

อย่างไรเสีย ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ

พวกเขาก็ได้ดูเรื่องสนุกทั้งนั้น

จ้าวเช่อเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาคนหนึ่ง ทั้งชื่อเสียงยังเน่าเหม็นป่นปี้ไปหมดแล้ว

จึงไม่กลัวว่าจะต้องขายหน้าไปมากกว่านี้

แต่คุณชายจ้าวนั้นต่างออกไป

เมื่อครู่เพิ่งจะถูกยกยอปอปั้นเสียสูงลิบ

คราวนี้ทุกคนกลับพากันส่งเสียงคะยั้นคะยอเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

คุณชายจ้าวมองซ้ายแลขวา

เสียงผู้คนรอบข้างยังคงยุยงไม่หยุดหย่อน

ในใจเขาร้อนรนกระวนกระวายยิ่งนัก

หากต้องสวมชุดสตรี แล้วหน้าตาของบัณฑิตเช่นเขาจะเอาไปไว้ที่ใด

แม้ด้วยทรัพย์สินของตระกูล ในวันข้างหน้าจะลงสอบเคอจวี่ก็ไม่ใช่ปัญหาอันใด

ถึงอย่างไรก็คงไม่พ้นกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะแน่

เกรงว่าหากวันหน้าเขาสอบติดมีตำแหน่งสูงขึ้นมา พวกชอบดูเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่โตเหล่านี้จะหยิบยกเรื่องนี้มาเย้ยหยันเอาได้

คุณชายจ้าวอึกๆ อักๆ นึกอยากจะเอ่ยปากว่าข้าไม่ลดตัวไปพนันกับพวกตีนเปื้อนโคลนอย่างเจ้า

ทว่าสหายร่วมสำนักข้างกายกลับเอ่ยยุส่งขึ้นมา "คุณชายจ้าว จ้าวเช่อผู้นี้เป็นเพียงชาวไร่ชาวนา แม้แต่สี่ตำราก็ยังอ่านไม่แตกฉานด้วยซ้ำ"

"คนพรรค์นี้จะมีปัญญาคิดวิธีอะไรได้"

"ถูกแล้ว พนันกับมันเลย!"

"ถึงเวลาค่อยบังคับให้มันคุกเข่าขอขมาต่อหน้าธารกำนัล ดูซิว่ามันยังจะมีหน้าเหยียบเข้ามาในเมืองนี้อีกหรือไม่"

คุณชายจ้าวเริ่มมีท่าทีลังเลคล้อยตาม

จ้าวเช่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายจึงเอ่ยถาม "เป็นอย่างไรเล่า"

"คุณชายจ้าวพร่ำบอกอยู่ตลอดว่าข้าเป็นพวกตีนเปื้อนโคลน ไม่รู้ประสีประสาอันใด"

"หรือว่าเจ้าไม่กล้าขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว"

คุณชายจ้าวมองดูจ้าวเช่อที่ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงหน้า แววตาคู่นั้นราวกับกำลังเยาะเย้ยตนอยู่

เลือดลมแล่นพล่านจนหน้ามืด เขาตวาดลั่นทันที "พนันก็พนัน!"

"ข้าต้องกลัวเจ้าด้วยรึ!"

"แต่ถึงเวลานั้น เจ้าก็ต้องสวมชุดสตรีแล้วคุกเข่าขอขมาข้าด้วยเช่นกัน!"

จ้าวเช่อตอบกลับอย่างเนิบช้า "ย่อมได้"

ท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อย

ข้อเดิมพันของทั้งคู่ถือเป็นอันตกลง

คุณชายจ้าวรุกไล่ต่อทันควัน "ในเมื่อตกลงเดิมพันกันแล้ว"

"เช่นนั้นก็ว่ามา เจ้าจะแก้วิกฤตขาดแคลนเสบียงของสองอำเภอข้างเคียงอย่างไร"

"หากเจ้าแค่พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย พวกข้าไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่!"

จ้าวเช่อไม่มีทีท่าตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เขาเอ่ยเสียงดังขึ้นว่า "แท้จริงแล้ว สองอำเภอข้างเคียงหาได้ขาดแคลนเสบียงไม่"

"เพียงแต่เสบียงอาหารเหล่านั้น ล้วนตกไปอยู่ในมือของพวกพ่อค้ารายใหญ่ต่างหาก"

"ใช่หรือไม่"

คุณชายจ้าวกวาดตามองไปรอบด้าน

ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งที่แต่งกายค่อนข้างเรียบร้อยสะอาดตารีบก้าวออกมาตอบทันที "เป็นเช่นนั้นขอรับ"

"ราชสำนักเปิดคลังแจกเสบียงบรรเทาทุกข์จนเกลี้ยงแล้ว"

"แต่ฝนในอำเภอพวกเรากลับไม่ยอมหยุดตกเสียที"

"น้ำทะเลหนุนรวมกับน้ำฝนท่วมเส้นทางสัญจรจนมิด เสบียงจากภายนอกจึงส่งเข้ามาไม่ได้"

"พวกร้านข้าวสารในเมืองเห็นเข้า ก็พากันปิดประตูปฏิเสธลูกค้าทั้งหมด"

"ราคาข้าวสารถูกปั่นจากโต่วละห้าสิบอีแปะ พุ่งขึ้นไปถึงโต่วละหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะแล้ว"

"แต่ถึงจะมีเงินพอซื้อ ก็ยังหาซื้อไม่ได้อยู่ดี"

"ส่วนคนที่ซื้อไม่ไหว ก็ทำได้เพียงรอรับการแจกจ่ายจากทางการไปวันๆ"

"พวกเราที่อยู่นอกตัวอำเภอ เห็นอยู่ตำตาว่าเสบียงของราชสำนักกำลังจะหมดลง"

"จึงจำต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ดั้นด้นมาจนถึงที่นี่"

จ้าวเช่อฟังจบก็พยักหน้า

"สถานการณ์ใกล้เคียงกับที่ข้าคาดไว้"

คุณชายจ้าวเอ่ยขึ้นทันที "เจ้าซักไซ้ไปตั้งมากมาย แล้ววิธีแก้ปัญหาเล่า"

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ไม่ต้องรีบร้อน ข้ากำลังจะบอกอยู่นี่ไง"

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่จ้าวเช่อเป็นจุดเดียว

จ้าวเช่อกล่าวต่อไป "วิธีแก้ปัญหา"

"แท้จริงแล้วง่ายดายยิ่งนัก"

"นั่นก็คือ..."

"ให้ทางการอำเภอข้างเคียงออกหน้า สั่งขึ้นราคาข้าวสารของพ่อค้าเอกชนโดยตรง!"