ตอนที่ 84 มาเลย มาเผชิญหน้ากัน

จ้าวเช่อเดินมุ่งหน้าออกไปทางนอกเมือง

ชายวัยกลางคนที่มองพวกเขาด้วยความสนใจในเหลาสุราเมื่อครู่ก็ตามหลังมาเช่นกัน

แต่สายตานั้นไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวจ้าวเช่อ

จ้าวเช่อคิดในใจว่าคงแค่บังเอิญไปทางเดียวกันกระมัง

พอเดินมาจนใกล้ถึงประตูเมือง

ก็เห็นเหล่าบัณฑิตสวมเสื้อคลุมยาวไม่น้อยกำลังจับกลุ่มพากันเดินออกนอกเมือง

เวลานี้เป็นช่วงเลิกเรียนภาคเช้าของสำนักศึกษาพอดี

การจะพบบัณฑิตเดินอยู่ในเมืองจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด

เพียงแต่เหตุใดจึงพากันมุ่งหน้าออกนอกเมืองเล่า

วันนี้ก็ไม่ใช่วันหยุดพักเสียหน่อย

จ้าวเช่อกวาดตามองแวบหนึ่ง

พบว่าในกลุ่มคนเหล่านั้นยังมีใบหน้าที่คุ้นตาอยู่ไม่น้อย

ในกลุ่มคนเหล่านั้น มีหลายคนทีเดียวที่เป็น "อดีตเพื่อนร่วมสำนัก" ของตน

ระหว่างที่เดินไป ต่างก็ส่งเสียงพูดคุยกันไปตลอดทาง

"วันนี้บ้านเศรษฐีจ้าวตั้งโรงทานแจกโจ๊ก"

"คุณชายจ้าวของพวกเราก็ออกไปช่วยแจกโจ๊กที่นอกประตูเมืองด้วยเหมือนกัน"

"ครอบครัวเศรษฐีจ้าวนี่ช่างมีจิตใจเมตตายิ่งนัก"

"คุณชายจ้าวเป็นเพื่อนร่วมสำนักของพวกเราทั้งที รีบไปดูกันเถอะว่ามีอะไรพอจะช่วยได้บ้าง"

"ดูโน่นสิ คุณชายจ้าวอยู่ตรงนั้นแล้ว!"

"คุณชายจ้าวนี่ช่างเป็นคนใจบุญสุนทาน ชอบเกื้อกูลผู้คนเสียจริง!"

"ฮ่าๆ ติงเหวินเซวียน เจ้าชมคุณชายจ้าวอยู่ตรงนี้ เขาจะได้ยินเสียที่ไหน"

"มันต้องไปชมต่อหน้าเขาถึงจะถูก"

จ้าวเช่อเดินตามหลังมาพลางเงี่ยหูฟังคำพูดของคนพวกนั้น

ในใจพลางคิดขึ้นมาว่า

ศัตรูคลาดกันยากแท้ๆ

เป็นคุณชายจ้าวคนนี้อีกแล้วหรือ...

คราวก่อนเห็นว่ากลุ่มพระพวกนั้นมีคดีฆ่าคนติดตัว หากไม่เปิดโปงเสียตรงนั้น

เกรงว่าหากปล่อยไป คงมีคนต้องตกเป็นเหยื่ออีก

ตนจึงได้ยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่น

แม้จะทำให้คุณชายจ้าวผู้นั้นเสียหน้าไปบ้าง แต่ในใจก็รู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย

แต่คราวนี้สกุลจ้าวเขาทำความดี จ้าวเช่อจึงคร้านจะเข้าไปร่วมมุงดู

คิดพลาง

ก็แบกกล่องหนังสือ มุ่งหน้าตรงออกนอกประตูเมืองไป

เพียงแต่ต่อให้จ้าวเช่อไม่อยากหาเรื่อง

กลุ่มอดีตเพื่อนร่วมสำนักพวกนั้นกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ

มีคนเหลือบเห็นเงาร่างของจ้าวเช่อ จึงร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดังทันที "จ้าวเช่อ!"

"จ้าวเช่อรึ"

"ไม่ใช่ว่าเขาถูกท่านอาจารย์ขับออกจากสำนักศึกษาไปแล้วหรือ เหตุใดจึงโผล่มาในเมืองได้อีกล่ะ"

คนด้านหลังบางคนที่ไม่เคยเห็นหน้าจ้าวเช่อมาก่อน เมื่อได้ยินชื่อเข้า

ต่างก็พากันมองไปยังเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฝั่งคุณชายจ้าวที่กำลังตักโจ๊กแจกอยู่ในเพิงทานก็ได้ยินเสียงร้องเรียกเช่นกัน

จึงหันมองไปตามสัญชาตญาณ

คนอื่นๆ ที่มิใช่ลูกศิษย์ของหลิวซิ่วไฉ ต่างก็มองจ้าวเช่อด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เพราะเรื่องที่จ้าวเช่อถูกอาจารย์ขับไล่ ซ้ำเมื่อวันก่อนยังจับกุมพวกพระปลอมกลุ่มนั้น

ในหมู่บัณฑิตประจำเมืองแล้ว นับได้ว่ามี "ชื่อเสียงระบือไกล" ทีเดียว

ผู้คนไม่น้อยต่างมองไปยังจ้าวเช่อพลางเอ่ยขึ้น "นี่คือจ้าวเช่อผู้นั้นหรือ"

"วันนั้นที่หน้าจวนเศรษฐีจ้าว ก็เป็นเขาที่เปิดโปงกลอุบายของพวกปรมาจารย์เก๊นั่น"

"ฮ่าๆ เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็นึกออกแล้ว"

"ที่เศรษฐีจ้าวมาตั้งโรงทานแจกโจ๊กนอกประตูเมืองวันนี้ มิใช่เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงตัวเองกลับคืนมาหรอกหรือ"

"เรื่องที่เชิญปรมาจารย์กำมะลอมีคดีฆ่าคนติดตัวมาทำพิธี โดนคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะอยู่นานสองนาน"

"หากยังไม่รีบทำความดีเสียบ้าง คนทั้งบ้านคงได้กลายเป็นตัวตลกไปตลอดแน่"

พอเห็นหน้าจ้าวเช่อ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องน่าอับอายของครอบครัวเศรษฐีจ้าวในวันนั้น

แต่ละคนจึงพากันชี้ชวนให้ดูคุณชายจ้าวที่กำลังยืนคุมบ่าวไพร่แจกโจ๊กอยู่ข้างๆ พลางพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้

คุณชายจ้าวเห็นปฏิกิริยาของทุกคน ใบหน้าที่เดิมทีประดับด้วยรอยยิ้ม

ก็พลันบึ้งตึงมืดทะมึนลงทันควัน

เขาตวัดสายตามองเพื่อนร่วมสำนักพวกนี้ด้วยความหงุดหงิด

ว่างนักหรืออย่างไร ถึงได้ไปตะโกนเรียกจ้าวเช่อหาอันใดกัน

กลัวว่าคุณชายเช่นข้ายังขายหน้าไม่พอหรืออย่างไร

แต่ถึงอย่างไร วันนั้นจ้าวเช่อก็นับว่าช่วยครอบครัวเขาไว้

จึงทำได้เพียงปั้นหน้าฝืนยิ้ม ท่ามกลางการชี้ไม้ชี้มือของผู้คน

แล้วเดินตรงเข้าไป

ขณะเดินผ่านหน้ากลุ่มเพื่อนร่วมสำนัก คุณชายจ้าวก็ตวัดสายตามองค้อนใส่พวกเขาทีหนึ่ง

สหายกลุ่มนี้ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนทำอะไรลงไป

พอถูกคุณชายจ้าวปรายตามอง จึงรีบปั้นยิ้มประจบประแจงขึ้นมาทันที

คุณชายจ้าวจึงหันกลับไปหาจ้าวเช่อที่เพิ่งหยุดยืนนิ่ง

"คุณ... คุณชายจ้าว ได้พบกันอีกแล้ว"

"ฮะๆ..."

จ้าวเช่อมองรอยยิ้มเสแสร้งของอีกฝ่าย พลางกล่าวเรียบๆ "คุณชายจ้าว"

"..."

สิ้นคำพูดนั้น

บรรยากาศพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ

ท่ามกลางผู้คนที่ยืนมุงดูรอบๆ มีคนส่งเสียงแซวขึ้นมา "นายน้อยจ้าว จ้าวเช่อผู้นี้ก่อนหน้านี้เคยช่วยบ้านพวกเจ้าไว้นะ"

"คนเขาอุตส่าห์ออกมานอกเมืองทั้งที เจ้าจะไม่ยกน้ำชาชั้นดีกับขนมเลิศรสมาต้อนรับขับสู้หน่อยหรือ"

"นั่นน่ะสิ อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้มีพระคุณของบ้านพวกเจ้านะ"

เมื่อได้ยินเสียงผสมโรงเหล่านี้ สีหน้าของคุณชายจ้าวพลันมืดครึ้มยิ่งกว่าก้นหม้อ

จ้าวเช่อปรายตามองกลุ่มคนที่ส่งเสียงเฮโลเหล่านั้นอย่างเรียบเฉย

เจ้าคุณชายจ้าวผู้นี้ แม้จะมีคนยกย่องสรรเสริญไม่น้อยว่าเปี่ยมพรสวรรค์และคุณธรรมสูงส่ง

แต่แท้จริงแล้ว

คนพวกนั้นล้วนเป็นเบี้ยล่างหรือไม่ก็สหายร่วมสำนักของเขาทั้งสิ้น

ในเมืองยังมีอีกหลายตระกูลที่มีฐานะและอิทธิพลมิได้ด้อยไปกว่าตระกูลจ้าว

จึงไม่มีความจำเป็นต้องเกรงกลัวบ้านคุณชายจ้าว

และไม่ต้องคอยประจบประแจงเขา

ยามได้ดูเรื่องสนุกเช่นนี้ จึงยิ่งผสมโรงกันอย่างออกรสเป็นธรรมดา

คุณชายจ้าวกัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ "คุณชายเช่นข้ากำลังแจกจ่ายโจ๊กทานอยู่"

"ไม่อาจปลีกตัวมาต้อนรับขับสู้ได้จริงๆ"

สหายร่วมสำนักข้างกายพลันได้สติ

"นั่นสิ คุณชายจ้าวเปี่ยมเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์ กำลังตั้งโรงทานแจกโจ๊กให้ผู้ประสบภัย"

"เรื่องเลี้ยงสุราตอบแทนผู้มีพระคุณอะไรนั่น จะสำคัญไปกว่าราษฎรผู้ประสบภัยได้อย่างไร"

"พูดได้ถูกต้อง!"

ติงเหวินเซวียนที่เพิ่งประจบสอพลอไปเมื่อครู่รีบเอ่ยเสริม "ทุกท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดผู้ประสบภัยจากอีกสองอำเภอถึงพากันหนีมาทางพวกเรา"

"ได้ยินว่าพ่อค้าทางโน้นพากันโก่งราคา กักตุนเสบียงอาหารไว้ ไม่ยอมปล่อยออกมาขาย"

"ยุ้งฉางของทางการเองก็คงยื้อไว้ได้ไม่นาน"

"ผู้ประสบภัยเหล่านี้จึงมองการณ์ไกล พากันหนีมุ่งหน้ามายังอำเภอของเรา"

"เพราะแม้แต่คนสองอำเภอข้างเคียงยังรู้กันทั่ว ว่าเศรษฐีจ้าวบิดาของคุณชายจ้าวของพวกเราคือมหาผู้ใจบุญ!"

"บุญคุณเพียงเล็กน้อยแค่นี้ เมื่อเทียบกับพระคุณอันยิ่งใหญ่ที่คุณชายจ้าวมีต่อราษฎรแล้ว"

"นับว่าเป็นแค่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่านั้น"

พูดพลาง

ติงเหวินเซวียนก็ทอดถอนใจออกมา

"จ้าวเช่อ เจ้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนา จะมองการณ์ไม่ไกลก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"แต่ก็ไม่ควรทวงบุญคุณหวังผลตอบแทนเช่นนี้นะ"

"แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้ามิใช่ปัญญาชนแล้ว จะคิดสั้นมองแคบไปบ้างก็พอเข้าใจได้"

สิ้นคำพูดนั้น

คุณชายจ้าวคล้ายจะพอใจอยู่บ้าง จึงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

เมื่อติงเหวินเซวียนเห็นปฏิกิริยาของคุณชายจ้าว

ในใจก็ลิงโลดยิ่งนัก

ประจบสอพลอคราวนี้ เกาถูกที่คันเข้าอย่างจังแน่นอน!

จ้าวเช่อมองคนผู้นี้ด้วยสายตาเรียบเฉย

ตนยังไม่ได้เอ่ยปากสักคำ

แต่พวกเขากลับเข้าขากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ร่วมมือกันเล่นงิ้วฉากใหญ่

แถมยังประจวบเหมาะกับตอนที่คุณชายจ้าวผู้นี้ออกมาแจกทานโจ๊กด้วยตัวเองพอดี

แม้คำพูดของติงเหวินเซวียนจะดูเกินจริงไปบ้าง

แต่เรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวเศรษฐีจ้าว ก็พอจะนับว่าเป็นความจริงอยู่หลายส่วน

ผู้คนบางส่วนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางจึงพากันหันไปมองจ้าวเช่อ

"คนผู้นี้คิดจะใช้บุญคุณในวันนั้นมาบีบบังคับให้คุณชายจ้าวตอบแทนหรือไร"

"มีบุญคุณต้องทดแทนก็จริง แต่ก็ต้องดูกาลเทศะด้วยสิ"

"นี่คุณชายจ้าวกำลังแจกทานโจ๊ก นับเป็นการสร้างมหาบุญกุศลแท้ๆ"

"หากจะพูดเรื่องพรรค์นี้ ก็ควรเก็บไว้คุยกันทีหลัง"

เมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์ของฝูงชน คุณชายจ้าวยิ่งได้ใจ

คราวก่อนจ้าวเช่อทำเขาขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลไว้ไม่น้อย

คราวนี้ก็นับว่ากู้หน้าคืนกลับมาได้บ้างแล้ว

คิดได้เช่นนั้น

เขาจึงปรายตามองติงเหวินเซวียนข้างกายด้วยความพึงพอใจอีกครา

จ้าวเช่อมองสีหน้าลำพองใจของคุณชายจ้าว พลางฟังเสียงซุบซิบของฝูงชน

แล้วก็อดหัวเราะเบาๆ ออกมามิได้

"พระคุณอันยิ่งใหญ่ต่อราษฎรหรือ"

"คุณชายจ้าว บ้านเจ้าแจกโจ๊กแค่วันละมื้อ อย่างมากก็แจกติดกันสองสามวัน"

"แค่นี้นับว่าเป็นยอดคนใจบุญแล้วหรือ"

"หากข้ามีวิธีคลี่คลายวิกฤตเสบียงของทั้งสองอำเภอนี้ เช่นนั้นข้ามิกลายเป็น..."

จ้าวเช่อเอ่ยลอยๆ "เช่นนั้นข้ามิกลายเป็นพระโพธิสัตว์เดินดินไปแล้วหรือ"