ตอนที่ 83 เสบียงบ้านเศรษฐีก็ร่อยหรอแล้วเช่นกัน

จ้าวเหวินเซิงเดินมาถึงห้องรับรองที่ดีที่สุดของเหลาอาหาร

เมื่อเคาะประตู

เสียงจากด้านในก็ขานรับกลับมาทันควัน

"เข้ามา"

จ้าวเหวินเซิงก้าวเข้าไปด้านใน

เสียงพูดคุยในห้องพลันเงียบกริบลงทันที

ภายในห้องรับรองอันโอ่อ่ากว้างขวาง มีคนนั่งอยู่เพียงสามคนเท่านั้น

เขากวาดสายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบลดสายตาลงต่ำ

เขาเอ่ยเรียนเฉินหยวนว่ายผู้เป็นนายว่ามีเรื่องด่วน อยากจะขอปรึกษาด้วยสักครู่

ครั้นเฉินหยวนว่ายหันไปบอกกล่าวคนข้างกายทั้งสองแล้ว

จึงพาจ้าวเหวินเซิงเดินเลี่ยงออกมาข้างนอก

ตรงริมระเบียงทางเดิน

จ้าวเหวินเซิงเล่าเรื่องของจ้าวเช่อให้เฉินหยวนว่ายฟัง

หากเป็นเรื่องทั่วไป ในเวลาที่นายท่านติดธุระเช่นนี้ จ้าวเหวินเซิงไม่มีทางมารบกวนเด็ดขาด

เพียงแต่น้ำตาลทรายขาวนี้เป็นของหายาก

ทางเหลาอาหารเองก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่ง

เขาจึงรายงานต่อเฉินหยวนว่ายด้วยความรอบคอบ

เมื่อเฉินหยวนว่ายฟังจบก็พยักหน้ารับ "ได้สิ"

"น้ำตาลทรายขาวเป็นของหายาก"

"รับซื้อไว้เพิ่มอีกหน่อย ข้าจะได้นำไปเป็นของกำนัลพอดี"

เมื่อจ้าวเหวินเซิงได้ยินว่าเรื่องลุล่วง สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก

เขาเอ่ยว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณนายท่านมากขอรับ"

เฉินหยวนว่ายเห็นเขาเอ่ยขอบคุณ จึงถามด้วยความแปลกใจอยู่บ้างว่า "ข้าได้ยินมาว่า คนที่ส่งน้ำตาลทรายขาวผู้นี้ เป็นญาติของเจ้ารึ?"

จ้าวเหวินเซิงตอบตามจริง "ขอรับ"

"เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อย นามว่าจ้าวเช่อขอรับ"

เฉินหยวนว่ายได้ยินชื่อนี้แล้วรู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง

แต่ชั่วขณะนั้นก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ใด

คงมิใช่คนสำคัญอันใดกระมัง

เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก

"เรื่องน้ำตาลทรายขาว เจ้าทำได้ไม่เลวเลย"

"เดือนนี้ข้าจะเพิ่มเงินให้อีกครึ่งเดือน"

แม้จ้าวเหวินเซิงจะเป็นเพียงหลงจู๊ในเหลาอาหารของตน

แต่ก็มิได้มีสถานะเป็นทาส

เฉินหยวนว่ายจึงยังต้องคอยซื้อใจ เพื่อให้อีกฝ่ายทุ่มเททำงานให้เหลาอาหารอย่างสุดกำลัง

ยามนี้น้ำตาลทรายขาวถูกส่งให้เหลาอาหารของพวกเขาเป็นกอบเป็นกำเพียงแห่งเดียว

การทำเช่นนี้จึงถือเป็นการเอาใจคนส่งน้ำตาลทรายขาวผู้นั้นไปในตัวด้วยเช่นกัน

จ้าวเหวินเซิงยิ้มแย้มอย่างยินดีพลางเอ่ย "ขอบพระคุณนายท่านขอรับ"

เฉินหยวนว่ายโบกมือ

"เรื่องในเหลาอาหารก็ต้องพึ่งพาเจ้าเช่นกัน"

"ใต้เท้าสมุห์บัญชียังอยู่ข้างใน"

"ข้าขอตัวเข้าไปก่อนล่ะ"

เมื่อจ้าวเหวินเซิงได้รับอนุญาตจากเฉินหยวนว่าย อีกทั้งยังได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น

อารมณ์ย่อมเบิกบานยิ่งนัก

เขากลับเข้าไปในห้องส่วนตัว แล้วบอกข่าวดีนี้แก่จ้าวเช่อ

"เจ้ากลับไปทำเสร็จเมื่อไรก็นำมาส่งได้เลย"

"นายท่านของพวกเราบอกแล้วว่า เดือนหน้าเจ้าก็นำมาส่งตามปกติ ทางเรายังรับซื้อเหมือนเดิม"

พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวเช่อก็รีบกล่าวขอบคุณ "รบกวนพี่เหวินเซิงแล้ว"

เช่นนี้แล้ว

ต่อให้เขาสร้างบ้านเสร็จแล้ว

ก็ยังมีเงินเหลือพอจะไปซื้อที่ดินและพันธุ์อ้อยอยู่อีก

จ้าวเหวินเซิงโบกมือ ยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า "คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องขอบคุณไปขอบคุณมาหรอก"

"จริงสิ ขนมหวานคราวนี้เป็นแบบที่คราวก่อนเจ้ายังไม่เคยกิน"

"รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?"

จ้าวเช่อยิ้มตอบ "รสชาติดีทั้งหมดเลย"

ยามมองดูขนมเหล่านี้

ในใจของจ้าวเช่อก็ผุดความคิดเกี่ยวกับขนมในยุคปัจจุบันขึ้นมาบ้าง

แต่เรื่องพวกนี้ เขาตั้งใจจะเก็บไว้ลองทำดูวันหน้าหลังจากตนเองมีเงินแล้ว

เขานั่งรออยู่ในห้องด้านในต่อไปอีกครู่หนึ่ง

เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นก็นำเงินค่าขายน้ำตาลทรายขาวของจ้าวเช่อกลับมา

ทางร้านขายของชำเห็นว่าคราวนี้เปลี่ยนคนมาส่งของ จึงนึกสงสัยอยู่บ้าง

แต่เมื่อเห็นว่าคุณภาพของน้ำตาลทรายขาวยังคงดีเหมือนคราวก่อน

เขาจึงมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

จ้าวเช่อได้เงินมาอีกแปดตำลึง

พอนำมารวมกับเงินเก็บที่มีอยู่ที่บ้าน

ต่อให้คิดจะสร้างบ้านอิฐเขียวมุงกระเบื้องหลังใหญ่โตก็ยังมีเหลือเฟือ

เมื่อจัดการธุระเรียบร้อย

จ้าวเช่อก็เอ่ยลาจ้าวเหวินเซิง

จ้าวเหวินเซิงยังคงห่อขนมให้เขาตามธรรมเนียมเช่นเคย

จ้าวเช่อปฏิเสธไม่พ้น จำต้องรับไว้

หลังจากเก็บของเรียบร้อย พลางลูบคลำก้อนเงินในมือ

จ้าวเช่อก็ใจลอย อยากจะรีบกลับบ้านเสียเดี๋ยวนั้น

"ต้องรีบกลับไปปรึกษาลุงใหญ่เรื่องสร้างบ้านแล้ว"

......

อีกด้านหนึ่ง

เฉินหยวนว่ายเดินกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงกลางยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "วันนี้เสียมารยาทแล้ว ที่มารบกวนเฉินหยวนว่ายเช่นนี้"

เฉินหยวนว่ายยิ้มตอบ "ใต้เท้าสมุห์บัญชีให้เกียรติมาเยือนถึงที่ จะเรียกว่าเป็นการรบกวนได้อย่างไรกันขอรับ"

"เพียงแต่เรื่องเสบียงอาหารนี้..."

เฉินหยวนว่ายเอ่ยอย่างลำบากใจอยู่บ้าง "บ้านของพวกเราตั้งโรงทานแจกโจ๊กนอกเมืองติดต่อกันมาสามวันแล้ว"

"เท่านี้ก็นับว่ายังพอทนรับไหวอยู่ชั่วคราวขอรับ"

"แต่หากจะให้บ้านข้าให้ยืมเสบียง เห็นทีจะยากเกินกำลังจริง ๆ ขอรับ"

"ใต้เท้าสมุห์บัญชีท่านเองก็ทราบ"

"บ้านพวกเราเปิดเหลาสุรา ปกติก็กว้านซื้อเสบียงไว้แค่พอใช้ในร้านเท่านั้น"

"มิได้มีเสบียงเหลือเฟือมากมายจริง ๆ"

"ข้าออกให้ได้มากที่สุดเพียงสิบต้านเท่านั้น"

"มิต้องเอ่ยถึงเรื่องยืมหรือไม่ยืมให้มากความ"

"ถือเสียว่าสกุลเฉินของพวกเราตั้งโรงทานแจกโจ๊กให้ผู้ประสบภัยอำเภอข้างเคียงสักสองสามมื้อเถิด"

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าใต้เท้าสมุห์บัญชี

แท้จริงแล้วคือสมุห์บัญชีประจำอำเภอ

เมื่อสวีจู่ปู้ได้ยินคำพูดของเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"เฉินหยวนว่ายช่างมีคุณธรรมน้ำใจยิ่งนัก"

ฝนตกหนักติดต่อกันมาสามวันแล้ว

อำเภอของพวกเขายังนับว่าตั้งอยู่บนที่ดอนค่อนข้างสูง

จึงไม่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัย

ทว่าสองอำเภอข้างเคียงนั้น

บัดนี้ฝนยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย

ซ้ำร้ายพื้นที่แถบชายทะเลยังมีน้ำหนุนทะลักเข้ามา

แม้แต่ในเมืองก็มีน้ำท่วมขังอยู่ไม่น้อย

บ้านเรือนและเรือกสวนไร่นาของชาวบ้านถูกกระแสน้ำซัดพังทลาย

ทางการทำได้เพียงเปิดคลังแจกจ่ายเสบียง

ทว่าครานี้พื้นที่ประสบภัยกว้างขวางเกินไปจริง ๆ

เสบียงจากสองอำเภอข้างเคียง หากคิดจะบรรเทาทุกข์ให้ทั่วถึง

คาดว่าคงประคองไว้ได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น

ต่อให้ฝนหยุดตกแล้ว

ถึงเวลารอน้ำลดแล้วค่อยฟื้นฟูพื้นที่ประสบภัย

ก็ยังคงต้องใช้เสบียงอีกมหาศาล

ทางฝั่งที่ว่าการมณฑลก็มีฝนตกเช่นกัน

เส้นทางลำเลียงเสบียงจึงไม่อาจสัญจรผ่านได้

ด้วยเหตุนี้นายอำเภอจึงได้รับหนังสือขอยืมเสบียงจากอำเภอข้างเคียง

ติดที่ว่านอกกำแพงเมืองของพวกเขาก็มีผู้ประสบภัยอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

หากยอมให้ยืมเสบียงของทางการไปจนหมด

ก็เกรงว่าอำเภอของตนจะรับมือไม่ไหวหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา

ด้วยเหตุนี้

นายอำเภอจึงมอบหมายหน้าที่หนึ่งให้แก่เขา

นั่นคือให้ลองมาเลียบเคียงสอบถามตระกูลใหญ่ในเมืองสักสองสามราย

ดูว่าฝ่ายนั้นจะยอมปล่อยเสบียงในมือให้ทางการในราคาต่ำหรือไม่

แล้วค่อยนำเสบียงส่วนนี้ส่งต่อไปช่วยอำเภอข้างเคียง

จากนั้นค่อยไปเบิกเงินจากทางการฝั่งโน้นมาชดใช้คืนให้

แต่เรื่องนี้กลับติดขัดมาโดยตลอด

เพราะขึ้นชื่อว่าพ่อค้า ย่อมไม่มีใครยอมทำการค้าขาดทุน

เรื่องที่ดูไม่ต่างจากสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ พรรค์นี้ พวกเขาจะยอมตกลงได้อย่างไรเล่า?

ลำพังสิบต้านที่เฉินหยวนว่ายยอมยกให้เปล่า ๆ

ก็นับว่าใจกว้างยิ่งแล้ว

เฉินหยวนว่ายเห็นว่าสวีจู่ปู้พูดจบก็นิ่งจิบชา

ตนเองจึงไม่เอ่ยปากอะไร

ได้แต่นั่งจิบชาตามไปด้วยเงียบ ๆ

สวีจู่ปู้ดื่มชาจนหมดถ้วยแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้"

"เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนแล้ว"

เฉินหยวนว่ายยิ้มจนตาหยีพลางกล่าว "เรื่องเสบียง ข้าจะให้คนนำไปส่งที่ที่ว่าการอำเภอนะขอรับ"

"ถือเสียว่าเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากสกุลเฉินของพวกเรา"

สวีจู่ปู้ยิ้มบาง ๆ

แล้วลุกขึ้นยืน

"ใต้เท้านายอำเภอให้ข้าไปตรวจดูแถวประตูเมืองสักหน่อย"

"คงไม่อยู่รบกวนต่อแล้ว"

เฉินหยวนว่ายจึงลุกขึ้นเดินไปส่งเขาถึงหน้าประตู

พอทั้งสองเดินมาถึงหัวบันได

ก็เห็นหลงจู๊ที่เพิ่งมาพบเฉินหยวนว่ายเมื่อครู่ กำลังเดินไปส่งชายหนุ่มคนหนึ่ง

หลงจู๊ผู้นั้นยิ้มแย้มพลางตบบ่าของชายหนุ่ม

"ถึงตอนนั้นถ้ามีอะไรให้ช่วย เจ้าก็แวะมาหาข้าที่ร้านได้เลย"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ "ข้าไม่เกรงใจแน่"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะร่า

"พี่เหวินเซิง ข้าไปก่อนนะ"

จ้าวเหวินเซิงกล่าว "ไปจัดการธุระของเจ้าเถอะ"

จ้าวเช่อแบกข้าวของของตน พลางหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

เห็นชายวัยกลางคนสวมชุดผ้าไหมคนหนึ่ง กำลังเบือนสายตาใคร่รู้กลับไป

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก

แบกข้าวของของตน แล้วเตรียมตัวมุ่งหน้าออกจากเมือง