ตอนที่ 82 เทียบกันได้หรือ

หลังจากฟ้าโปร่งมาสองวัน

จ้าวเช่อกับแม่หนูน้อยก็เร่งทำน้ำตาลทรายขาวจนเสร็จ เตรียมตัวเข้าเมืองไปส่งของ

เมื่อจัดแจงข้าวของทุกอย่างเรียบร้อย

เขาก็สวมชุดต้วนต่าตัวเดิมแล้วสะพายกล่องหนังสือขึ้นหลัง

ซูฉ่ายเอ๋อร์โบกมือน้อยๆ พลางเอ่ย "ท่านพี่รีบกลับมานะเจ้าคะ"

คราวนี้พอท่านพี่นำของไปขายได้เงินกลับมา ที่บ้านก็จะได้เริ่มสร้างเรือนกันเสียที

พอนึกถึงเรื่องนี้ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก

จ้าวเช่อลูบศีรษะน้อยๆ ของนาง แบกรับความหวังของคนทั้งสองเอาไว้

แล้วสะพายสัมภาระก้าวเดินจากไป

ครั้นเดินมาถึงแถวต้นหวายใหญ่

เขากลับพบว่าสายตาที่คนในหมู่บ้านมองมายังตนนั้น

ดูเหมือนจะยิ่งแปลกไปกว่าเดิม...

จะว่าอย่างไรดีเล่า?

มันไม่ใช่สายตารังเกียจเดียดฉันท์หรือรอคอยจะดูเรื่องขบขันเหมือนแต่ก่อน

หากแต่เป็นแววตาเลื่อมใส หรือไม่ก็แฝงรอยประจบเอาใจอยู่กลายๆ

ทันทีที่จ้าวเช่อก้าวขึ้นไปนั่งบนเกวียนวัวของลุงต้าชาง

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักทายชวนคุย

"จ้าวเช่อ ได้ยินว่าบ้านเจ้าจะสร้างเรือนใหม่แล้วหรือ?"

"แถมยังเป็นเรือนอิฐเขียวมุงกระเบื้องหลังใหญ่อีกด้วย?"

"เจ้า... เจ้าไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน?"

ชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยเสริมขึ้นมา "เมียเจ้ามีฝีมืออะไรกันแน่? ได้ยินว่าหาเงินได้คล่องมือนักเชียวนะ"

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของคนข้างๆ ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เรื่องที่เขาจะสร้างเรือนใหม่ ทุกคนรู้กันเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

พอนึกถึงสองวันมานี้ที่ได้เจอนางหลี่ ใบหน้าของนางก็ล้วนเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา

ป้าสะใภ้คงช่วยป่าวประกาศแทนเขาไปทั่วแล้วเป็นแน่

จ้าวเช่อรู้สึกขบขันอยู่ในใจ

เขาพยักหน้ารับพลางเอ่ย "ใช่แล้ว จะสร้างจริง ๆ"

"ถึงอย่างไรเรือนที่บ้านตอนนี้ก็อยู่ไม่ได้แล้ว สู้ถือโอกาสนี้สร้างใหม่ไปเลยดีกว่า"

คนรอบข้างพอได้ยินว่าเขาจะสร้างเรือนใหม่จริง ๆ

ต่างก็พากันอิจฉาตาร้อน

ดูท่าจ้าวเช่อคนนี้จะมีสายตาเฉียบแหลมไม่เบา

ดูสภาพของซูฉ่ายเอ๋อร์คนนั้นสิ

ทั้งผอมกะหร่องทั้งตัวเล็กนิดเดียว

ไม่เพียงมีตำหนิ แต่ยังผิดแผกไปจากคนทั่วไปอีกด้วย

หากเป็นครอบครัวธรรมดาทั่วไป

ไม่มีทางยอมแต่งภรรยาเช่นนี้เข้าบ้านแน่นอน

แต่ใครจะไปนึก

จ้าวเช่อมองปราดเดียวก็ถูกตาต้องใจ ถึงขั้นสู่ขอแต่งเข้าบ้านทันที

ได้ก้อนเงินก้อนทองเข้าบ้านมาแบบนี้ บ้านจ้าวเช่อจะไม่ร่ำรวยได้อย่างไร

มีคนเอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉาตาร้อน "ก่อนหน้านี้ที่ดินบ้านนายท่านจ้าวเกือบจะขายทิ้งจนเกลี้ยงแล้วแท้ๆ"

"ที่ไหนได้ พอแต่งเมียเข้ามาไม่ทันไร เรือนอิฐกระเบื้องหลังใหญ่ก็กำลังจะสร้างขึ้นมาแล้ว"

"จิ๊ๆ ทำไมพวกเราถึงไม่มีโชควาสนาอย่างนี้บ้างนะ?"

ชายวัยกลางคนที่เปิดประเด็นคนแรกแค่นเสียง "เหอะ"

"แม้แต่แม่หมอยังบอกว่านายท่านจ้าวเป็นเทพเหวินฉวี่จุติลงมา เรื่องพรรค์นี้มันเอามาเทียบกันได้หรือ?"

ทุกคนต่างพูดคุยกันเซ็งแซ่ หัวข้อสนทนาล้วนหนีไม่พ้นเรื่องบ้านของจ้าวเช่อทั้งสิ้น

ทว่าฟังดูก็รู้ชัดเจนว่า

ซูฉ่ายเอ๋อร์ในปากของพวกเขา ไม่ใช่ตัวกาลกิณีเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว

ตรงกันข้าม บางคนถึงกับบอกว่านางช่วยหนุนดวงสามีเสียด้วยซ้ำ

จ้าวเช่อคอยรับฟังพลางเอ่ยตอบไปบ้างเป็นบางประโยค

ทุกคนบนเกวียนต่างพูดคุยกันอย่างออกรส

ครั้นมาถึงหน้าประตูเมือง

ก็แลเห็นผู้คนในชุดขาดวิ่นไม่น้อยกำลังต่อแถวรอรับน้ำข้าวต้มที่เพิงแจกทาน

ลุงต้าชางคนขับเกวียนเอ่ยขึ้น "ฝนเทกระหน่ำติดต่อกันหลายวัน ได้ยินว่าบ้านเรือนตามตำบลต่าง ๆ ของอำเภอข้างเคียงถูกน้ำพัดพังเสียหายไปหมด"

"สองวันก่อนตอนฝนยังไม่ซา ก็เริ่มมีผู้ลี้ภัยทยอยมาถึงกันแล้ว"

"ใต้เท้านายอำเภอกลัวจะเกิดความวุ่นวาย เลยยังไม่ยอมให้คนพวกนี้เข้าเมือง"

"ทำได้แค่ให้คนมาช่วยกันปลูกเพิงหญ้าไว้นอกเมือง แล้วแจกน้ำข้าวต้มวันละมื้อประทังชีวิตไปก่อน"

"พวกนายท่านหยวนว่ายในเมืองเองก็มีจิตเมตตา สองสามวันนี้ต่างผลัดเวรกันมาตั้งโรงทานแจกข้าวต้ม"

คนบนเกวียนได้ยินเช่นนั้นต่างก็พากันสลดใจ

บางคนที่มีญาติอยู่แถบนั้น ยังคิดว่าตอนออกจากเมืองจะลองไปไต่ถามดูสักหน่อย

จ้าวเช่อทอดมองคนพวกนี้ด้วยความสงสัยอยู่บ้าง

คนที่สงสัยเช่นนี้ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยถาม "ต้าชาง เจ้าบอกว่าคนพวกนี้มาจากอำเภอข้างเคียงทั้งหมดเลยหรือ?"

ลุงต้าชางตอบ "ใช่แล้ว ต้องข้ามเขามาลูกหนึ่ง กว่าจะถึงที่นี่ก็เดินทางมาไกลไม่น้อย"

ชายผู้นั้นได้ฟังก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่

"ถ้าอย่างนั้น หากไปตัวเมืองอำเภอของพวกเขาเอง มิใช่จะใกล้กว่าหรือ?"

"เหตุใดต้องดั้นด้นมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อเข้าเมืองของพวกเราด้วยเล่า?"

ลุงต้าชางเอ่ย "เรื่องนี้ข้าก็ไม่กระจ่างเหมือนกัน"

จ้าวเช่อได้ยินบทสนทนาเหล่านั้นอยู่ไม่น้อย

พลางกวาดสายตามองผู้ประสบภัยที่ใบหน้าซูบเซียวอิดโรยเหล่านั้น ในใจก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้

แต่เขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ไม่อาจยื่นมือช่วยเหลืออะไรได้มากนัก

เรื่องราวเหล่านี้

คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทางศาลว่าการไปจัดการแล้ว

...

เมื่อกลุ่มคนเดินเข้ามาในเมือง

สภาพในเมืองก็ไม่ได้ต่างไปจากวันวานสักเท่าใดนัก

จ้าวเช่อหอบหิ้วข้าวของมุ่งตรงไปยังเหลาสุราที่จ้าวเหวินเซิงทำงานอยู่ทันที

พอจ้าวเหวินเซิงเห็นเขานำน้ำตาลทรายขาวมาส่ง ก็ยิ้มกว้างจนตาหยีแทบมองไม่เห็นดวงตา

"ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที ข้ารออยู่เชียว"

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ย "สองสามวันนี้ฝนตกตลอด เลยออกมาไม่ได้เลย"

จ้าวเหวินเซิงเอ่ยถามถึงความเป็นไปทางบ้านของเขา

ครั้นได้ยินว่าบ้านตนเองไม่มีปัญหาอันใด

ก็พลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

หลังจากชั่งน้ำหนักน้ำตาลทรายขาวถุงใหญ่เรียบร้อย เขาก็จ่ายเงินให้จ้าวเช่อเป็นจำนวนยี่สิบสามตำลึง

จ้าวเช่อหยิบน้ำตาลทรายขาวถุงเล็กออกมาอีกถุง แล้ววานให้อีกฝ่ายช่วยนำไปส่งที่ร้านขายของชำให้ที

จ้าวเหวินเซิงกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์อย่างคล่องแคล่ว สั่งให้นำของไปส่ง

พลางบอกให้จ้าวเช่อนั่งรอเสี่ยวเอ้อร์นำเงินกลับมาอยู่ในห้องด้านใน

ทั้งยังทำท่าจะออกไปยกน้ำชากับของว่างมาให้จ้าวเช่ออีกด้วย

จ้าวเช่อรีบส่งเสียงรั้งจ้าวเหวินเซิงไว้ "พี่เหวินเซิง อย่าเพิ่งวุ่นวายเลย"

"ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาท่านสักหน่อย"

จ้าวเหวินเซิงชะงักฝีเท้า หันมามองจ้าวเช่อด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

"ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

จ้าวเช่อส่ายหน้า

"เดือนนี้ข้าอยากจะส่งของให้มากขึ้นหน่อย อยากรวมของส่วนของเดือนหน้าส่งไปด้วยเลย"

"ไม่ทราบว่าเหลาสุราของพวกท่านพอจะรับซื้อล่วงหน้าเพิ่มได้หรือไม่?"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินเช่นนั้นก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอันใด

เขาเอ่ยอย่างไม่คิดมากว่า "หากเจ้าทำทัน ย่อมรับซื้ออยู่แล้ว"

"แต่ที่เจ้าคิดจะส่งของเพิ่มเช่นนี้ กำลังร้อนเงินอยู่หรือ?"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ "ข้าร้อนเงินอยู่จริงๆ"

"หลังคาเรือนหลักของข้าถูกลมพัดปลิวไปหมดแล้ว เลยคิดจะสร้างบ้านใหม่เสียเลย"

"ตอนนี้เงินในมือยังไม่ค่อยพอ จึงอยากส่งของให้มากขึ้นอีกหน่อย"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินจ้าวเช่อบอกว่าหลังคาบ้านถูกลมพัดพังก็อดแปลกใจไม่ได้

แต่ลมพายุเมื่อสองสามวันก่อนนั้นรุนแรงมากจริงๆ

เขาเอ่ยอย่างจนใจ "บ้านเจ้าซอมซ่อถึงเพียงนั้นแล้ว จะสร้างใหม่ก็สมควรอยู่หรอก"

"เงินในมือไม่พอ ยังขาดอยู่อีกเท่าใดเล่า?"

"พี่ยังพอมีเงินเก็บส่วนตัวอยู่บ้าง จะยืมไปใช้ก่อนหรือไม่?"

จ้าวเหวินเซิงอายุมากกว่าจ้าวเช่อราวเจ็ดแปดปี

ลึกๆ ในใจจึงอยากช่วยเหลือน้องชายร่วมตระกูลที่เคยร่ำเรียนหนังสือคนนี้เท่าที่จะพอช่วยได้

ถึงแม้จะไม่ได้หวังให้จ้าวเช่อได้ดิบได้ดีจนมีหน้ามีตาใหญ่โตก็ตาม

แต่อย่างน้อยก็อยากให้เขามีกินมีใช้ ไม่ต้องทนอดอยาก

ทว่าเมื่อนึกถึงพฤติกรรมแต่ก่อนของจ้าวเช่อ

ภรรยาของเขาคงไม่มีทางยอมให้ควักเงินของบ้านตนเองออกมาช่วยจ้าวเช่อสร้างบ้านเป็นแน่

ยังดีที่ปกติเขาแอบเก็บเงินส่วนตัวไว้ไม่น้อย

น่าจะพอให้จ้าวเช่อยืมไปหมุนแก้ขัดได้อยู่

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่เหวินเซิง ข้าไม่ต้องยืมเงินหรอก"

"เงินในมือข้าจริงๆ ก็เกือบพอแล้ว"

"เพียงแค่อยากสำรองไว้ซื้อวัตถุดิบด้วย"

"แล้ววันหน้ายังคิดจะซื้อที่ดินสักแปลงไว้ปลูกอ้อยอีก"

"ก็เลยอยากเก็บหอมรอมริบไว้ให้มากหน่อย"

พอได้ยินว่าจ้าวเช่อมีแผนการในใจแล้ว จ้าวเหวินเซิงก็เอ่ยชมอย่างพึงพอใจ "เจ้ารู้จักคิดรอบคอบดีแท้"

"แต่เงินจำนวนนี้ก็ไม่ใช่ก้อนเล็กๆ เลยนะ"

"เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปเรียนนายท่านก่อน"

จ้าวเช่อเอ่ยขอบคุณ "เช่นนั้นก็รบกวนพี่เหวินเซิงแล้ว"

จ้าวเหวินเซิงโบกมืออย่างไม่ถือสา ก่อนจะรีบเดินออกไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เสี่ยวเอ้อร์ก็ยกน้ำชากับขนมเข้ามาให้จ้าวเช่อ

จ้าวเช่อมองขนมเหล่านั้นอย่างจนใจเล็กน้อย

แม้จ้าวเหวินเซิงจะนับเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับตน

แต่ในฐานะพี่ชาย อีกฝ่ายกลับมองตนเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเสียอย่างนั้น