ตอนที่ 81 ต้องไปคุยโวเสียหน่อยแล้ว

เพราะคุยกันไว้แล้วว่าจะสร้างเรือนใหม่

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงเฝ้ารอให้ฝนหยุดตกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ยังดีที่นอกจากหลังคาห้องโถง กับห้องครัวที่มีน้ำรั่วซึมอยู่บ้างในช่วงสองวันหลัง

ส่วนอื่น ๆ ก็ยังนับว่าเรียบร้อยดี

ฝนตกพรำอยู่สามวัน

ในที่สุดก็หยุดสนิทเสียที

ตลอดช่วงเวลานี้

จ้าวเช่อเขียนเนื้อหาคณิตศาสตร์พื้นฐานออกมาได้ไม่น้อย

พอฝนหยุดตก

จ้าวโหย่วไฉกับนางหลี่ก็ช่วยกันแบกเสบียงที่เพิ่งเก็บเกี่ยวใหม่มาหนึ่งกระสอบ

พากันมาที่บ้านของจ้าวเช่อ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยกน้ำเชื่อมมาให้ทั้งคู่คนละชาม แล้วถอยไปยืนอยู่อีกด้านด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ยว่า "เสื้อคลุมตัวใหม่ที่ตัดให้ข้า ใกล้จะเสร็จแล้วมิใช่หรือ"

"เจ้าเข้าไปทำต่อข้างในก่อนดีหรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองพวกนางหลี่อย่างลังเลใจ

นางหลี่กล่าวว่า "ไปเถิด"

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป

ยามนี้คนทั้งหมู่บ้านสุ่ยเฉียว

ต่างรู้ข่าวเรื่องหลังคาบ้านของจ้าวเช่อถูกลมพัดปลิวหายไปกันหมดแล้ว

นางหลี่เห็นสภาพเรือนของจ้าวเช่อแล้ว ก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้

"เรือนหลังนี้ปีกลายยังดีๆ อยู่แท้ๆ"

"ปีนี้กลับพังจนใช้การไม่ได้เสียแล้ว"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ได้ซ่อมแซมมานานแล้วขอรับ"

"พอดีเลย ไม่ต้องซ่อมแล้ว ข้าจะสร้างเรือนใหม่ไว้รับปีใหม่เสียเลย"

นางหลี่พอได้ยินจ้าวเช่อบอกว่าจะสร้างเรือนใหม่ ก็พลอยดีอกดีใจไปด้วย

"สร้างเรือนใหม่ก็ดีเหมือนกัน"

"ถ้าสร้างเรือนอิฐดินเหนียว ใช้เงินสักสองสามตำลึงก็น่าจะพอ"

"แล้วสั่งทำเครื่องเรือนใหม่อีกสักหน่อย ก็พอให้เจ้าอยู่ไปจนลูกโตแล้ว"

ลูกโตหรือ

จ้าวเช่อคิดในใจ เวลานี้คงยังโตไม่ได้หรอก

ก็แม่นางน้อยคนนั้น ตอนนี้ยังไม่ทันโตเป็นผู้ใหญ่เลยด้วยซ้ำ

เขาแสร้งกระแอมเบาๆ หนึ่งที

จ้าวเช่อเอ่ยว่า "ท่านป้าสะใภ้ ข้ากะว่าจะสร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียวขอรับ"

"เรือนกระเบื้องอิฐเขียวรึ"

นางหลี่ขมวดคิ้ว พลางสบตากับจ้าวโหย่วไฉทีหนึ่ง

"สร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียว ราคาไม่ถูกเลยนะ"

"ตอนนี้เจ้าพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง ยังต้องเก็บไว้ร่ำเรียนหนังสือในวันหน้า"

"ไม่อย่างนั้น ก็ซื้อที่นาเก็บไว้สักสองสามไร่สิถึงจะถูกเรื่อง"

"มิฉะนั้นวันหน้าพอมีลูกหลานขึ้นมา จะไม่มีอะไรเหลือไว้ให้พวกเขานะ"

นางหลี่ใช้ชีวิตอย่างกระเหม็ดกระแหม่มาค่อนชีวิต

ครั้นได้ยินจ้าวเช่อเอ่ยปากว่าจะสร้างเรือนอิฐเขียวหลังคากระเบื้อง

ในใจก็พลันคัดค้านขึ้นมาทันที

เงินทองที่จ้าวเช่อมีอยู่ในตอนนี้

คงมิใช่ว่าจะเอามาถลุงจนเกลี้ยงเพียงเพราะอยากสร้างเรือนสักหลังหรอกนะ

แม้คำพูดของนางจะมาจากความหวังดี

แต่ก็ออกจะโผงผางตรงไปตรงมาเกินไปอยู่บ้าง

จ้าวโหย่วไฉที่อยู่ด้านข้างจึงรีบเอ่ยแทรกขึ้น แล้วถามจ้าวเช่อว่า "เช่อเอ๋อร์จะสร้างเรือนใหม่ คิดรอบคอบแล้วหรือ"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่ท่านป้าสะใภ้พูดมาก็มีเหตุผลขอรับ"

"แต่ข้าคิดรอบคอบแล้วขอรับ"

"น้ำตาลทรายขาวที่ข้าทำ หาเงินได้ไม่น้อยเลย"

"แถมยังเป็นการค้าที่ทำได้ระยะยาว"

"รอข้านำของชุดต่อไปไปส่งที่เหลาสุราของพี่เหวินเซิง ก็จะมีเงินเหลือพอมาสร้างเรือนแล้วขอรับ"

จ้าวเช่อพูดจบก็กล่าวเสริมอีกว่า "ถึงตอนนั้นเหลือเงินเท่าใด ข้าจะเอาไปซื้อที่ดินทั้งหมด ดีหรือไม่ขอรับ"

คำพูดของเขามีเหตุผลและเป็นขั้นเป็นตอน

ทั้งยังเออออตามคำของนางหลี่ โดยบอกว่าจะนำเงินที่เหลือไปซื้อที่นา

นางหลี่ฟังแล้วก็แย้มยิ้มขึ้นมาทันที "ป้าสะใภ้พูดผิดไปเอง"

"ในเมื่อเจ้าวางแผนไว้หมดแล้ว เช่นนั้นก็ย่อมไม่มีปัญหาอันใด"

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้าเห็นพ้อง

พลางคิดในใจว่าจะกลับไปปรึกษากันที่บ้าน ว่าพอจะเจียดเงินมาช่วยจ้าวเช่อสร้างเรือนได้บ้างหรือไม่

จ้าวเช่อเดินออกไปส่งทั้งสองคนที่หน้าประตูรั้ว

นางหลี่พลันเอ่ยขึ้นว่า "ข้ายังไม่กลับแล้วกัน"

"ข้าจะไปนั่งเล่นใต้ต้นหวายใหญ่สักประเดี๋ยว"

เดิมทีนางหลี่ก็ตั้งใจจะไปคุยเรื่องร่างทรงกับทุกคนใต้ต้นหวายใหญ่อยู่แล้ว

ทว่าหลังจากนั้นฝนกลับตกติดต่อกันเสียหลายวัน

ทุกคนต่างอุดอู้อยู่แต่ในบ้านกันตั้งหลายวัน

ตัวนางเองก็ออกไปไหนไม่ได้เช่นกัน

ป่านนี้ใต้ต้นหวายใหญ่คงมีคนมาชุมนุมกันอยู่มากเป็นแน่

นางหลี่ต้องรีบไปเล่าเรื่องครอบครัวของจ้าวเช่อเสียหน่อยแล้ว

อีกทั้งหลานชายของนางยังอาศัยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง

กำลังจะได้สร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียวหลังใหญ่โตขึ้นมาแล้ว

มีเรื่องน่าภูมิใจเช่นนี้ จะไม่ให้นางไปคุยโวโอ้อวดเสียหน่อยได้อย่างไร

ครั้นนางหลี่เดินมาถึงใต้ต้นหวายใหญ่

ก็พบว่าชาวบ้านเกือบครึ่งหมู่บ้านพากันออกมาจริงๆ

ต่างคนต่างหาที่นั่ง แล้วจับกลุ่มคุยกันเรื่องฝนตกคราวนี้

ครั้นเห็นนางหลี่เดินเข้ามา

หลายคนก็ส่งเสียงทักทาย

นางหลี่ถูกคนคุ้นเคยดึงให้ไปนั่งลงข้างๆ พลางเอ่ยถามว่า "วันนี้เหตุใดถึงมีเวลาว่างออกมาได้เล่า"

นางหลี่ยิ้มตอบ "เพิ่งแวะไปดูที่บ้านเช่อเอ๋อร์ของเรามา เลยถือโอกาสเดินมาแถวนี้น่ะ"

พอได้ยินชื่อจ้าวเช่อ คนอื่นๆ ก็พากันกลั้นยิ้ม

หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า "ได้ยินว่าหลังคาบ้านของจ้าวเช่อถูกลมพัดปลิวหายไปเลยหรือ"

"ไอ้หยา แต่งเอาตัวซวยเข้าบ้านมาแท้ๆ เรือนชานถึงได้ไม่สงบสุขเช่นนี้!"

นางหลี่กลอกตาใส่ทันควัน

"เรือนของหลานข้ามันผุพังปานนั้น หลังคาจะถูกลมพัดปลิวไปก็เรื่องธรรมดาไม่ใช่รึ"

"ปลิวไปเสียได้ก็ดี เขากำลังจะสร้างใหม่พอดี!"

"สร้างเรือนใหม่รึ"

พอได้ยินเข้า คนอื่นๆ ก็พลันสนใจขึ้นมาทันที

นางหลี่เอ่ยอย่างหน้าชื่นตาบาน "ก็ใช่น่ะสิ"

"เพิ่งจะบอกพวกเราเมื่อครู่นี้เองว่าจะสร้างเรือนใหม่"

"แถมยังเป็นเรือนกระเบื้องอิฐเขียวหลังใหญ่เสียด้วย!"

ชาวบ้านคนอื่นๆ ได้ฟังแล้วต่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

จ้าวเช่อผู้นี้ผลาญสมบัติจนหมดตัวไปแล้วไม่ใช่หรือ

ช่วงนี้พอแต่งภรรยา ก็มีทั้งผ้าเนื้อดีทั้งรองเท้าคู่ใหม่ใส่ไม่ขาดมือ

จะเอาเงินมากมายมาจากไหนมาสร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียวกัน

หญิงสูงวัยคนสนิทข้างกายนางหลี่เอ่ยถามเสียงเบาอย่างลังเล "คงไม่ใช่ว่าบ้านพวกเจ้าต้องออกเงินให้หรอกนะ"

นางหลี่แค่นเสียงฮึ

"พูดจาอะไรเช่นนั้น"

นางขึ้นเสียงเอ่ยว่า "เขาหาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองต่างหาก!"

"พวกเจ้าดูสะใภ้ใหม่ที่เขาแต่งเข้ามาสิ แทบไม่เคยย่างกรายพ้นประตูเรือนเลยสักก้าว"

"อุดอู้อยู่แต่ในเรือนทุกเมื่อเชื่อวัน ก็เพื่อช่วยที่บ้านหาเงินมิใช่หรือไร"

"จุ๊ๆ"

"เช่อเอ๋อร์ของเรามีดาวมงคลส่องสว่างคุ้มครองเชียวนะ"

นางหลี่หยิบยกคำพูดที่ร่างทรงเคยทักไว้มาเล่าให้ทุกคนฟังอีกยกใหญ่

ทุกคนฟังนางเป่าหูจนอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

พลางคิดในใจ

หรือว่าคนที่จ้าวเช่อแต่งเข้ามา จะเป็นดาวนำโชคดวงน้อยจริงๆ รึ

พอมาอยู่ที่บ้านจ้าวเช่อ

จ้าวเช่อก็เลิกทำตัวเหลวไหล

ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านก็ดีวันดีคืน

ตอนนี้ถึงขั้นจะลงมือสร้างเรือนอิฐเขียวมุงกระเบื้องแล้วด้วยซ้ำ

นางหลี่เห็นสีหน้าครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อของทุกคน ในใจก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง

รอให้ฟ้าฝนเป็นใจ บ้านจ้าวเช่อเริ่มลงมือสร้างเรือนขึ้นมาจริง ๆ เมื่อใด

ถึงตอนนั้น ต่อให้ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว!

......

วันรุ่งขึ้น

นางหลี่ปลีกตัวไปนั่งคุยใต้ต้นหวายใหญ่อีกพักหนึ่ง

ขณะกำลังคุยโวอย่างออกรสนั้น

พลันเห็นเกวียนวัวแปลกตาคันหนึ่งแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน

คนขับเกวียนเอ่ยถามขึ้นว่า "ขอถามหน่อย บ้านของจ้าวเช่อไปทางไหนรึ"

นางหลี่ได้ยินก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นคนมาส่งของให้บ้านจ้าวเช่อ

นางไม่อยากให้คนอื่นล่วงรู้ว่าบ้านจ้าวเช่อกำลังทำอะไรอยู่

จึงรีบเอ่ยว่า "ข้าพาเจ้าไปเอง"

ก่อนจะนำเกวียนวัวตรงไปยังบ้านของจ้าวเช่อทันที

จ้าวเช่อกำลังเก็บกวาดข้าวของในห้องโถงอยู่พอดี

พอเห็นนางหลี่พาเกวียนวัวคันหนึ่งมาด้วยสีหน้าแช่มชื่นเบิกบาน

จ้าวเช่อก็อดสงสัยไม่ได้ เอ่ยทักว่า "วันนี้ป้าสะใภ้ใหญ่ดูอารมณ์ดีนักนะขอรับ"

นางหลี่หัวเราะพลางดุว่า "วันไหนป้าสะใภ้เจ้าไม่อารมณ์ดีบ้างเล่า"

"เกวียนวัวคันนี้บอกว่ามาส่งของให้เจ้า"

"เจ้าทำงานไปเถอะ"

"ป้ายังต้องกลับไปนั่งคุยต่ออีก"

พูดจบ

ก็เดินจากไปด้วยความอารมณ์ดี

จ้าวเช่อมองตามนางที่เดินไปพลางฮัมเพลงไปพลาง

ถึงจะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

แต่นางหลี่อารมณ์ดี เขาก็พลอยยินดีไปด้วย

หลังตรวจรับน้ำตาลทรายแดงและจ่ายเงินจนครบถ้วนแล้ว

ก็นำของทั้งหมดขนเข้าไปเก็บไว้ในครัว

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นน้ำตาลทรายแดงมากมายถึงเพียงนี้ ดวงตาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

น้ำตาลทรายขาวผ่องที่ทำออกมาได้ ล้วนกลายเป็นเงินตำลึงขาววาววับทั้งนั้นเชียวนะ!

จ้าวเช่อมองท่าทางเห็นแก่เงินของแม่ตัวน้อย พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "สองวันนี้พวกเราตั้งหน้าตั้งตาทำแต่น้ำตาลทรายขาวอย่างเดียว"

"หาเงินสร้างบ้านให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้าอย่างจริงจัง

"เจ้าค่ะ!"

สองสามีภรรยา เพื่อบ้านหลังใหม่

จึงเริ่มลงมือทำน้ำตาลทรายขาวอย่างกระตือรือร้นอีกครา