ตอนที่ 80 สร้างเรือนอิฐเขียวมุงกระเบื้อง

ขณะที่จ้าวเช่อกำลังทบทวนความรู้ที่เคยร่ำเรียนมาในอดีต

เสียงจ้าวโหย่วไฉก็ตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูขึ้นมาอีกครา

จ้าวเช่อฝ่าละอองฝน ก้าวข้ามเศษซากปรักหักพังในโถงบ้านอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะเปิดประตูใหญ่ออกไป

จ้าวโหย่วไฉยังคงพาจ้าวเหวินฮ่าวมายืนรออยู่ด้านนอก

ตอนที่เพิ่งมาถึงหน้าบ้านจ้าวเช่อแล้วเห็นหลังคาพังแหว่งไปแถบหนึ่ง

สีหน้าของจ้าวโหย่วไฉก็เปลี่ยนไปหลากอารมณ์จนยากจะบรรยาย

พอจ้าวเหวินฮ่าวเห็นจ้าวเช่อ ก็โพล่งขึ้นเสียงดังทันที "จ้าวเช่อ ทำไมหลังคาบ้านเจ้าถึงหายไปหมดแล้วล่ะ"

จ้าวเช่อยิ้มเจื่อน

เมื่อจ้าวโหย่วไฉเห็นจ้าวเช่อยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ในใจก็พลอยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เขาเอ่ยถาม "หลังคานี่พังตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

จ้าวเช่อตอบอย่างจนปัญญา "เมื่อคืนตอนดึก จู่ๆ ลมก็พัดแรงมากขอรับ"

"พัดเอาหลังคาปลิวหายไปเลย"

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น

หญ้าคาบนหลังคาเรือนด้านหลังก็ร่วงตุบลงมาอีกฟ่อนหนึ่ง

จ้าวโหย่วไฉมองน้ำที่เจิ่งนองเต็มพื้นห้องโถง พลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจ

"ในห้องนอนเป็นอย่างไรบ้าง"

"แล้วห้องครัวเล่า น้ำรั่วหรือไม่"

จ้าวเช่อตอบ "ห้องนอนกับห้องครัวยังดีที่ได้ท่านลุงช่วยไว้ขอรับ"

"หากเมื่อวานท่านไม่พาคนมาช่วยซ่อมแซมให้ คาดว่าเมื่อคืนคงต้านไม่ไหวเหมือนกัน"

"แต่กำแพงตรงลานบ้านพังถล่มไปครึ่งหนึ่งแล้วขอรับ"

จ้าวเช่อพูดจบ จ้าวโหย่วไฉก็อดถอนหายใจออกมาอีกคราไม่ได้

จ้าวเหวินฮ่าวฟังแล้วได้แต่เดาะลิ้น "ข้ากับพ่อเพิ่งกลับมาจากบ้านหลิวต้าหนิวท้ายหมู่บ้าน"

"หลิวต้าหนิว เจ้ารู้จักใช่ไหม"

"บ้านที่จนที่สุดในหมู่บ้านเรา ที่อยู่แต่ในเพิงหญ้านั่นน่ะ"

"เพิงของเขาก็แค่น้ำรั่ว แต่หลังคายังอยู่ดีเลย"

"นึกไม่ถึงว่าบ้านเจ้าจะซอมซ่อยิ่งกว่าบ้านต้าหนิวเสียอีก!"

จ้าวเหวินฮ่าวพูดจบ จ้าวโหย่วไฉก็ตวัดสายตาดุใส่เขาทันที

"พูดจาอะไรของเจ้า"

"ถ้าพูดดีๆ ไม่เป็นก็หุบปากไปเสีย"

จ้าวเหวินฮ่าวเบะปาก

"ข้าก็พูดความจริงนี่นา"

"เมื่อวันก่อนโน้น ท่านพ่อพาข้ามาช่วยจ้าวเช่อซ่อมบ้าน"

"ถ้าตอนนั้นเขาไม่ปฏิเสธ คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นหรอก"

จ้าวเช่อยิ้มบางๆ

"เมื่อครู่ข้าประมาทไปเองขอรับ"

จ้าวโหย่วไฉเลิกสนใจจ้าวเหวินฮ่าว

เขาหันไปพูดกับจ้าวเช่อ "บ้านเจ้าหลังนี้น่ะ ควรจะสร้างใหม่ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว..."

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็กังวลว่าจ้าวเช่อจะหวนนึกถึงเรื่องเก่าๆ จนสะเทือนใจ

จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง "ห้องนอนกับห้องครัวไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

"ดูท่าฝนคงตกไปอีกหลายวัน ข้ากับพี่เจ้าจะเข้าไปตรวจดูข้างในสักหน่อย"

"ไม่อย่างนั้นเกรงว่าห้องด้านในจะทนไม่ไหวจนพังครืนลงมาอีก"

บ้านดินดิบแบบนี้

ทรุดโทรมขาดการซ่อมแซมมาเนิ่นนาน

จึงพังถล่มได้ง่ายดายเหลือเกิน

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ พลางเชื้อเชิญคนทั้งสองเข้ามาด้านใน

ปากก็เอ่ยเตือน "ระวังหลังคาด้วยนะขอรับ ข้างบนยังมีเศษร่วงลงมาอยู่"

จ้าวโหย่วไฉพาจ้าวเหวินฮ่าวย่ำน้ำผ่านโถงเรือนไปทางด้านหลัง

จ้าวเหวินฮ่าวเพิ่งสังเกตเห็นรองเท้ารูปร่างประหลาดที่เท้าของจ้าวเช่อ

เขาจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ที่เจ้าสวมอยู่นั่นคือรองเท้ารึ"

"หน้าตามันแปลกตายิ่งนัก"

จ้าวเช่อได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

พลางยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น อวดรองเท้าแตะของตนให้เห็นชัดๆ

"นี่เรียกว่ารองเท้าแตะ"

"ภรรยาข้าสานให้เองกับมือ"

"ตอนเย็นใส่ไปอาบน้ำ หรือวันฝนตกแบบนี้ก็ใส่สะดวกดี"

จ้าวเหวินฮ่าวก้มมองรองเท้าฟางของตัวเอง พลางนึกอยากได้ขึ้นมา

"ขอดูอีกทีสิ"

"พอกลับไป ข้าจะสานใส่เองสักคู่บ้าง"

จ้าวโหย่วไฉที่เดินนำอยู่ข้างหน้ากระแอมขึ้นมาเบาๆ

"เอาเรื่องงานก่อน"

สองคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับรองเท้าแตะจึงค่อยได้สติตามัว

จ้าวเช่อเงยหน้าขึ้นพลางยิ้มรับ "ขอรับ"

ครั้นเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน

จ้าวเช่อเคาะประตูพลางเอ่ยบอก "ฉ่ายเอ๋อร์ ข้าพาท่านลุงกับพี่เหวินฮ่าวมาดูผนังห้องหน่อย"

พอมีเสียงขานรับ เขาก็พาคนทั้งสองเดินเข้าไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ข้างเตียง

ครั้นเห็นสามีพาคนเข้ามา นางก็วางของในมือลงด้วยความประหม่าเล็กน้อย

"ท่าน...ท่านลุง..."

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยทักเสียงแผ่วเบา

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยคำใด

จากนั้นจึงเดินไปชิดฝา สำรวจตรวจดูผนังห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน

"ยังพอทนไหว ไม่น่าจะเป็นอะไร"

แม้แต่ในครัวก็ตรวจดูจนทั่วเช่นกัน

พอตรวจดูจนครบถ้วนแล้ว จึงค่อยเบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง

จ้าวโหย่วไฉกล่าวว่า "หลังคาบ้านเจ้า ต้องรอให้ฝนหยุดฟ้าเปิดเสียก่อน ข้าถึงจะพาคนมาช่วยซ่อมแซมใหม่อีกที"

จ้าวเช่อกล่าวขอบคุณ "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านลุงใหญ่มากขอรับ"

จ้าวโหย่วไฉโบกมือ

สายตาเขาเหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะของจ้าวเช่อ มีตัวอักษรเขียนไว้จนเต็มพรึ่บ

แม้ตนเองจะอ่านไม่ออกสักตัว แต่ก็ยังเอ่ยด้วยความปลาบปลื้มใจว่า "ขยันร่ำเรียนเป็นเรื่องดี แต่ก็ต้องดูแลรักษาร่างกายด้วย"

หากจ้าวโหย่วไฉรู้ว่าสิ่งที่จ้าวเช่อเขียนนั้น นำไปใช้กับการสอบเคอจวี่ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร

จ้าวเช่อหัวเราะแห้งๆ "ท่านลุงใหญ่ ข้าทราบแล้วขอรับ"

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้า

แล้วเอ่ยว่า "ข้ายังต้องไปดูบ้านคนอื่นในหมู่บ้านอีก"

"คงอยู่นานไม่ได้แล้ว"

"หากอยู่ที่นี่ไม่สะดวก ก็พาภรรยาเจ้าไปที่บ้านข้าได้เลย"

จ้าวเช่อตอบรับ

จ้าวโหย่วไฉจึงพาจ้าวเหวินฮ่าวเดินออกจากบ้านไป

ฝนที่ซาเม็ดลงไปได้ชั่วครู่

ไม่นานก็เทกระหน่ำลงมาอีกระลอก

จวบจนล่วงเข้าสู่ช่วงค่ำ

สายฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก

พอเข้าสู่ช่วงดึก

จ้าวโหย่วไฉก็พาคนตระเวนแจ้งข่าวอีกเรื่องหนึ่งไปตามบ้านทุกหลัง

"น้ำในแม่น้ำทางโน้นเอ่อท่วมคันนาแล้วนะ"

"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าไปแถวริมน้ำ อยู่แต่ในบ้านกันให้ดีล่ะ"

จ้าวเช่อกับภรรยาก็ได้ยินคำเตือนนี้เช่นกัน

ยามมองออกไปเห็นม่านฝนมืดฟ้ามัวดิน

สองสามีภรรยาคู่น้อยก็ไม่มีสิ่งใดให้ทำ

จึงพากันขึ้นเตียงแต่หัวค่ำเพื่อเตรียมเข้านอน

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยขึ้นด้วยความกังวลเล็กน้อย "ยังดีที่พืชผลในนาของทุกคนเก็บเกี่ยวหมดแล้ว"

"ไม่อย่างนั้นพอฝนนี้กระหน่ำลงมา คงถูกน้ำพัดหายไปหมดแน่ๆ"

จ้าวเช่อส่งเสียง "อืม" ตอบรับ

พลันมีเสียงแว่วเข้าหู

คล้ายมีก้อนดินร่วงกราวลงมาจากกำแพงเตี้ยตรงลานบ้านอีกก้อน

จ้าวเช่อคิดในใจว่าบ้านผุพังหลังนี้ของตน

หากคิดจะซ่อมแซม คงเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย

แถมดูเหมือนว่าหน้าหนาวของที่นี่จะมีน้ำค้างแข็งจัดเสียด้วย

ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าหลังคาบ้านจะแบกรับน้ำหนักไหวจนพังถล่มลงมาหรือไม่

มิสู้...

สร้างใหม่เสียเลยจะดีกว่าไหม

จ้าวเช่อจึงหันไปเอ่ยถามซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ "รอให้ฝนหยุดตกแล้ว พวกเราสร้างเรือนหลังใหม่กันเลยดีหรือไม่"

"สร้างเสร็จก็พอดีได้อยู่รับหน้าหนาว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็พลันตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

"จะสร้างเรือนใหม่หรือเจ้าคะ"

จ้าวเช่อกล่าว "ตอนนี้ที่บ้านเราพอมีเงินอยู่บ้าง"

"พอฝนหยุด ทางหมู่บ้านสกุลซูก็จะส่งน้ำตาลทรายแดงมาให้"

"หากพวกเราทำน้ำตาลทรายขาวชุดนี้ออกมา เงินที่ได้ก็น่าจะพอสร้างเรือนพอดี"

"สร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียวสักหลังดีหรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินคำของสามีก็เอ่ยขึ้นด้วยแววตาเป็นประกายเพ้อฝัน "เรือนกระเบื้องอิฐเขียวหรือ..."

"ทั้งหมู่บ้านมีแค่บ้านท่านลุงใหญ่หลังเดียวเองนะเจ้าคะ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงดีอกดีใจของหญิงสาวตัวน้อย จ้าวเช่อก็พลอยตื่นเต้นตามไปด้วยไม่ได้

"เช่นนั้นก็เอาตามนี้"

"รอให้ฟ้าเปิดเมื่อไหร่ พวกเราจะรีบทำน้ำตาลทรายขาวชุดนี้ออกมาทันที"

"พอข้านำไปขายในเมืองเสร็จแล้ว จะได้สั่งซื้อวัสดุกลับมาด้วย"

"จากนั้นบ้านเราค่อยจ้างคนมาเริ่มลงมือสร้างเรือนกันเสียที!"