ตอนที่ 79 ขอยืมผลงานระดับตำนานมาใช้สักหน่อย

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ฝนห่าใหญ่ด้านนอกยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด

มีเพียงลมที่ดูจะไม่กรรโชกแรงเท่าเดิมแล้ว

จ้าวเช่อเปิดประตูห้อง ลมหนาวยะเยือกสายหนึ่งพลันพัดกรูเข้ามา

ซูฉ่ายเอ๋อร์ชะโงกศีรษะเล็กๆ ออกมาจากด้านหลังเขา

พลางมองออกไปด้านนอกด้วยเช่นกัน

ท้องฟ้ายังคงมืดมิด

ไร้แสงสว่างแม้เพียงนิด

สายตาอย่างนางไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้เลย

"ท่านพี่ ห้องโถงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

จ้าวเช่อนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อคืน จึงเอ่ยอย่างจนใจ "หลังคาถูกลมพัดปลิวหายไปเกินครึ่งน่ะสิ"

"แต่ตอนนี้ฟ้ามืดเกินไป มองไม่ค่อยชัดเท่าไร"

"รอให้ฟ้าสว่างกว่านี้อีกสักหน่อยเถอะ"

ทั้งสองพากันเดินเลียบชายคาไปยังห้องครัว

ตลอดทางที่เดินผ่าน

จ้าวเช่อเห็นว่ากำแพงดินตรงลานบ้านมีบางส่วนพังทลายลงมา

ยังดีที่เมื่อวานจ้าวโหย่วไฉพาคนมาช่วยซ่อมแซมหลังคาห้องนอนกับห้องครัวให้แน่นหนาขึ้น

มิเช่นนั้นวันนี้ทั้งสองคงไม่มีกระทั่งที่ซุกหัวนอน

เมื่อเข้ามาในห้องครัว

พอจุดตะเกียงน้ำมันและก่อไฟขึ้น

ภายในห้องครัวจึงค่อยสว่างไสวขึ้นมา

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองดูท้องฟ้าด้านนอกพลางเอ่ยว่า "ดูท่าฝนนี้คงตกอีกนานเลยนะเจ้าคะ"

"แต่ยังดีที่เสบียงอาหารในบ้านเรามีตุนไว้พอสมควร"

ก่อนหน้านี้ทั้งคู่เข้าไปซื้อของใช้จำเป็นในเมืองกลับมาไม่น้อย

คราวก่อนครอบครัวลุงหกก็เพิ่งเอาข้าวเปลือกกระสอบใหญ่มาให้

เสบียงพวกนี้ กะดูแล้วน่าจะพอกินไปได้สักสองสามเดือน

แม้หลังคาห้องโถงจะพังไป

แต่อย่างน้อยก็ยังนับว่าพอมีหลังคาคุ้มกะลาหัว

พอล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อย

ทั้งสองก็กินมื้อเช้ากัน

ในที่สุดฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นมาบ้าง

พอมองเห็นแนวกำแพงเตี้ยที่พังลงมาตรงลานบ้านอยู่รำไร

จ้าวเช่อหยิบร่มพังๆ คันนั้นมาลองกางดู

แล้วสวมหมวกสานให้แม่หนูน้อย

ก่อนจะพานางเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนหน้าด้วยกัน

ทั้งคู่สวมรองเท้าแตะและถกขากางเกงขึ้นสูง

ท่ามกลางม่านฝน

จ้าวเช่อเหม่อมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาทางหลังคาซีกที่พังทลายไม่ขาดสาย ใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้ม

อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

น้ำในห้องติดธรณีประตูจนไหลออกไม่ได้

จึงเอ่อล้นย้อนไปทางลานบ้านแทน

ยามสายลมพัดผ่าน

ตอกไม้ไผ่และฟางบนหลังคาฝั่งนั้นยังคงร่วงกราวลงมาเป็นระยะ

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มปากน้อยๆ เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านพี่ หลังคาถล่มลงมาแล้ว"

จ้าวเช่อแสร้งทำสีหน้าผ่อนคลายพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรหรอก"

"ยังดีที่ห้องโถงไม่มีของมีค่าอะไร"

"ไปเถอะ กลับเข้าห้องกัน"

"รอฝนหยุดค่อยว่ากันใหม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองหลังคาตรงนั้นอีกครั้ง ก่อนเดินตามสามีกลับเข้าห้องไป

น้ำตาลทรายแดงยังมาไม่ถึง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังพอนั่งเย็บเสื้อผ้าให้พวกเขาทั้งสองคนอยู่ในห้องได้

แต่จ้าวเช่อที่อยู่บ้านกลับไม่มีอะไรให้ทำเลยจริงๆ

วุ่นวายติดต่อกันมานานขนาดนี้

จู่ๆ ก็ว่างลงกะทันหัน

จึงรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง

จ้าวเช่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก็กลับเข้าห้องไปรื้อเอาสี่สมบัติแห่งห้องหนังสือที่เคยใช้แต่เดิมออกมา

มีจานฝนหมึกกับพู่กันคุณภาพธรรมดาอย่างละหนึ่ง

และยังมีกระดาษเหมาเปียนอยู่อีกนิดหน่อย

ก่อนจะนำของเหล่านี้มาวางแผ่ไว้บนโต๊ะในห้อง

จ้าวเช่อเริ่มลงมือฝนหมึก

ซูฉ่ายเอ๋อร์มือก็เย็บผ้าไปพลาง สายตาก็คอยมองสามีฝนหมึกด้วยความใคร่รู้ไปพลาง

"ท่านพี่จะอ่านหนังสือ เช่นนั้นข้าไปที่ครัวนะเจ้าคะ"

จ้าวเช่อโบกมือ

"ไม่เป็นไรหรอก"

"เจ้านั่งอยู่ตรงนั้นแหละ"

เมื่อฝนหมึกเสร็จ จ้าวเช่อจึงจุ่มปลายพู่กันลงในน้ำหมึกเล็กน้อย แล้วเริ่มจรดเขียนอักษรสี่ตัวลงบนกระดาษ

"คณิตศาสตร์พื้นฐาน"

ถูกแล้ว ในฐานะคนจากยุคปัจจุบัน

ข้อได้เปรียบเพียงหนึ่งเดียวของจ้าวเช่อเมื่อเทียบกับคนยุคโบราณ ก็คือเขามีความรู้รอบตัวที่กว้างขวางกว่า

นับแต่สถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้น

ด้วยผลพวงจากภัยสงครามช่วงปลายราชวงศ์หยวนรวมถึงปัจจัยอื่น ๆ

ตำราคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ในสมัยถังและซ่งจึงสูญหายไป

ประกอบกับการสอบเคอจวี่แบบบทความแปดประโยคที่หงอู่ต้าตี้ริเริ่มขึ้น

วิชาคณิตศาสตร์จึงไม่เคยถูกนำมาบรรจุในการสอบเคอจวี่อีกเลย

วิธีเทียนหยวนซู่

จึงแทบจะสูญหายไปในสมัยราชวงศ์หมิงเช่นกัน

กระนั้น

หลังจากขึ้นครองราชย์ จูหยวนจางหรือหงอู่ต้าตี้กลับเคยส่งเสริมคณิตศาสตร์พื้นฐานของราชวงศ์หมิงอย่างเต็มกำลัง

ผนวกกับการคิดคำนวณด้วยติ้วที่พัฒนาจนสมบูรณ์ ศาสตร์การใช้ลูกคิดจึงเริ่มถือกำเนิดและแพร่หลายในยุคต้นราชวงศ์หมิง

หลังจากนั้น ในราชวงศ์หมิงจึงเริ่มมีตำราเกี่ยวกับการใช้ลูกคิดปรากฏขึ้นจำนวนหนึ่ง

ส่วนวิธีเทียนหยวนซู่นั้น โดยเนื้อแท้ก็เหมือนกับวิธีตั้งสมการในวิชาพีชคณิตของยุคปัจจุบัน

ในฐานะคนยุคปัจจุบัน จ้าวเช่อยังพอจะจำได้อยู่บ้าง

แต่สิ่งที่เขาคิดจะทำ ไม่ใช่เรื่องสูงส่งเลิศเลออะไรถึงเพียงนั้น

ในฐานะลูกชาวนา ตำราที่เขาจะเรียบเรียงขึ้นมา

ย่อมต้องสอดคล้องกับสถานะ และสร้างประโยชน์ที่เป็นชิ้นเป็นอันให้แก่ชื่อเสียงของตน

ในยุคราชวงศ์หมิง อิทธิพลของการสอบเรียงความแปดขาทำให้คนจำนวนไม่น้อยมองว่าศาสตร์การคำนวณเป็นเพียงวิชาเบ็ดเตล็ด

ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีตำราคณิตศาสตร์ชื่อดังตกทอดสู่คนรุ่นหลังอยู่ไม่น้อย

"'จิ่วจางซ่วนฝ่าปี่เล่ยต้าเฉวียน' 'ซ่วนเสวียเป๋าเจี้ยน'..."

จ้าวเช่อพึมพำ "ปรมาจารย์ทั้งหลาย ข้าต้องขออภัยด้วย"

"ข้าขอยืมผลงานชิ้นเอกของพวกท่านมาอ้างอิงสักหน่อยแล้วกัน"

ถูกต้องแล้ว

สิ่งที่จ้าวเช่อคิดจะทำ คือการเรียบเรียงตำราคณิตศาสตร์ขั้นพื้นฐานขึ้นมาสักเล่ม

โดยอาศัยความรู้คณิตศาสตร์ที่เคยเรียนจากยุคปัจจุบัน มาแปลงศาสตร์การคำนวณอันซับซ้อนเข้าใจยากของยุคโบราณให้กลายเป็นเรื่องง่าย

งานชิ้นนี้ จะว่าซับซ้อนก็ซับซ้อน

แต่จะว่าง่าย เอาเข้าจริงก็ไม่ยากเย็นอะไรเลย

ถึงอย่างไรจ้าวเช่อก็ไม่ได้คิดจะลงลึกถึงขั้นนั้นอยู่แล้ว

เขาเพียงหวังจะนำความรู้คณิตศาสตร์ระดับประถมคร่าว ๆ มาจัดหมวดหมู่ให้เข้าใจง่าย

เรียบเรียงตำราคำนวณเล่มนี้ให้อยู่ในระดับที่แม้แต่เด็กเล็กก็ยังเข้าใจได้ไม่ยาก

ตำราพื้นฐานที่ช่วยส่งเสริมการใช้ชีวิตของผู้คนเช่นนี้

ขอเพียงทำออกมาได้สำเร็จ

ย่อมช่วยสร้างชื่อเสียงให้จ้าวเช่อได้อย่างมหาศาลแน่นอน

และเมื่อสร้างชื่อจนเป็นที่รู้จักได้แล้ว

ถึงตอนนั้นเขายังต้องกลัวว่าจะไม่มีใครยอมสอนตนเองอยู่อีกหรือ

จ้าวเช่อลองใช้เลขอารบิกขีดเขียนลงบนกระดาษฟางคร่าว ๆ

ล้วนเป็นเพียงความรู้คณิตศาสตร์ง่าย ๆ เท่าที่พอจะจำได้

แต่จะเรียบเรียงอย่างไรให้เป็นรูปธรรมนั้น ในหัวเขายังไม่มีเค้าโครงเลย

รอจนกระทั่งฝนหยุดตก

เขาตั้งใจว่าจะเข้าเมืองไปหาซื้อตำราคำนวณยุคโบราณสักสองสามเล่ม

แล้วค่อยอาศัยรูปแบบในนั้นมาเรียบเรียงต่อ

เขาเขียนร่างเนื้อหาคร่าว ๆ ที่ต้องใช้ออกมาได้สองสามแผ่น

ระหว่างนั้น

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นสามีตั้งอกตั้งใจอ่านตำราถึงเพียงนี้

จึงค่อย ๆ ย่องลุกขึ้น เดินไปตักน้ำจากในครัวมาให้เขา

ทั้งยังหยิบขนมกินเล่นที่เหลือจากเมื่อวานติดมือมาด้วย

แล้ววางลงบนโต๊ะ

พอจ้าวเช่อเขียนเสร็จไปเปลาะหนึ่ง

ฝนด้านนอกก็ซาลงบ้างแล้ว

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย

จ้าวเช่อวางพู่กันในมือลงพลางบิดขี้เกียจ

"หากทะลุมิติไปยุคก่อนราชวงศ์ถัง ข้ายังพอเป็นจอมคัดลอกบทกวีตัวจริงเสียงจริงได้อยู่"

"แค่ลอกพวกบทกวีถังซ่งสามร้อยบทอะไรเทือกนั้นมาให้หมดก็พอ"

"แต่พอมาถึงราชวงศ์หมิง หากเขียนเรียงความแปดขาไม่ได้ล้ำเลิศไร้เทียมทานจนใครอ่านก็ต้องออกปากชม"

"ก็คงสร้างชื่อเสียงอะไรไม่ได้มากนัก"

"หวังว่าตำราคำนวณเล่มนี้จะนำโชคมาให้ข้า และช่วยให้ได้กราบอาจารย์ดี ๆ สักคนนะ"

จ้าวเช่อวางแผ่นกระดาษที่เขียนเสร็จผึ่งไว้บนโต๊ะเพื่อรอให้น้ำหมึกแห้ง

พลางยกชามน้ำที่แม่หนูน้อยรินไว้ให้ตนขึ้นมา

แล้วจิบไปคำหนึ่ง

สัมผัสได้ถึงรสหวานจาง ๆ ไม่หวานเลี่ยนจนแสบคอ

จ้าวเช่อวางชามลงแล้วเอ่ยถาม "ใส่น้ำตาลด้วยหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่นั่งทำงานเย็บปักอยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้นพลางส่งยิ้มให้เขา

"ท่านพี่อ่านตำราเหน็ดเหนื่อย ดื่มน้ำหวานบำรุงกำลังสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อเผยยิ้ม

ก่อนจะยกน้ำหวานในชามขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง