ตอนที่ 78 หลังคาถูกพัดปลิวไปแล้ว

จ้าวเช่อพลันตาสว่างเต็มตา

ยามที่เงี่ยหูตั้งใจฟังอีกครา

เสียงลมกลับยิ่งพัดโหมรุนแรง

ชั่วพริบตาหลังสายลมกรรโชกนั้น

"โครม!!!"

บังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ตามมาด้วยเสียงแตกหักเปาะแปะ และเสียงข้าวของพังครืนร่วงกราวระเนนระนาด

คราวนี้ทำเอาจ้าวเช่อตื่นเต็มตาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

แม่นางน้อยข้างกายก็ถูกเสียงนี้ปลุกให้ตื่นเช่นกัน

นางลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

"ท่านพี่ ฝนตกแล้วหรือ..."

"เมื่อครู่นี้เสียงอันใดดังนักเจ้าคะ"

มุมปากของจ้าวเช่อกระตุกเบา ๆ

เขาคิดว่า

หากตนฟังไม่ผิดล่ะก็

หลังคาเรือนโถงคงถูกลมพัดเปิดเปิงไปแล้วกระมัง...

......

จ้าวเช่อลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงหญ้าคาบนหลังคาห้องตนเองถูกลมพัดกระพือเป็นพัก ๆ

ถึงค่อยเบาใจลงได้ชั่วคราว

พอเขาจุดตะเกียงน้ำมันขึ้นมา

ก็เห็นแม่นางน้อยกอดผ้าห่มลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงเช่นกัน

จ้าวเช่อเอ่ยขึ้น "หลังคาเรือนโถงคงถูกลมพัดปลิวไปแล้ว"

"ข้าจะออกไปดูสักหน่อย"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พลันตื่นเต็มตาทันควัน

"เช่นนั้นห้องครัวจะเป็นอันใดไหมเจ้าคะ"

จ้าวเช่อเงี่ยหูฟัง

"ตอนพลบค่ำลุงใหญ่พาคนมาช่วยเสริมความแข็งแรงให้ห้องครัวไว้แล้ว"

"ตอนนี้น่าจะยังไม่มีปัญหา"

"เจ้าอยู่ในห้องเถิด อย่าออกไปเลย"

"ข้าออกไปดูคนเดียวก็พอ"

ภายในห้องมีร่มคันหนึ่งวางอยู่ข้างหีบเสื้อผ้า

จ้าวเช่อหยิบร่มคันนั้นขึ้นมาแล้วเปิดประตู

ลมกรรโชกแรงหอบละอองฝนพัดกรูเข้ามาในห้องทันที

ตะเกียงน้ำมันในห้องถูกลมพัดดับวูบในพริบตา

จ้าวเช่อถูกลมฝนซัดสาดจนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

"ท่านพี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์นั่งอยู่บนเตียง ฟังเสียงสายฝนที่เทกระหน่ำ

นางร้อนใจจนอยากจะก้าวลงจากเตียง

จ้าวเช่อจึงเอ่ยขึ้นว่า "ข้าไม่เป็นไร"

"แค่เสื้อผ้าเปียกเท่านั้น เจ้าไม่ต้องลงมาหรอก"

พูดจบ

เขาก็ถือร่มคันนั้นก้าวออกจากประตูไปทันที

เมื่อดึงประตูปิดลง

จ้าวเช่อก็กางร่มในมือออก

แต่เพิ่งจะกางออกได้ไม่ทันไร

ลมกระโชกแรงสายหนึ่งก็พัดซัดมา

ร่มคันนั้นก็ถูกลมพัดฉีกขาดจนพังยับเยินในทันที

"อย่างไรก็เปียกโชกไปหมดแล้ว จะกางร่มไปทำไมอีก"

จ้าวเช่อปาดน้ำฝนบนใบหน้า แล้วหุบร่มกระดาษน้ำมันวางพิงไว้ข้างกำแพง

เสียงพังระเนนระนาดทางฝั่งนั้นยังคงดังขึ้นไม่หยุด

จ้าวเช่อฝ่าสายฝนเดินตรงไปยังเรือนโถง

มองผ่านม่านฝนเข้าไปก็แลเห็น

หญ้าคาบนหลังคาเรือนโถงถูกลมพัดหายไปกว่าครึ่ง

สายลมยังคงพัดโครงไม้ที่เหลือจนส่งเสียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นระลอก

จ้าวเช่อมองภาพตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อน

ช่างไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย แต่นาทีนี้เขากลับนึกอยากจะร่ายบทกวีขึ้นมาสักบทจริง ๆ

"เพลงกระท่อมมุงจากถูกลมสารทพัดพัง"

"สารทเดือนแปดลมกรรโชกโหมกระหน่ำ หอบหญ้าคาจากหลังคาสามชั้นหาย ลอยข้ามแม่น้ำปลิวว่อนทั่วแนวทราย กิ่งไม้สูงเกี่ยวไว้เศษฟางฟาง บ้างปลิวคว้างจมดิ่งลงบึงตม"

"......"

จ้าวเช่อสลัดบทกวีนี้ทิ้งไปจากหัว

เขากวาดสายตามองสภาพภายในเรือนโถง

มีเพียงโต๊ะเก้าอี้ไม่กี่ตัว ไร้สิ่งของอื่นใด

เวลานี้บนโต๊ะและเก้าอี้เกลื่อนไปด้วยเศษหญ้าคาและตอกไม้ไผ่ที่ร่วงหล่นลงมา

เม็ดฝนสาดซัดลงมาจากช่องโหว่บนหลังคาที่ถูกลมพัดเปิด

คานเรือนด้านบนยังคงอยู่ในสภาพดี

จ้าวเช่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องรีบขนย้าย

จึงปล่อยทิ้งไว้ชั่วคราว

เขากวาดตามองผนังดินอีกครั้ง

เมื่อแน่ใจว่ายังพอต้านทานไหว

จึงหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องครัว

ในห้องครัวมีน้ำรั่วหยดลงมาเพียงจุดเล็ก ๆ จุดเดียวเท่านั้น

พอย้ายข้าวของหลบน้ำเรียบร้อยแล้ว จ้าวเช่อจึงเดินกลับเข้าห้อง

ภายในห้อง ซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังคลำทางจุดตะเกียงน้ำมัน

พลันได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง

"ท่านพะ..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียง

สายลมระลอกหนึ่งก็พัดกรูเข้ามา

ตะเกียงน้ำมันพลันดับวูบลงอีกครา

จ้าวเช่อรีบปิดประตูแล้วเอ่ยว่า "หลังคาเรือนโถงถูกลมพัดเปิดไปแล้ว"

"ห้องครัวข้าไปดูมาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร"

สายลมด้านนอกยังคงหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง

แสงตะเกียงสลัวสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นสามีเปียกปอนราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

รีบกุลีกุจอไปค้นผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าสะอาดออกมา

จ้าวเช่อรับมาเช็ดคราบน้ำฝนตามเนื้อตัวจนแห้ง

แล้วส่งผ้าคืนให้แม่นางน้อยที่ยืนรออยู่ข้างกาย

ก่อนเตรียมจะปลดเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดใหม่

ด้านนอกสายลมยังคงพัดพาละอองฝนซัดสาดส่งเสียงหวีดหวิว

แสงตะเกียงทอดเงาของคนทั้งสองทาบลงบนผนัง

จ้าวเช่อเพิ่งจะปลดเสื้อ มือที่กำลังจะถอดออกก็พลันชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้น

เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นภายในห้อง

จ้าวเช่อหันไปมองแม่นางน้อยข้างกายที่กำลังจ้องตนตาแป๋ว

แม่นางน้อยยังคงกะพริบตาโต พลางเอียงคออย่างสงสัย

"ท่านพี่ ทำไมไม่เปลี่ยนต่อล่ะ"

"ถอดเสื้อเปียกออกแล้ว ก็ต้องเช็ดตัวอีกรอบด้วยนะ"

จ้าวเช่อยกนิ้วที่ยังเย็นชื้นขึ้นจิ้มหน้าผากแม่นางน้อยอย่างจนใจ

"เจ้าจะยืนมองข้าเปลี่ยนหรือไร"

"เอ๊ะ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองแผงอกท่อนบนที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมาอย่างลืมตัว

ก่อนจะเพิ่งได้สติ

นางรีบยกมือปิดหน้า ชั่วพริบตาเดียว

ก็หันหลังขวับ

"ขะ...ข้าไม่ดูแล้ว..."

แสงจากตะเกียงน้ำมันไม่ได้สว่างไสวนัก

แต่จ้าวเช่อก็ยังเห็นใบหูเล็ก ๆ ของนางที่แดงก่ำ

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวในมือนางมาวางลงบนโต๊ะ

"ไปนั่งบนเตียงเถอะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ขานรับ "อื้อ" เบา ๆ คำหนึ่ง

นางเดินกลับไปที่เตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงไว้

แต่ถึงอย่างนั้น เสียงสวบสาบยามผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ยังคงแว่วเข้าหู

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นระรัวขึ้นมา

นางอดไม่ได้ที่จะโผล่หัวเล็ก ๆ ออกมา แอบชำเลืองมองเงาบนฝาผนัง

...ท่านพี่กำลังสวมเสื้ออยู่นี่นา...

พอจ้าวเช่อสวมเสื้อผ้าเสร็จ

ก็เห็นแม่นางน้อยมุดตัวมิดชิดอยู่ใต้ผ้าห่ม

"ระวังจะอึดอัดเอานะ"

จ้าวเช่อเป่าตะเกียงน้ำมันจนดับ แล้วก้าวขึ้นเตียง

พลางดึงผ้าห่มของแม่นางน้อยลงมา

"ทำไมหายใจถี่นักล่ะ"

จ้าวเช่อยื่นมือไปแตะแก้มแม่นางน้อย

เขาเพิ่งเช็ดตัวจนแห้ง มือจึงยังคงเย็นอยู่

พอสัมผัสถูกพวงแก้มร้อนผ่าว คนใต้ผ้าห่มก็พลันสะดุ้งจนตัวสั่นสะท้าน

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบคว้ามือข้างนั้นไว้ทันควัน เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ทะ...ท่านพี่ ผมเปียกไหม"

"ข้าจะพัดให้นะ"

พูดพลาง

นางก็รีบคลำหาพัดสานคู่ใจอย่างลนลาน

แล้วยันกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ช่วยพัดผมให้จ้าวเช่อ

ความมืดมิดช่วยซ่อนเร้นความรู้สึกเอาไว้ได้มากโข

ลมหายใจที่หอบกระชั้นด้วยความเขินอายของซูฉ่ายเอ๋อร์ ในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง

จ้าวเช่อฟังเสียงลมหายใจของคนข้างกายที่เริ่มแผ่วเบาและสม่ำเสมอขึ้น

นึกแล้วก็อดขบขันไม่ได้

แม่นางน้อยคนนี้

ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าแค่นอนด้วยกันคืนเดียวก็มีลูกได้

ที่ไหนได้ เมื่อครู่กลับจ้องเขาตาไม่กะพริบ อยากจะดูเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียอย่างนั้น

จ้าวเช่อหัวเราะเบา ๆ "เจ้าตัวลามกน้อย..."

ซูฉ่ายเอ๋อร์ส่งเสียง "เอ๊ะ?" อย่างสงสัย

"ท่านพี่ ท่านพูดอะไรนะ"

จ้าวเช่อยิ้มพลางบอก "ไม่มีอะไร"

"ผมเกือบแห้งแล้ว นอนเถอะ"

"ดะ...ได้เลย..."

สิ้นเสียง

ทั้งคู่ก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

เพียงแต่ผ้าห่มที่เคยวางไว้ริมเตียง บัดนี้กลับถูกนำมาวางคั่นไว้ตรงกลางอีกครั้ง

ซ้ำแม่นางน้อยยังนอนหันหลังให้เขาอย่างที่หาดูได้ยาก

จ้าวเช่อรู้ดีว่านางคงเพิ่งรู้สึกตัวจนเขินอายเต็มที

เขาจึงไม่คิดจะเย้านางอีก

เพียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมช่วงท้องให้นาง

"ฝนตกแล้ว อากาศเย็น"

"ห่มผ้าดี ๆ ล่ะ"

คนข้างกายขานรับเสียงแผ่วเบา "ทะ...ท่านพี่ หลับฝันดีนะ..."