ตอนที่ 77 ไปตรวจดูขาเถอะ

บ้านที่จ้าวเช่อพักอาศัยอยู่นี้

เมื่อไม่กี่ปีก่อน พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมเคยวางแผนจะรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่

ทว่าหลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เจ้าของร่างเดิมกลับผลาญเงินสร้างบ้านจนหมดเกลี้ยง

จึงยืดเยื้อมาจนถึงบัดนี้

สองปีให้หลัง เขายังคอยปฏิเสธความช่วยเหลือจากพวกจ้าวโหย่วไฉอีก

สภาพบ้านจึงทรุดโทรมเพราะขาดการซ่อมแซมมาเนิ่นนาน

ก่อนหน้านี้เป็นช่วงฤดูเพาะปลูก ทุกคนต่างยุ่งจนไม่มีเวลาว่าง

ยามนี้งานในไร่นาส่วนใหญ่จึงเริ่มซาลงแล้ว

จ้าวโหย่วไฉเห็นฟ้าฝนดูไม่สู้ดี จึงรีบพาคนมาช่วยซ่อมแซมบ้านให้จ้าวเช่อทันที

พอได้ยินจ้าวโหย่วไฉพูดเช่นนั้น จ้าวเช่อก็เริ่มตระหนักถึงปัญหา

หากฝนเทลงมาจริง ๆ มีหวังน้ำรั่วเข้าบ้านเป็นแน่

จ้าวเช่อรีบเอ่ย "เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านลุงใหญ่และทุกท่านแล้ว"

จ้าวโหย่วไฉโบกมือ

สั่งให้คนพาดบันได หอบฟางแห้งปีนขึ้นไปดูว่ามีจุดใดต้องซ่อมแซมบ้าง

จ้าวเช่อคิดจะช่วยอยู่ด้านล่าง แต่จ้าวโหย่วไฉกลับไล่เขากลับเข้าเรือนไป

"เจ้าเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่าน ไม่ต้องมายืนดูอยู่ข้างนอกหรอก"

"เข้าไปนั่งข้างในเถอะ พวกเราจัดการเสร็จแล้วค่อยเรียกเจ้าออกมา"

จ้าวเช่อเกาหัวอย่างเก้อเขิน

"ทุกคนมาช่วยข้าทำงาน ข้าจะหน้าหนาเข้าไปหลบอยู่ข้างในได้อย่างไรกัน"

จ้าวเหวินฮ่าวโบกมือพลางเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไรหรอก งานหยาบพวกนี้ให้พวกเราทำก็พอแล้ว"

คนอื่นอีกสองสามคน แม้จะไม่ค่อยชอบหน้าจ้าวเช่อนัก

แต่เพราะมีจ้าวโหย่วไฉอยู่ด้วย จึงมิได้พูดอะไรมากความ

ต่างลงมือทำงานกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว

จ้าวเช่อเห็นว่าตนไม่มีช่องให้สอดมือเข้าไปช่วยได้เลย

คิดดูแล้วจึงเดินเข้าครัวไป

ให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ยกหม้อใบเล็กมาต้มน้ำร้อนไว้หม้อหนึ่ง

แล้วค้นชามออกจากตู้กับข้าวอีกสองสามใบ

จ้าวเช่อยกหม้อ ส่วนซูฉ่ายเอ๋อร์ถือชามกับกระบวยเดินตามออกมา

พอทั้งสองสามคนอุดหลังคาเสร็จ ก็เห็นจ้าวเช่อพาภรรยาตัวน้อยตาสองสีมายืนรออยู่ใต้บันได

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ทุกท่านเหน็ดเหนื่อยแล้ว ที่บ้านไม่มีอะไรจะรับรอง ดื่มน้ำสักหน่อยก่อนค่อยกลับเถิด"

คนที่มาช่วยเห็นจ้าวเช่อรู้จักมีน้ำใจเอาใจใส่เช่นนี้

สีหน้าก็ผ่อนคลายและดูเป็นมิตรขึ้นมาก

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพึมพำขึ้นว่า "ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกสำนักศึกษาไล่ออกมาหรือเปล่า ถึงได้เปลี่ยนมานิสัยดีเช่นนี้"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อน อย่าหวังเลยว่าเขาจะมาต้อนรับขับสู้พวกเรา"

คนข้างๆ จึงสะกิดเขาเบาๆ

จ้าวเช่อไม่ถือสา ยิ้มแย้มตักน้ำร้อนส่งให้พวกเขา

ครั้นรับชามน้ำไป มองเห็นไอสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมา

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างซาบซึ้งใจ "นี่เป็นน้ำร้อนเสียด้วย"

จ้าวเช่อกล่าว "พอดีหุงข้าวอยู่เลยต้มติดไปด้วย ไม่ได้เปลืองฟืนอะไรมากหรอก"

คนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น ความขุ่นเคืองในใจที่มีต่อจ้าวเช่อก็พลันมลายหายไปด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยนของเขา

ชายวัยกลางคนผู้นั้นจึงกล่าวอีกว่า "บ้านของเจ้านี่ จุดที่ต้องซ่อมมีมากเกินไปจริงๆ"

"เวลานี้ก็มืดค่ำแล้วด้วย"

"คงช่วยซ่อมห้องนอนกับห้องครัวให้ก่อน เอาแค่ไม่ให้น้ำรั่วก็พอ"

"พรุ่งนี้ถ้าฝนไม่ตก พวกเราค่อยเอาดินโคลนมาช่วยเจ้าอุดให้เรียบร้อยอีกที"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวขอบคุณพวกเขา

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยืนมองอยู่ด้านข้าง เห็นสามีพูดจาเพียงไม่กี่ประโยค

ก็สามารถผูกมิตรกับทุกคนที่เดิมทีปั้นหน้าบึ้งตึงใส่ตนได้แล้ว

นางจึงมองดูเขาด้วยความเลื่อมใสชื่นชมอยู่ไม่น้อย

พอดื่มน้ำร้อนเสร็จ ทุกคนก็เก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

หากเป็นเวลาปกติ ในยามนี้ท้องฟ้าก็คงจะมืดลงสนิทแล้ว

แต่วันนี้ท้องฟ้ากลับยังแดงฉานเป็นวงกว้าง

จ้าวโหย่วไฉเดินรั้งท้าย มองสภาพฟ้าแล้วขมวดคิ้วมุ่น

"พายุฝนลูกใหญ่กำลังจะมาแน่..."

เขามองบ้านของจ้าวเช่อแล้วยังอดเป็นห่วงไม่ได้

จ้าวโหย่วไฉเอ่ยขึ้น "ถ้าฝนตกหนักเกินไป เจ้าเก็บข้าวของย้ายไปนอนบ้านข้าสักสองวันจะดีกว่า"

จ้าวเช่อยิ้มตอบ "บ้านหลังนี้ทุกคนช่วยกันซ่อมแซมยกใหญ่แล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

"ถ้าอยู่ไม่ได้จริง ๆ ค่อยไปหาท่านลุงใหญ่"

จ้าวโหย่วไฉไม่ได้พูดอะไรต่อ พาจ้าวเหวินฮ่าวเดินกลับบ้านไป

จ้าวเช่อเห็นว่าลมข้างนอกเริ่มกรรโชกแรงขึ้นทุกที

ลมพัดพาเอาไอชื้น หอบเศษฟางแห้งและกิ่งไม้เล็ก ๆ บนพื้นปลิวกระจายว่อน

ทั้งยังพัดพาเอาเศษหินก้อนเล็กๆ กลิ้งเกลื่อนไปทั่ว

สองสามีภรรยาอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ท้องฟ้าด้านนอกก็ยังคงสว่างอยู่

ทั้งคู่จึงนอนคุยกระซิบกระซาบกันอยู่บนเตียง

คืนนี้อากาศอบอ้าวเป็นพิเศษ มือข้างหนึ่งของซูฉ่ายเอ๋อร์จึงคอยโบกพัดให้เบาๆ

พลางเอ่ยขึ้นว่า "ท่านพี่ ตอนนี้พวกเรามีเงินเก็บตั้งยี่สิบตำลึงแล้วนะ"

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางกล่าว "ในจำนวนนี้ต้องกันไว้เป็นค่าวัตถุดิบห้าตำลึง"

"รอส่งมอบน้ำตาลทรายขาวรอบต่อไปเรียบร้อย พวกเราก็จะมีเงินใช้จ่ายคล่องมือขึ้นมาก"

"พอมีเงินในมือเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ข้าจะพาเจ้าเข้าเมืองไปตรวจดูขาดีหรือไม่"

"ตรวจดูขาหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พึมพำทวนคำ

จ้าวเช่อกล่าว "อืม พวกเราไปให้ท่านหมอตรวจดูเสียหน่อย หากรักษาได้ก็รักษา"

"แต่ถ้ารักษาไม่ได้จริงๆ ก็สุดแท้แต่วาสนาแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มปากเล็กๆ เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านพี่ ต้องใช้เงินเยอะมากแน่เลย"

ตอนที่ขาเจ็บใหม่ๆ หมอยาในหมู่บ้านก็เคยบอกไว้

ให้ท่านแม่พานางเข้าเมืองไปตรวจดูกับหมอ

ด้วยเกรงว่าเส้นเอ็นในขาจะได้รับบาดเจ็บ

แต่หากเข้าเมืองไปก็คงต้องใช้เงินไม่น้อย

แม่ของซูฉ่ายเอ๋อร์จึงจนปัญญา

มาบัดนี้ท่านพี่กลับบอกว่าจะรักษาขาให้นาง...

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงรู้สึกเสียดายเงินของที่บ้าน

นางส่ายหน้าพลางกล่าว "ขาของข้าไม่ได้กระทบต่อการทำงานเสียหน่อย ไม่ต้องรักษาหรอก"

"พอถึงเวลาท่านพี่กลับไปเรียนที่สำนักศึกษา ก็ต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะ"

"อย่าเอาเงินมาสิ้นเปลืองกับข้าเลย"

ซูฉ่ายเอ๋อร์คิดว่า บัณฑิตบ้านอื่นนั้น

ล้วนแค่มุ่งมั่นตั้งใจอ่านตำราก็พอ

แต่ท่านพี่ของนางซึ่งเป็นถึงบัณฑิต

กลับต้องคอยหาเลี้ยงครอบครัว มิหนำซ้ำยังต้องช่วยนางทำงานอีก

ตอนนี้ยังต้องมาสิ้นเปลืองเงินทองเพราะนางอีก

ท่านพี่เหน็ดเหนื่อยมามากพอแล้ว นางไม่อยากให้เขาต้องลำบากเช่นนี้เลย

ทว่าจ้าวเช่อกลับพลิกตัว ยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มของคนข้างกายทันที

"ข้าบอกให้ไปก็ต้องไป"

"คำคัดค้านถือเป็นโมฆะ!"

จ้าวเช่อสวมบทจอมเผด็จการ สรุปตัดสินอย่างเด็ดขาด

ซูฉ่ายเอ๋อร์นึกขึ้นได้ว่าตนเคยบอกไว้ว่าจะเชื่อฟังคำพูดของท่านพี่

นางจึงทำได้เพียงเอ่ยเสียงอ่อย "เช่นนั้นรอให้ที่บ้านพอมีเงิน ค่อยไปตรวจดูแล้วกัน"

จ้าวเช่อยิ้มพลางลูบพวงแก้มเนียนของนาง

"ได้ เรื่องนี้ข้าตามใจเจ้า"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ดีใจจนขยับตัวดุกดิกอยู่บนเตียง

ทว่าระหว่างพวกเขายังมีผ้านวมผืนหนึ่งกั้นกลางไว้

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนรวบรวมความกล้า ยื่นมือไปกุมมือของจ้าวเช่อไว้

"ท่านพี่ วันนี้ร้อนจังเลย"

"พวกเราเอาผ้าห่มออกดีหรือไม่"

นางอยากจะอยู่ใกล้ชิดท่านพี่มากกว่านี้อีกสักนิด...

จ้าวเช่อยิ้มรับ "ได้สิ"

สิ้นเสียง

เขาก็ดึงผ้าห่มที่คั่นตรงกลาง โยนไปไว้ด้านในเตียงทันที

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงค่อยๆ เขยิบกายเข้าไปใกล้อีกนิด

ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงกว่าเมื่อครู่แล้ว

ทั้งสองกุมมือกันไว้พลางหลับตาลง

ไม่นานนัก

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ผล็อยหลับไป

จ้าวเช่อแว่วเสียงลมด้านนอก ดูเหมือนจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนจะเคลิ้มหลับไป

จ้าวเช่อยังคงครุ่นคิด

ในยุคโบราณเช่นนี้ จะมีพายุไต้ฝุ่นพัดถล่มหรือไม่นะ

ล่วงเข้ากลางดึก

เสียงลมกรรโชกแรงที่พัดพาหยาดฝนสาดซัดอย่างหนัก ปลุกให้เขาตื่นจากห้วงนิทรา

จ้าวเช่อยื่นมือไปดึงผ้าห่มริมผนังมาคลุมหน้าท้องให้แม่นางน้อย

พลางคิดจะหลับต่อ

ทันใดนั้น เขาก็แว่วได้ยินเสียงโคลงเคลงผิดปกติดังขึ้น

เสียงนั้นดูเหมือนจะดังมาจากทางห้องโถงใหญ่...