ตอนที่ 76 จู...จูบทางอ้อม

พอซูฉ่ายเอ๋อร์เดินออกจากห้องครัวไป

จ้าวเช่อจึงหยิบขนมที่ห่อกลับมาจากเหลาอาหารออกมา

เมื่อครู่มัวแต่มีโทสะตลอดทาง จนเขาลืมเรื่องนี้เสียสนิท

ครั้นซูฉ่ายเอ๋อร์เก็บซ่อนของเรียบร้อยแล้วเดินกลับเข้ามาในครัว

จ้าวเช่อก็กวักมือเรียกนาง

"ฉ่ายเอ๋อร์ มานี่สิ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบเดินแกมวิ่งเข้ามาหาอย่างร่าเริง

จ้าวเช่อชี้ไปที่ขนมบนโต๊ะพลางเอ่ย "นี่เป็นขนมที่พี่เหวินเซิงให้ห่อกลับมาจากเหลาอาหาร"

"รสชาติดีทีเดียว"

"เจ้าลองชิมดูสิ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองห่อขนมอันประณีตบนโต๊ะ

ก่อนจะแกะออกดูด้วยความใคร่รู้

ด้านในมีขนมรูปดอกไม้สองชิ้น และขนมทรงสี่เหลี่ยมพิมพ์ลวดลายอีกสองชิ้น

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองจนตาค้างไปทันที

"ว้าว..."

"สวยจังเลย..."

ซูฉ่ายเอ๋อร์คิดในใจว่า ขนมพวกนี้คงจะแพงมากเป็นแน่

จ้าวเช่อเดาว่าแม่หนูน้อยคนนี้คงไม่กล้าตัดใจกิน

เขาจึงหยิบชิ้นรูปดอกไม้วางลงบนมือนางทันที

"ชิ้นนี้ไส้เผือกกวน ลองชิมดูก่อนสิ"

เมื่อเจอสายตาคะยั้นคะยอของสามี ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงไม่อาจปฏิเสธได้

ในใจนางหวานชื่นราวกับชโลมด้วยน้ำผึ้ง

นางยกขนมแสนประณีตในมือขึ้น กำลังจะอ้าปากกัด

ทว่าพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน

จ้าวเช่อมองแม่หนูน้อย เห็นมือน้อยๆ ที่ถือขนมชิ้นนั้น

ยื่นมาตรงหน้าตนในทันใด

ซูฉ่ายเอ๋อร์กลืนน้ำลายลงคอ พลางเอ่ย "ทะ...ท่านพี่กินก่อนเจ้าค่ะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์คิดในใจ

ชิ้นนี้ให้ท่านพี่กินก่อน

ส่วนนางค่อยหยิบอีกชิ้นมาบิชิมเพียงนิดเดียวก็พอ

จากนั้นที่เหลือก็เก็บไว้ให้ท่านพี่กินทั้งหมด

จ้าวเช่อมองขนมตรงหน้า ยิ้มบางๆ แล้วกัดลงไปเพียงคำเล็กๆ

ขนมจึงยังเหลืออยู่อีกถึงสามในสี่ส่วน

ทั้งยังมีเศษขนมเล็กน้อย ร่วงหล่นลงบนมือน้อยๆ ของแม่หนูที่คอยรองรับอยู่ด้านล่าง

จ้าวเช่อกินไปคำเล็กๆ แล้วจึงเอ่ย "ข้ากินมาจากที่เหลาอาหารแล้ว"

"ที่เหลือเจ้ากินให้หมดเถอะ"

"ส่วนกล่องใหม่นี้ ข้าจะเอาไปให้บ้านลุงใหญ่"

ขนมกล่องนี้คือกล่องที่จ้าวเช่อกินเหลือไว้

ส่วนกล่องที่จ้าวเหวินเซิงห่อให้ใหม่ต่างหาก

ที่จ้าวเช่อตั้งใจจะนำไปให้บ้านจ้าวโหย่วไฉโดยตรง ทั้งยังถือโอกาสบอกเรื่องน้ำตาลทรายขาวที่จัดการเรียบร้อยแล้วด้วย

พูดจบ

จ้าวเช่อก็ลุกขึ้นยืน ลูบศีรษะน้อยๆ ของซูฉ่ายเอ๋อร์อย่างเอ็นดู

แล้วหยิบขนมกล่องใหม่ข้างกายเดินออกจากบ้านไป

ภายในห้องครัว

จึงเหลือเพียงซูฉ่ายเอ๋อร์อยู่ตามลำพัง

นางมองขนมในมือที่มีรอยกัดเล็กๆ ของสามี

ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ ก่อนจะก้มลงกัดตรงรอยเดิมนั้นไปคำเล็กๆ เช่นกัน

เมื่อเคี้ยวอยู่ในปาก

ดวงตากลมโตหยีลงด้วยความสุข

"อร่อยจังเลย!"

นางกัดกินไปอีกสองสามคำ

ก่อนจะหยิบถ้วยสะอาดใบหนึ่งออกมา แล้ววางขนมชิ้นที่เหลือลงไป

ตั้งใจจะเก็บไว้ค่อยๆ ละเลียดกินทีละนิด

ส่วนที่เหลือก็ห่อเก็บไว้อย่างดีตามเดิม

......

จ้าวเช่อถือกล่องขนมมาถึงบ้านของจ้าวโหย่วไฉอีกครั้ง

คราวนี้เป็นนางหลี่ที่มาเปิดประตูให้ สีหน้าท่าทางของนางดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก

จ้าวเช่อยื่นขนมให้นาง บอกว่าจ้าวเหวินเซิงวานให้ตนนำกลับมาให้

นางหลี่รับไปแล้วเอ่ยแซวปนด่า "พี่เจ้าจะวานให้เจ้าเอามาให้ได้อย่างไรกัน"

"พี่เจ้าให้เจ้ากิน เจ้าก็เก็บไว้กินเองสิ"

จ้าวเช่อถูกนางมองทะลุปรุโปร่งในปราดเดียว ก็อดเก้อเขินไม่ได้

เขาเกาจมูกแก้เก้อพลางเอ่ยอย่างพาซื่อ "พี่เหวินเซิงห่อให้ข้าตั้งสองกล่องแน่ะ"

"ที่บ้านยังมีกินอยู่ขอรับ"

นางหลี่ได้ยินดังนั้นจึงไม่บ่ายเบี่ยงอีก

ยอมรับไว้ด้วยความเต็มใจ

ครั้นรับของไปแล้ว

นางก็รั้งตัวจ้าวเช่อไว้ แล้วยื่นกระดาษยันต์สีเหลืองพับเป็นทรงสามเหลี่ยมให้แผ่นหนึ่ง

นางหลี่เอ่ย "นี่ข้าอุตส่าห์ไปขอมาจากยายเฒ่าหวงที่หมู่บ้านข้างๆ เชียวนะ"

"นางบอกว่าให้เจ้าเอาสอดไว้ใต้หมอน"

"ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายใด ก็จะแคล้วคลาดเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดีได้"

จ้าวเช่อก้มมองยันต์สีเหลืองในมือ ไม่ได้บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ

เพียงยิ้มรับแล้วเอ่ยขอบคุณ

"ขอบคุณท่านป้าสะใภ้ กลับไปข้าจะรีบเอาสอดไว้ใต้หมอนทันทีขอรับ"

นางหลี่เห็นเขายอมรับไว้แต่โดยดีก็พึงพอใจยิ่งนัก

นางยิ้มจนตาหยีพลางเอ่ย "รอถึงปีหน้า ข้าจะไปขออันใหม่มาให้อีก"

เมื่อเช้านี้

นางเพิ่งไปหาร่างทรงที่หมู่บ้านข้างๆ มา

ร่างทรงบอกว่าดวงชะตาของคู่ผัวเมียจ้าวเช่อสมพงษ์กันยิ่งนัก การแต่งงานของทั้งคู่ไม่เพียงไม่นำพาเคราะห์ภัย แต่ยังจะนำเรื่องมงคลมาสู่หมู่บ้านด้วยซ้ำ

ยิ่งได้ยันต์ที่นางไปทำพิธีขอมาเป็นพิเศษแผ่นนี้ด้วยแล้ว

ย่อมปัดเป่าเคราะห์ภัยและเรียกโชคลาภเข้ามาได้อย่างแน่นอน

นางหลี่ได้ฟังเช่นนั้นก็คลายกังวลไปจนหมดสิ้น

ด้วยเหตุนี้

นางจึงตบรางวัลเป็นซองแดงก้อนโตถึงยี่สิบอีแปะให้ร่างทรงคนนั้นไป

พอนางหลี่ได้ยินจ้าวเช่อบอกว่าทำสัญญาผูกขาดกับเหลาสุราที่จ้าวเหวินเซิงทำงานอยู่เรียบร้อยแล้ว

ก็พลอยยินดีไปกับเขาด้วยอย่างยิ่ง

แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังอดกังวลไม่ได้

"พวกเราเป็นแค่ชาวไร่ชาวนา ไปทำสัญญาผูกมัดกับเหลาสุราในเมืองแบบนั้น จะไม่มีปัญหาแน่นะ"

เรื่องนี้จ้าวเช่อคิดเผื่อไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน

เขาจึงบอกว่า "ตอนนี้ให้พี่เหวินเซิงช่วยปิดเป็นความลับไปพลางๆ ก่อน รอข้าเก็บเงินได้มากกว่านี้อีกสักหน่อย"

"ข้าจะไปตลาดค้าทาสในเมือง จ้างคนกลับมาสักคน เพื่อคอยออกหน้าทำเรื่องพวกนี้แทนข้าในวันข้างหน้า"

พอนางหลี่ได้ยินว่าจ้าวเช่อเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว ก็เอ่ยอย่างโล่งอก "เอาเถอะ เจ้าเป็นคนมีความรู้ ย่อมเข้าใจเรื่องราวได้ดีกว่าพวกเรา เจ้าจัดการให้เรียบร้อยก็ดีแล้ว"

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค นางหลี่บอกว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้จ้าวโหย่วไฉฟังตอนเขากลับมา

จ้าวเช่อจึงเอ่ยลา

นางหลี่มองกล่องขนมเล็กๆ บนโต๊ะ พลันตบหน้าขาฉาดใหญ่

"จริงสิ พรุ่งนี้ต้องไปนั่งคุยกับทุกคนใต้ต้นไทรใหญ่ บอกเรื่องนี้ให้พวกเขารู้ถึงจะถูก"

"จะปล่อยให้ชาวบ้านคอยชี้หน้าซุบซิบคู่ผัวเมียของเช่อเอ๋อร์อยู่เรื่อยไปไม่ได้"

"คนที่ไม่รู้ความจริง จะพาลคิดว่าเช่อเอ๋อร์แต่งตัวซวยเข้าบ้านจริงๆ เสียอีก"

"ไม่สิ ไม่ใช่แค่พรุ่งนี้หรอก"

"ต้องไปให้บ่อยขึ้นเสียแล้ว..."

นางหลี่ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะไปใต้ต้นไทรใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เพื่อเล่าเรื่องของร่างทรงคนนี้ให้ทุกคนฟัง

คราวนี้ล่ะ มาดูกันสิว่าใครจะไม่เชื่ออีก!

......

จ้าวเช่อถือแผ่นยันต์กลับมาถึงบ้าน

เมื่อบอกกล่าวซูฉ่ายเอ๋อร์แล้ว เขาก็นำแผ่นยันต์ไปสอดไว้ใต้หมอนด้วยตัวเอง

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ "ท่านลุงใหญ่และคนในบ้าน ดีต่อท่านพี่เหลือเกินเจ้าค่ะ"

ในใจจ้าวเช่อพลอยรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเช่นกัน เขาเอ่ยว่า "อืม พวกเขาดีต่อข้ามากจริงๆ"

ทั้งที่เจ้าของร่างเดิมเคยพูดจาทำร้ายจิตใจพวกเขาไว้ถึงเพียงนั้น

แต่พวกเขาก็ยังคงมอบความจริงใจให้แก่เขา

หลังจากจัดหมอนเรียบร้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เข้าไปง่วนอยู่กับการทำมื้อเย็นในครัว

จ้าวเช่อรื้อตำราทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมออกมาอีกครั้ง

เจ้าของร่างเดิมเพิ่งได้เรียนหนังสือมาเพียงไม่กี่ปี

จนถึงตอนนี้จึงยังไม่เคยลงสอบระดับถงเซิง

ตำราที่มีติดตัวจึงมีไม่มากนัก

มีอยู่เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น

นอกจากแบบเรียนขั้นพื้นฐานแล้ว ก็มีเพียงชุด "สี่ตำรา" ครบชุดที่คัดลอกด้วยลายมือตนเอง

ตำราพวกนี้ จ้าวเช่อเคยเปิดดูคร่าวๆ มาบ้างแล้วก่อนหน้านี้

ไม่มีอะไรแปลกใหม่นัก

เขาจึงเก็บตำรากลับเข้าที่ตามเดิม

พอจ้าวเช่อก้าวออกจากห้อง ก็สังเกตเห็นว่าบรรยากาศภายนอกดูผิดแปลกไป

เพิ่งจะราวๆ ยามเซินเท่านั้น แต่ท้องฟ้ากลับแดงฉานไปทั่วผืน

ทั้งสองกินข้าวในครัวเสร็จเรียบร้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์เหลือบมองสภาพอากาศด้านนอกพลางเอ่ยขึ้นว่า "ท่านพี่ ฟ้าฝนคงจะไม่ดีเสียแล้วเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ได้ครึ่งเดือนแล้ว

ตลอดช่วงที่ผ่านมา มีแต่แดดแผดเผาลงมาบนหัวทุกเมื่อเชื่อวัน

คราวนี้คงถึงเวลาที่ฝนจะเทลงมาดับร้อนบ้างแล้วกระมัง

ขณะที่จ้าวเช่อกำลังจะเอ่ยปาก เสียงจ้าวโหย่วไฉก็ตะโกนเรียกมาจากหน้าประตู

พอเปิดประตูออกไป ก็เห็นจ้าวโหย่วไฉพาจ้าวเหวินฮ่าวมาด้วย ด้านหลังยังมีคนตามมาอีกสองสามคน

จ้าวโหย่วไฉเอ่ยขึ้นว่า "ฟ้าแบบนี้ ฝนคงจะตกหนักเป็นแน่"

"ไม่รู้ว่าเรือนของเจ้าน้ำจะรั่วหรือไม่ ข้าเลยพาคนมาช่วยดูหลังคา จะได้ซ่อมแซมไว้แต่เนิ่นๆ"