ตอนที่ 75 ขาของเจ้า

แม่นางน้อยยังคงรอรับเขากลับบ้านด้วยรอยยิ้มหวานละมุนเช่นเคย

นางช่วยจ้าวเช่อปลดข้าวของลง

จ้าวเช่อนั่งลงบนม้านั่ง มองแม่นางน้อยที่กำลังจะเดินไปหยิบผ้ามาเช็ดหน้าให้เขาตามความเคยชิน

พลันยื่นมือออกไปรั้งตัวนางไว้

"เดี๋ยวก่อน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์หันกลับมาถามว่า "ท่านพี่จะดื่มน้ำก่อนหรือ"

ในตอนที่เอ่ยปากนั้นเอง

นางก็รู้สึกถึงแรงดึงเบา ๆ จากมือที่กุมตนไว้

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวตามแรงดึงโดยไม่รู้ตัว

จากนั้น

นางก็ซบเข้ากับแผงอกกว้างอันอบอุ่นที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นเหงื่อจาง ๆ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังไม่ทันได้เขินอาย

นางรู้สึกว่าสามีโอบกอดนางไว้พลางลูบหลังเบา ๆ

ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเลว่า "ขาของเจ้า..."

"ยังเจ็บอยู่หรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ซุกอยู่ในอกเอียงคอเล็กน้อยด้วยความฉงน

ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ ๆ ท่านพี่ถึงถามเรื่องขาของนางขึ้นมา

นางตอบเสียงแผ่ว "ไม่เจ็บแล้ว"

เงียบไปครู่หนึ่ง จ้าวเช่อจึงถามนางอีกว่า "ขาของเจ้า ไปโดนอะไรมาหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ตอบตามตรง "พลั้งเผลอทำบาดเจ็บน่ะ..."

จ้าวเช่อคลายอ้อมกอดปล่อยร่างแม่นางน้อย

จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง

ยามเอ่ยถึงขาของตน นัยน์ตากลมโตคู่นั้นไร้ทั้งความโศกเศร้าและความยินดี

ราวกับว่าเรื่องราวเหล่านั้นได้ผ่านพ้นไปหมดแล้ว

เพียงแต่แววตากลับแฝงความกังวลไว้ราง ๆ

และคนที่นางเป็นห่วง ก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น...

ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยถาม "ท่านพี่เป็นอะไรไปหรือ"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

สีหน้าของจ้าวเช่อดูเคร่งขรึมยิ่งนัก

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงอดเป็นห่วงไม่ได้

ขาของนางพิการมานานถึงเพียงนี้แล้ว

ไม่อยากให้ท่านพี่ต้องมาอารมณ์เสียเพราะเรื่องของตน

จ้าวเช่อยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "ไม่มีอะไรหรอก"

"แค่ได้ยินเรื่องบางอย่างมาระหว่างทาง"

"ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร"

ซูฉ่ายเอ๋อร์คิดว่า ที่จู่ ๆ ท่านพี่ถามถึงขาของนาง คงเป็นเพราะได้ยินเรื่องเกี่ยวกับขานางมาระหว่างทางเป็นแน่

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงเล่าตามตรง "ขาของข้า เมื่อก่อนลูกพี่ลูกน้องทำเคียวเกี่ยวข้าวบาดใส่เพราะไม่ทันระวังน่ะ"

"เขาเป็นคนร่ำเรียนตำรา แต่แรกข้าก็ไม่ควรเข้าไปเฉียดใกล้เขาอยู่แล้ว"

"แต่ตอนนี้ไม่เจ็บแล้วนะ"

เพราะเรื่องดวงตาคู่นั้นของซูฉ่ายเอ๋อร์

นางจึงถูกคนในหมู่บ้านรังเกียจเดียดฉันท์มาโดยตลอด

แม้แต่พวกพี่น้องลูกพี่ลูกน้องก็ไม่ชอบหน้านางเช่นกัน

ต่างพากันตราหน้าว่านางเป็นตัวกาลกิณีผลาญญาติมิตร เป็นนังปีศาจน้อย

ถึงขั้นสั่งห้ามไม่ให้นางไปโผล่หน้าให้พี่ชายคนโตเห็นเด็ดขาด

หนนั้นเป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยว นางถูกลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งใช้ให้ไปหยิบเคียวที่บ้าน

แล้วบังเอิญไปเจอกับพี่ชายคนที่ไปร่ำเรียนในเมืองกลับมาพอดี

ซูฉ่ายเอ๋อร์จำไม่ได้แน่ชัดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

รู้เพียงว่าถูกเคียวที่ขว้างมาปาดเข้าจนบาดเจ็บ

จ้าวเช่อนั่งอยู่

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยืนอยู่

มองดูแล้วระดับความสูงของทั้งคู่แทบจะเท่ากัน

พอฟังนางเล่าจบ จ้าวเช่อก็ถามขึ้นว่า "บาดเจ็บตรงไหน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มริมฝีปากน้อย ๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างลังเล

นางเลิกขากางเกงของตนขึ้น

เผยให้เห็นท่อนขาผอมลีบอย่างเคอะเขิน

ร่นขึ้นไปจนถึงหัวเข่า

จ้าวเช่อจึงมองเห็นรอยแผลเป็นยาวครึ่งนิ้วบนนั้น

รอยแผลเป็นนั้นสมานสนิทมานานหลายปีแล้ว

หลงเหลือเพียงรอยเนื้อนูนเส้นหนึ่ง ซึ่งมีสีผิวต่างจากบริเวณโดยรอบ

จ้าวเช่ออดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปลูบมันเบา ๆ

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงรอยนูนขึ้นมาเล็กน้อย

ผิวเนื้อตรงรอยแผลเป็นค่อนข้างไวต่อสัมผัส

พอถูกแตะเข้าที่หัวเข่า ร่างเล็กของแม่นางน้อยพลันสั่นสะท้านด้วยความเขินอาย

นางกล่าวย้ำอย่างหนักแน่น "ไม่เจ็บแล้วจริง ๆ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว"

ยามที่ขาเพิ่งบาดเจ็บใหม่ ๆ

ท่านแม่กอดนางร่ำไห้อยู่นาน

แต่ท่านแม่เองก็ไร้หนทาง

ภายหลัง ครอบครัวของลูกพี่ลูกน้องถึงยอมจ่ายเงินชดใช้ให้มาเพียงเล็กน้อย

แม่ของซูฉ่ายเอ๋อร์จึงกำเงินก้อนนั้นไปหาหมอประจำหมู่บ้านเพื่อเจียดยา

ช่วยยื้อชีวิตซูฉ่ายเอ๋อร์ที่แผลอักเสบจนจับไข้สูงติดต่อกันหลายวันไว้ได้ทัน

ตอนนั้นซูฉ่ายเอ๋อร์ตัวร้อนจนสะลึมสะลือ แทบจำความอะไรไม่ได้

พอฟื้นคืนสติ ขาก็พิการไปเสียแล้ว

หลายปีที่ผ่านมานี้

แม้ขาคู่นี้จะเดินเหินไม่สะดวก

แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางการทำงานของนางเลยแม้แต่น้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านพี่ อย่ามองเลย..."

รอยแผลเป็นนี้น่าเกลียดเหลือเกิน

ลึก ๆ แล้วนางไม่อยากให้สามีเห็นเลยสักนิด

ลำพังใบหน้านางก็อัปลักษณ์อยู่แล้ว

ซ้ำยังต้องให้ท่านพี่มาเห็นส่วนที่น่าเกลียดที่สุดในร่างกายอีก

ซูฉ่ายเอ๋อร์กลัวเหลือเกินว่าท่านพี่จะรังเกียจ

จึงแสร้งเปลี่ยนน้ำเสียงให้สดใสแล้วเอ่ยว่า "เวลาก็ป่านนี้แล้ว ท่านพี่คงหิวแล้วใช่หรือไม่"

"พวกเราไปกินข้าวกันเถิด"

พูดพลาง

นางดึงมือสามี

สามีที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่ามากยอมลุกขึ้นตามแรงดึงแต่โดยดี

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นเช่นนั้น คิ้วตาก็โค้งลงเป็นรอยยิ้ม

ก่อนจะจูงมือสามีเดินตรงไปยังห้องครัว

จ้าวเช่อมองแม่หนูน้อยผู้เข้มแข็งคนนี้ด้วยความสงสารและเอ็นดูจับใจ

แม่หนูน้อยคนนี้ ดูเหมือนจะเข้มแข็งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ความทุกข์ยากลำเค็ญที่ตนเคยเผชิญมา

ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ นางไม่เคยเอ่ยปากให้เขาฟังเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เรื่องที่พูดถึง ล้วนมีแต่ความสุขในปัจจุบัน

นางไม่เก็บเรื่องราวในอดีตเหล่านั้นมาใส่ใจเลยจริง ๆ

ทุกครั้งที่ร้องไห้ ก็เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะทอดทิ้งไป

หรือไม่ก็แค่อยากมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น

ซูฉ่ายเอ๋อร์จูงมือสามีเข้ามาในห้องครัว แล้วกดตัวให้นั่งลงบนม้านั่ง

ก่อนจะหันไปตระเตรียมสำรับกับข้าว

จ้าวเช่อมองดูนางหยิบจับสิ่งต่างๆ อย่างคล่องแคล่วว่องไว

ความขุ่นเคืองในใจก็พลอยมลายหายไปไม่น้อย

พอกินข้าวเสร็จ จ้าวเช่อก็หยิบของออกมาอีกครั้ง

ส่งให้แม่หนูน้อยเก็บเอาไว้

หนังสือสัญญาฉบับใหม่หนึ่งแผ่น

เงินอีกสี่ตำลึง

แม่หนูน้อยรับไปด้วยความดีอกดีใจ พลางเอ่ยเสียงหวานว่า "ท่านพี่ลำบากแล้ว"

ก่อนจะถือของกลับเข้าห้องไปด้วยความเบิกบานใจ

จ้าวเช่อทอดมองขาของนาง แม้จะก้าวเดินช้าๆ แต่ก็ยังดูผิดแปลกไปจากคนทั่วไป

แววตาของเขาพลันหม่นแสงลง

ถึงแม่หนูน้อยจะไม่ติดใจเอาความแล้ว

แต่นางเป็นคนของเขาแล้วในตอนนี้

จ้าวเช่อจึงไม่อาจแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นได้

จ้าวเช่อคิดในใจว่า ลูกถีบเมื่อครู่นี้ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ

อย่างน้อยสองคนนั้นก็ยังพอเดินกลับไปได้

แต่ซูฉางซิงผู้นั้นเป็นบัณฑิต เขาจึงไม่อาจลงมือรุนแรงเกินไป

ไม่อย่างนั้นหากอีกฝ่ายไม่ยอมความแล้วไปฟ้องร้องถึงที่ว่าการ

ตนเองก็คงแก้ตัวได้ยาก

จ้าวเช่อคิดว่าการที่ตนเองถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา

ก็นับว่ามีข้อดีอยู่บ้างเหมือนกัน

อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง สามารถลงไม้ลงมือตรง ๆ ได้เยี่ยงพวกอันธพาล

แต่มันก็มีดีแค่นั้นแหละ...

จ้าวเช่ถอนหายใจเบา ๆ

"ยังอ่อนแอเกินไปจริง ๆ..."

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตนเพิ่งข้ามมิติมาได้ไม่นาน

ช่วงที่ผ่านมาจึงมัวแต่วุ่นอยู่กับการทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น

ซึ่งก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ

ยามนี้ชื่อเสียงของตนในหมู่บัณฑิตป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดี

คิดจะกราบอาจารย์ดี ๆ สักคนจึงเป็นเรื่องยากยิ่ง

จ้าวเช่คิดว่า ในเมื่อปัญหาปากท้องคลี่คลายแล้ว

ก็ถึงเวลาที่เขาต้องลงมือจัดการเรื่องเรียนต่ออย่างจริงจังเสียที

"ตั้งแต่โบราณกาลมา"

"บัณฑิตที่ชื่อเสียงเน่าเฟะใช่ว่าจะไม่มี"

"เพียงแต่คนที่ชื่อเสียงป่นปี้แล้วยังสอบขุนนางต่อไปได้ เว้นเสียแต่ว่าทางบ้านจะมีเส้นสายคอยหนุนหลัง"

"ไม่อย่างนั้นก็..."

"ต้องมีความสามารถโดดเด่นเป็นของตัวเอง"

"ถึงจะสร้างชื่อในหมู่บัณฑิตได้"

จ้าวเช่ครุ่นคิด

ศาสตร์ทั้งสี่อย่างพิณ หมาก อักษร และภาพวาด แม้เขาจะพอมีติดตัวอยู่บ้าง

พอจะใช้ตบตาพวกบัณฑิตปลายแถวได้อยู่

แต่หากคิดจะไปหลอกพวกระดับซิ่วไฉขึ้นไป คงไม่มีทางรอดแน่

ในฐานะคนที่มาจากยุคปัจจุบัน

ข้อได้เปรียบที่เขามีคือ...

จ้าวเช่พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้รางๆ

"พรุ่งนี้คงต้องเข้าเมืองไปร้านหนังสือสักรอบ"

"หาซื้อพวกตำราอ้างอิงกลับมาสักหน่อยแล้ว..."