ตอนที่ 74 ข้าพุ่งไปถีบสักที

จ้าวเช่อพยักหน้าให้ทั้งสองอย่างเรียบเฉย

เมื่อเห็นว่าจ้าวเช่อไม่มีกะจิตกะใจจะคุยด้วย

จึงหันไปคุยกันเองเบา ๆ

คนขับสะบัดแส้ขึ้นคราหนึ่ง

เกวียนวัวจึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากประตูเมือง

นั่งไปได้สักพัก

ซูฉางเซิ่งมองหน้าจ้าวเช่อแล้วรู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

แต่พอนึกดูดี ๆ ก็นึกไม่ออกว่าคนผู้นี้คือใคร

เขาเอ่ยกับซูฉางซิ่งผู้สวมชุดยาวข้างกายว่า "พี่ ครั้งนี้พอกลับไป พี่ไม่มีทางได้เจอเจ้าตัวซวยตัวน้อยนั่นแน่นอน"

"ท่านแม่ให้ข้าส่งตัวนางไปแล้ว"

"ระหว่างทางเจ้าตัวซวยนั่นถูกบัณฑิตขี้เมาคนหนึ่งพาตัวกลับไป"

"ป่านนี้คงถูกขังไว้ในบ้านเป็นแน่"

"ก็ดวงตาคู่นั้นของนาง ขืนมีใครมาเห็นเข้า บัณฑิตคนนั้นคงไม่กล้าปล่อยให้นางก้าวเท้าออกจากบ้านหรอก"

ยามเอ่ย สีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจ

พลางกล่าวต่ออย่างนึกเสียดายว่า "หากไม่ใช่เพราะขาของนางมีปัญหา ข้ายังอยากพานางไปขายที่หอนางโลมอยู่เลย"

"ข้าว่าคงได้ราคาดีกว่านี้อีก"

ซูฉางซิ่งผู้สวมชุดยาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ส่งไปให้พ้น ๆ ได้ก็ดีแล้ว"

"เช่นนั้นปีหน้าในการสอบระดับถงเซิง ข้าต้องสอบติดเป็นแน่"

พูดจบ น้ำเสียงก็เจือแววตำหนิขึ้นมา "ข้าเป็นถึงผู้ร่ำเรียนเขียนอ่าน จะมีลูกพี่ลูกน้องหญิงถูกขายเข้าหอนางโลมได้อย่างไรกัน"

ซูฉางเซิ่งเอ่ยสมทบว่า "นั่นก็จริง"

"ขืนแพร่งพรายออกไปคงฟังดูไม่งาม"

"บ้านเราถูกนางข่มดวงจนเดือดร้อนมานานพอแล้ว"

"เจ้าตัวซวยตัวน้อยนี่ ชงดวงญาติพี่น้องยังไม่พอ"

"กระทั่งตัวเองก็ยังพลอยซวยไปด้วย"

"ตอนนั้นพี่แค่สะบัดเคียวไปทีเดียว นางดันทำตัวเองจนขาเป๋ไปได้"

"จิ๊ ๆ..."

"รีบส่งนางไปให้พ้น ๆ นั่นแหละดีแล้ว"

ซูฉางเซิ่งเอ่ยเสียงเบา

แต่ซูฉางซิ่งก็ยังคงตวัดสายตาค้อนขวับใส่เขา

"พูดจาอะไรของเจ้า?"

"เรื่องนี้เกี่ยวกับข้าตรงไหนกัน?"

ซูฉางเซิ่งพูดจบก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนหลุดปากไป

พี่ชายของเขาเป็นถึงบัณฑิต

เรื่องพรรค์นี้หากแพร่งพรายออกไป ย่อมฟังดูไม่ดีแน่

เขาจึงเหลือบมองจ้าวเช่อที่อยู่ข้างกายอย่างระแวดระวัง

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของพวกเขาก็ตวัดสายตามองคนทั้งสองเช่นกัน

ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองชายหนุ่มในชุดต้วนต่าผู้นั้นอีกครั้ง

แววตาของเขาพลันดำดิ่งมืดทะมึน

จากคำพูดของคนทั้งสอง เขาก็มั่นใจได้ทันทีว่า

ชายหนุ่มในชุดต้วนต่าผู้นี้ คือลูกพี่ลูกน้องของซูฉ่ายเอ๋อร์ที่เขาพบระหว่างทาง

ในตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมเมามายจนแทบไม่ได้สติ

จึงไม่ได้ใส่ใจมองว่าซูฉางเซิ่งผู้นี้หน้าตาเป็นอย่างไร

เพียงได้ยินเสียงพูดคุย จ้าวเช่อก็จำได้ขึ้นมาทันที

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของจ้าวเช่อ

คนทั้งสองจึงหันขวับมามองจ้าวเช่อ

ครั้นเห็นสายตาอันมืดทะมึนของจ้าวเช่อที่จ้องมองมา

ก็รู้สึกงุนงงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เจ้า...เจ้ามองพวกเราแบบนี้ทำไม?"

ซูฉางเซิ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

ในวันนั้นจ้าวเช่อสวมชุดยาว

แต่งกายเยี่ยงบัณฑิต

สภาพดูเสเพลทรุดโทรม ทั้งยังเมามายหัวราน้ำ

เมื่อเทียบกับคนตรงหน้าที่สวมชุดต้วนต่า แววตากระจ่างใสและมีใบหน้าหล่อเหลาผู้นี้

ซูฉางเซิ่งจึงไม่นึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องในวันนั้นเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเช่อจ้องมองเขา แล้วปรายตามองซูฉางซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ

ฟังจากที่พวกเขาพูดกัน

เรื่องที่ขาของแม่หนูน้อยมีปัญหา ก็เกี่ยวข้องกับพวกเขาด้วยหรือ?

พอนึกถึงตอนที่แม่หนูน้อยเพิ่งมาถึง นางเคยบอกว่าขาของตนเจ็บมาได้หลายปีแล้ว

จ้าวเช่อจึงรู้ว่าขาของนางไม่ได้พิการมาแต่กำเนิด

แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกลูกพี่ลูกน้องคนนี้ทำร้ายเอา

นึกไม่ถึงว่าวันนี้ตนจะได้มาเจอคนทั้งสองเข้าจริง ๆ

ซ้ำร้ายตอนแรก คนผู้นี้ยังคิดจะพาซูฉ่ายเอ๋อร์ไปขายที่หอนางโลมด้วยซ้ำ

เพียงแต่ติดว่าในบ้านยังมีคนร่ำเรียนเขียนอ่านอยู่

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปคงเสียชื่อเสียง จึงยังไม่ได้ลงมือ

พอคิดถึงตรงนี้

จ้าวเช่อก็แค่นหัวเราะเย็นชาในใจ

เขากวาดตามองคนทั้งสอง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา

"ไม่ได้มองอะไร"

"แค่มองพวกเจ้า..."

จ้าวเช่อยกขาขึ้น ถีบซูฉางเซิ่งตกรถไปทันที

"โอ๊ย!"

ซูฉางเซิ่งนึกไม่ถึงว่าจ้าวเช่อจะลงมือปุบปับเช่นนี้

เขาหลบไม่ทัน จึงถูกถีบร่วงลงจากเกวียนวัวไปเต็มเปา

ซูฉางซิ่งเห็นน้องชายถูกถีบตกเกวียนอย่างไร้เหตุผล ก็ตวาดถามด้วยความโมโห "เจ้าทำอะไรน่ะ?"

"ทำไมถึงมาถีบน้องชายข้า?"

ทว่าพอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาของจ้าวเช่อ

แววตาคู่นั้นเย็นเยียบราวกริชอาบประกายเหน็บหนาว

เสียบแทงทะลุร่างจนยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

ซูฉางซิ่งเป็นเพียงบัณฑิต กำลังวังชาจะเชือดไก่ยังแทบไม่มี

ส่วนซูฉางเซิ่งที่อยู่เบื้องหลังเพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น

ทั้งยังอยู่ห่างออกไปพอสมควรแล้ว

ซูฉางซิ่งกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น

เขาละล่ำละลัก "ขะ...ข้าเป็นบัณฑิตนะ"

"หากเจ้ากล้าลงไม้ลงมือทำร้ายข้าอย่างไร้เหตุผล พวกเราไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"

จ้าวเช่อได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มเย้ยหยัน

"บัณฑิตหรือ"

"ช่างบังเอิญจริง"

"ข้าก็ใช่เหมือนกัน"

ซูฉางซิ่งได้ยินก็เบาใจลงเล็กน้อย

จึงกล่าวว่า "เช่นนั้นก็ถูกแล้ว"

"วิญญูชนใช้ปากไม่ใช้..."

ยังไม่ทันขาดคำ

เขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นจ้าวเช่อยกเท้าถีบตนร่วงลงไปอีกคน

ซูฉางซิ่งกลิ้งหลุน ๆ ไปบนพื้นสองตลบ ชนเข้ากับซูฉางเซิ่งที่กุมหน้าอกวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพอดี

ซูฉางเซิ่งรีบเข้ารับตัวพี่ชาย พลางพยุงให้ลุกขึ้นแล้วถามว่า "พี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

คนขับเกวียนด้านหน้าคิดจะหยุดเกวียนดูว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

จ้าวเช่อเอ่ยสั่งทันที "ขับต่อไป ไม่ต้องสนใจพวกมัน"

"เงินส่วนที่เหลือ ข้าจะจ่ายเพิ่มให้เจ้าเอง"

คนขับเกวียนเห็นคนพวกนี้มีปากเสียงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ

ซ้ำยังได้ยินว่าสองคนนั้นเป็นถึงบัณฑิต

จึงยิ่งไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ได้แต่ก้มหน้าก้มตาบังคับเกวียนวัวต่อไป ไม่กล้าหยุดแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว

จ้าวเช่อปรายตามองคนทั้งสองที่เดินตามมา ก่อนจะโยนกล่องหนังสือของซูฉางซิ่งตามลงไปด้วย

ซูฉางซิ่งผู้นี้เป็นถึงบัณฑิต ถูกตนฉีกหน้าถึงเพียงนี้

ย่อมไม่มีทางเอาเรื่องน่าอับอายไปป่าวประกาศให้เป็นเรื่องใหญ่แน่

ต่อให้เรื่องบานปลายขึ้นมา จ้าวเช่อก็หาได้เกรงกลัวไม่

อย่างมากก็แค่ชดใช้ค่ายาให้สักเล็กน้อย

อย่างไรเสีย ยามนี้เขาก็ไม่มีอาจารย์คอยอบรมสั่งสอนอยู่อีกแล้ว

ในหมู่บัณฑิตด้วยกัน ชื่อเสียงของเขาก็ป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดีอยู่แล้ว

หากต้องแบกรับความผิดฐานลงไม้ลงมือเพิ่มอีกสักกระทง จะมีอะไรต้องกลัวอีกเล่า

แผงอกของซูฉางเซิ่งยังคงเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก

ซูฉางซิ่งเองก็ถูกถีบเข้าที่ขาจนเดินกะเผลก

ทั้งสองคนคลุกฝุ่นจนเนื้อตัวเปรอะเปื้อนดินโคลนไปหมด

แม้แต่มวยผมบนศีรษะก็หลุดลุ่ยยุ่งเหยิง

พวกเขาวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมาอย่างทุลักทุเล

ซูฉางเซิ่งสบถด่าด้วยความเดือดดาล "เจ้าเป็นใครกัน ถึงได้บังอาจมาทุบตีพวกเรา"

"พวกเราไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!"

จ้าวเช่อนั่งอยู่บนเกวียนวัว เอ่ยตอบอย่างสบายอารมณ์ "ข้า จ้าวเช่อ แห่งหมู่บ้านสุ่ยเฉียว"

"พวกเจ้าอยากจะมาสะสางบัญชีกับข้าเมื่อใด ก็เชิญได้ทุกเมื่อ"

ระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น

เกวียนวัวค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ

"จ้าวเช่อหรือ"

สองพี่น้องหันมาสบตากัน

ต่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนถึงต้องมาซวยอย่างไร้สาเหตุเช่นนี้

ซูฉางเซิ่งเห็นเสื้อคลุมยาวของพี่ชายเปรอะเปื้อนโคลนก็เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห "พวกเรากลับไปฟ้องหัวหน้าตระกูลกันเถอะ!"

"ให้หัวหน้าตระกูลพาคนไปทวงความเป็นธรรมให้พวกเรา"

ซูฉางซิ่งโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาเช่นนี้มาก่อน

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวสลับคล้ำ

เขากัดฟันกรอดแล้วเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะ"

......

จ้าวเช่อได้ระบายโทสะออกไปบ้างแล้ว แต่เมื่อนั่งอยู่บนเกวียน สีหน้ากลับยังดูไม่สู้ดีนัก

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน

คนขับเกวียนเห็นจ้าวเช่อยกของลงเรียบร้อย พอรับเงินไปแล้ว

ก็รีบขับเกวียนวัวเผ่นหนีไปทันที

จ้าวเช่อไม่ได้พูดอะไร

เขาหิ้วกรวยดินเผาหวาหลิวที่มัดรวมกันไว้ แล้วเคาะประตูเรือนของตนให้เปิดออก