ตอนที่ 73 เจ้าเป็นใครกัน

เฉินเส้าเฟิงถือถุงใส่น้ำตาลทรายขาวกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว

เพื่อนร่วมสำนักหลายคนเห็นในมือเขาไม่มีพัดจีบที่ออกไปตามหา

แต่กลับถือถุงผ้าใบหนึ่งมาแทน จึงพากันนึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง

"เฮ้ เฉินเส้าเฟิง ในมือนั่นเจ้าถืออะไรอยู่น่ะ"

"เจ้าไม่ได้ออกไปหาพัดของตัวเองหรอกหรือ"

"ถุงผ้านี่ก็แค่ถุงผ้าป่านหยาบธรรมดา ข้างในใส่อะไรไว้กันแน่"

คุณชายเฉินเอ่ยอย่างกระหยิ่มใจว่า "พวกเจ้าจะไปรู้อะไร"

"ของยิ่งไม่ธรรมดา ภาชนะที่ใช้ใส่ก็ยิ่งดูธรรมดา"

เขาหันไปถามคุณชายเหอว่า "น้ำตาลทรายขาวของเจ้า ตระกูลอู๋หยวนว่ายส่งมาให้หรือ"

คุณชายเหอกล่าวว่า "ถูกต้อง"

"ร้านขายของชำที่ใหญ่ที่สุดในเมืองก็เป็นของตระกูลอู๋หยวนว่ายมิใช่หรือ"

"ไม่รู้ว่าช่วงนี้ร้านของเขาไปรับซื้อน้ำตาลทรายขาวมากมายมาจากที่ใด"

"จึงเอาน้ำตาลทรายขาวพวกนี้ไปเป็นของขวัญกำนัลให้หลายตระกูล"

"ท่านพ่อของข้าก็ได้ส่วนแบ่งที่เขาส่งมาให้ด้วยเหมือนกัน"

เหอซิ่วไฉผู้เป็นบิดาของคุณชายเหอนั้นเป็นถึงหลิ่นเซิงประจำอำเภอ

ฐานะตำแหน่งนับว่าไม่ธรรมดา

หลังจากร้านของอู๋หยวนว่ายได้น้ำตาลทรายขาวของจ้าวเช่อไป จึงนำของหายากเช่นนี้ไปมอบเป็นของกำนัล

พอกล่าวจบ คุณชายเหอก็โวยวายขึ้นมาอีก "พ่อครัวบ้านเจ้า เหตุใดยังไม่มาอีก!"

"คุณชายอย่างข้าจะกินขนมที่ทำจากน้ำตาลทรายขาวนี่"

เฉินเส้าเฟิงวางท่าสุขุม วางถุงผ้าในมือลงบนโต๊ะ

แล้วจึงนั่งลง

"น้ำตาลทรายขาวแค่กระจิริดของเจ้านั่น จะไปทำของดีอะไรได้"

"ให้คุณชายอย่างข้าเลี้ยงพวกเจ้าเองดีกว่า"

พูดพลางเปิดถุงผ้าในมือออก

สหายร่วมสำนักได้ยินคำพูดลำพองใจของเฉินเส้าเฟิง ต่างก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ครั้นเห็นน้ำตาลทรายขาวอัดแน่นอยู่ในถุงผ้าที่เขาเปิดออก

ทุกคนต่างก็เบิกตากว้างขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"เหตุใดเจ้าจึงมีน้ำตาลทรายขาวมากมายถึงเพียงนี้"

คุณชายเฉินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจว่า "มันแน่อยู่แล้ว"

"พ่อของข้าเป็นใครกัน นั่นเฉินหยวนว่ายเชียวนะ!"

"น้ำตาลทรายขาวอันน้อยนิดของเจ้านั่นเก็บไปเถอะ วันนี้ขนมพวกนี้คุณชายอย่างข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าเอง!"

เฉินเส้าเฟิงกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์ สั่งให้นำน้ำตาลทรายขาวพวกนี้ไปให้พ่อครัวทำขนมชั้นดีขึ้นมาทันที

คนอื่น ๆ ต่างเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าไปเอาน้ำตาลทรายขาวมากมายปานนี้มาจากที่ใดกัน"

"เมื่อครู่ยังไม่เห็นเจ้าถือมาเลย"

คุณชายเหอก็เอ่ยเช่นกันว่า "นั่นสิ"

"ตอนที่อู๋หยวนว่ายส่งมาให้ที่บ้านเรา ยังบอกเลยว่าน้ำตาลทรายขาวนี้หายากยิ่งนัก"

"ทางร้านรับซื้อมาแล้วไม่ได้เอาออกมาขายเลยสักนิด"

"เอาไปเป็นของกำนัลจนหมดเกลี้ยง"

"เจ้าไปหามาได้มากมายขนาดนี้จากที่ไหนกัน"

คุณชายเฉินเอ่ยอย่างกระหยิ่มใจว่า "ก็เหลาอาหารของพวกเรารับซื้อมาน่ะสิ"

มีคนซักต่อด้วยความอยากรู้ "รับซื้อมาจากใครกัน ยังมีอีกหรือไม่"

"ข้าเองก็อยากจะซื้อติดไม้ติดมือกลับไปบ้างเหมือนกัน"

เฉินเส้าเฟิงเห็นคนพวกนี้รุมซักถามไม่หยุดหย่อน

ความภาคภูมิใจในอกก็ยิ่งพองโตจนล้นปรี่

เขาโพล่งออกไปอย่างไม่ทันยั้งคิด "ก็คือ..."

ทว่าพูดไปได้แค่ครึ่งคำ พลันนึกถึงคำกำชับของจ้าวเหวินเซิงขึ้นมาได้

ที่ขอร้องไว้ว่าอย่าได้เปิดเผยเรื่องของผู้ส่งของ

เขาจึงรีบชะงักคำพูดทันควัน ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าท่าทางมีลับลมคมใน

"ข้าไม่บอกพวกเจ้าหรอก"

คนพวกนี้พอเห็นว่าคำพูดมาจ่อถึงริมฝีปากแล้วแท้ ๆ

แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมพูดออกมา

จึงพากันซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด

แต่เฉินเส้าเฟิงกลับยิ่งปิดปากเงียบสนิท

"นี่เป็นความลับทางการค้าของตระกูลเรา จะบอกให้พวกเจ้ารู้สุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร"

พอได้ฟังคำตอบนี้ ทุกคนต่างก็มองคุณชายเฉินแล้วส่งเสียงโห่ใส่อย่างผิดหวัง

คุณชายเฉินมองสีหน้าผิดหวังของพวกเขาด้วยความกระหยิ่มใจ

ในใจคิดว่า คิดจะหลอกล่อเอาคำพูดจากคุณชายอย่างข้าหรือ ฝันไปเถอะ!

หลังจากนั้นไม่ว่าคนเหล่านี้จะเอ่ยเลียบ ๆ เคียง ๆ อย่างไร

เฉินเส้าเฟิงก็ไม่ยอมปริปากบอกจริง ๆ

เขาแค่เป็นคนปากตรงกับใจ ไม่ใช่คนไร้สมองเสียหน่อย

จะเที่ยวเอาเรื่องการค้าของเหลาอาหารที่บ้านไปป่าวประกาศส่งเดชได้อย่างไร

......

อีกด้านหนึ่ง

จ้าวเช่อเดินถือสัญญาที่ลงนามเรียบร้อยพร้อมเงินก้อนหนึ่งออกมาจากเหลาอาหาร

เขาตบแผ่นสัญญาที่เพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ เบา ๆ

พลางรู้สึกอารมณ์ดียิ่งนัก

เท่านี้

ปัญหาปากท้องของตนในช่วงนี้ก็หมดห่วงไปได้เปลาะใหญ่

ต่อไปขอเพียงจัดการเรื่องการเรียนของตนเองให้เรียบร้อย

เขาก็จะลงหลักปักฐานได้อย่างสบายใจไปสักพัก

เมื่อเดินมาถึงบ้านของช่างที่รับสั่งทำกรวยดินเผาหวาหลิวไว้คราวก่อน

จ้าวเช่อก็เอ่ยถามว่าของที่สั่งทำไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง

คนบ้านนั้นตอบว่า "ของเพิ่งมาส่งเมื่อเช้านี้พอดี"

"แต่กรวยดินเผาหวาหลิวมีแค่ไม่กี่ชิ้น ทางเราเลยไม่ได้รับไปส่งให้นะ"

"อย่างที่คุยกันไว้คราวก่อน ช่วยได้แค่ใช้เกวียนลากมือขนไปส่งให้ที่หน้าประตูเมืองเท่านั้น"

"หลังจากนั้นเจ้าคงต้องหาวัวเทียมเกวียนต่อเอาเอง"

เรื่องนี้ตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนมาวางมัดจำคราวก่อนแล้ว

จ้าวเช่อจึงไม่มีข้อขัดข้องอันใด

เขาพยักหน้ารับ "ได้ เช่นนั้นรบกวนพวกเจ้าช่วยไปส่งข้าที่หน้าประตูเมืองที"

ลูกจ้างคนนั้นจึงยกของของจ้าวเช่อขึ้นเกวียนลากมือ แล้วช่วยเข็นไปส่งให้ถึงหน้าประตูเมือง

ตลอดทางพบเห็นเหล่าบัณฑิตสวมเสื้อคลุมยาวอยู่ไม่น้อย

เวลานี้สำนักศึกษาเลิกเรียนแล้ว

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพัก

คนที่มีบ้านอยู่นอกเมืองจำนวนไม่น้อย วันนี้จึงพากันเร่งรีบเดินทางกลับบ้าน

เขาลากข้าวของมาจนถึงหน้าประตูเมือง

นับว่ายังโชคดีที่มีเกวียนวัวว่างอยู่อีกคันหนึ่ง

จ้าวเช่อตกลงราคากับคนขับเกวียนเสร็จสรรพ

ลูกจ้างก็ช่วยเขายกของขึ้นเกวียน

ครั้นเกวียนวัวจวนจะออกเดินทาง ก็มีคนสองคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง

คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาว อีกคนสวมชุดต้วนต่า

หน้าตาของทั้งคู่ดูละม้ายคล้ายกันอยู่บ้าง

ดูท่าน่าจะเป็นพี่น้องกัน

ชายที่สวมชุดต้วนต่าเอ่ยปากขึ้นว่า "ช้าก่อน"

คนขับเกวียนบอกว่า "เกวียนข้ามีคนเหมาแล้ว หากพวกเจ้าจะนั่งเกวียนวัว ก็คงต้องรอรอบหน้าหรือไม่ก็เดินกลับกันไปเองแล้วละ"

ชายหนุ่มที่สวมชุดต้วนต่าเหลือบมองบัณฑิตสวมเสื้อคลุมยาวข้างกายแวบหนึ่ง

บัณฑิตผู้นั้นจึงเอ่ยถาม "ขอถามหน่อย พวกเจ้าจะมุ่งหน้าไปทางทิศใดหรือ"

คนขับเกวียนมองไปยังจ้าวเช่อด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

จ้าวเช่อคิดว่าการเอื้อเฟื้อแก่ผู้อื่นก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

หากเป็นทางเดียวกัน จะให้ติดเกวียนไปด้วยสักหน่อยก็ย่อมได้

อย่างไรเสียข้าวของของเขาก็มีไม่มาก

บนเกวียนยังพอให้คนนั่งได้อีกสองคนอย่างสบาย ๆ

จ้าวเช่อเอ่ยขึ้น "ไปทางหมู่บ้านสุ่ยเฉียว"

ทั้งสองได้ยินดังนั้นก็ดีใจ เอ่ยขึ้นว่า "พวกเราไปทางเดียวกันพอดี"

"พวกเราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านสกุลซูทางปลายน้ำ"

"พอถึงหมู่บ้านสุ่ยเฉียวแล้ว ช่วยขับเกวียนวัวไปส่งพวกเราต่อที่หมู่บ้านสกุลซูได้หรือไม่"

"พวกเรายินดีจ่ายค่าเกวียนช่วงหลังให้"

คนที่สวมชุดต้วนต่ายังกล่าวอีกว่า "ข้าชื่อซูฉางเซิ่ง นี่พี่ชายข้าซูฉางซิง"

"เขาเป็นนักศึกษาของสำนักศึกษาประจำอำเภอ"

การยกฐานะบัณฑิตของพี่ชายตนเองออกมาอวด

ก็เพื่อดูว่าจ้าวเช่อจะยอมไว้หน้าให้บ้างหรือไม่

ฝ่ายคนขับเกวียนย่อมยินดีหาเงินเพิ่มอยู่แล้ว

แต่เพราะตกลงกับจ้าวเช่อไว้ก่อน จึงไม่อาจตัดสินใจเองโดยพลการ

เขาจึงหันไปมองจ้าวเช่อด้วยความลำบากใจอยู่บ้าง

จ้าวเช่อชำเลืองมองคนที่กำลังพูด พลันรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน

อีกทั้งหมู่บ้านสกุลซูก็คือหมู่บ้านเดิมของซูฉ่ายเอ๋อร์

ทว่าพอลองค้นดูในความทรงจำกลับเลือนรางจนนึกไม่ออก

จึงได้แต่วางเรื่องนี้ลงชั่วคราว

เขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "ข้าอย่างไรก็ได้"

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นฝ่ายมาก่อน

ทั้งสองเห็นจ้าวเช่อใจกว้างเช่นนี้ จึงขึ้นไปนั่งด้วยความยินดี