ตอนที่ 72 ถึงตาข้าอวดเบ่งบ้างแล้ว

จ้าวเหวินเซิงออกไปตามคน

จ้าวเช่อยังคงนั่งอยู่ในห้องด้านใน พลางหยิบขนมกินไปสองชิ้น จิบน้ำชาตามไปสองสามอึก

ขนมพวกนี้ทำออกมาได้ประณีตน่ากินยิ่งนัก

จ้าวเช่อคิดในใจว่า ประเดี๋ยวค่อยให้จ้าวเหวินเซิงห่อกลับไปสักชุด

เอาไปให้แม่หนูน้อยที่บ้านได้ลองชิมดูบ้าง

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น

แว่วเสียงคนพูดคุยกันดังมาจากนอกประตู

เสียงนั้นกำลังมุ่งตรงมายังห้องด้านใน

เพียงชั่วครู่

ประตูห้องด้านในก็ถูกผลักเปิดออก คุณชายผู้หนึ่งในชุดหรูหรา ถือพัดกระดาษในมือก้าวเดินเข้ามา

ด้านหลังของเขา

ยังมีบัณฑิตที่แต่งกายคล้ายกันตามมาอีกหลายคน

ครั้นเห็นชาวไร่ชาวนาสวมชุดต้วนต่าอยู่ในห้องด้านใน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะสบถออกมาอย่างหงุดหงิด "ชิ ตัวอะไรกันเนี่ย?"

"เหตุใดจึงปล่อยให้ชาวไร่ชาวนาเข้ามาในห้องด้านในได้?"

เสี่ยวเอ้อร์ที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาข้างหลังรีบบอกว่า "นายน้อย นี่คือลูกพี่ลูกน้องของหลงจู๊จ้าวขอรับ"

"บอกว่ามีธุระจะมาคุยกับหลงจู๊ขอรับ"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่านายน้อยพอได้ยินว่าเป็นญาติของหลงจู๊ สีหน้าก็ค่อยดูดีขึ้นบ้าง

คนผู้นี้

คือบุตรชายของเฉินหยวนว่าย

มีนามว่าเฉินเส้าเฟิง

เมื่อเห็นจ้าวเช่ออยู่ด้านใน เขาจึงหันไปถามเสี่ยวเอ้อร์ข้างกายว่า "คุยธุระเรื่องอะไรกัน?"

เสี่ยวเอ้อร์เกาศีรษะพลางตอบว่าตนเองก็ไม่รู้

จ้าวเช่อในห้องลุกขึ้นยืน พลางมองคนกลุ่มนี้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

คนที่อยู่ด้านหลังเฉินเส้าเฟิงหลายคนต่างก็ชะโงกหน้ามองเข้ามาด้านในเช่นกัน

หนึ่งในนั้นพอเห็นจ้าวเช่อเข้าก็เอ่ยขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "นี่ไม่ใช่จ้าวเช่อที่เปิดโปงพวกพระเก๊ตรงหน้าจวนคุณชายจ้าววันนั้นหรอกหรือ?"

คนอื่นๆ พอได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของจ้าวเช่อ

ต่างก็พากันนึกสนใจขึ้นมา

พากันชะเง้อคอมองจ้าวเช่ออยู่ตรงนอกประตู

จ้าวเช่อถูกจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง

ในใจก็เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาบ้าง

ฝ่ายคุณชายเฉินผู้นั้น ครั้นได้ยินว่าเป็นจ้าวเช่อ จากเดิมที่คิดจะไปห้องส่วนตัวห้องอื่น

คราวนี้กลับนึกสนใจขึ้นมาเช่นกัน

ถึงขั้นพาคนเดินตรงเข้ามาด้านในทันที

เขาเอ่ยถามตรงๆ ว่า "เจ้าคือจ้าวเช่อหรือ?"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

คุณชายเฉินจึงกวาดสายตามองเขาหัวจรดเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่เห็นเหมือนที่ลือกันเลยนี่?"

"ได้ยินว่าเจ้าเป็นชาวไร่ชาวนาที่มัวแต่ลุ่มหลงสีกา ทั้งยังเรียนหนังสือไม่เอาไหน"

"เพราะเหตุนี้จึงถูกอาจารย์ไล่ออกจากสำนักศึกษา"

"แต่พอมองดูแล้ว ไฉนถึงไม่เหมือนกับที่ลือกันเลยสักนิดเล่า?"

"ดูท่าข่าวลือตามตรอกซอกซอยพวกนั้นจะเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ..."

จ้าวเช่อกระตุกมุมปากใส่เขา

คุณชายเฉินผู้นี้ ดูท่าจิตใจไม่ได้เลวร้ายอะไร

แต่ปากนี่มันน่าโดนซัดจริง ๆ...

บรรยากาศในห้องกำลังอึดอัดกระอักกระอ่วน

จ้าวเหวินเซิงก็ถือพู่กันและกระดาษเดินเข้ามาพอดี

พอเห็นเฉินเส้าเฟิง

เขารีบเอ่ยถามทันที "นายน้อยมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ?"

เฉินเส้าเฟิงชี้ไปยังกลุ่มสหายร่วมสำนักที่อยู่ด้านหลัง

"คุณชายเหอบอกว่าที่บ้านได้น้ำตาลทรายขาวมานิดหน่อย เลยจะเอามาให้พ่อครัวเหลาสุราของเราทำขนมให้พวกเราได้ลองชิมกัน"

พอได้ยินเช่นนั้น คุณชายเหอที่อยู่ด้านหลังก็ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

พลางชูของในมือขึ้นมาอวดทุกคน

"น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ดั่งหยก เคยเห็นกันหรือไม่?"

คุณชายเฉินกลอกตาใส่เขา

"ขี้เหนียวจริงเชียว"

"รีบเปิดให้พวกเราดูเร็วเข้า"

คุณชายเหอยิ้มกริ่ม แง้มให้ดูแวบหนึ่ง

"น้ำตาลทรายขาวนี่ล้ำค่ายิ่งนัก"

"ท่านพ่อของข้าก็ได้ถุงเล็กๆ นี้มาจากที่อู๋หยวนว่ายส่งมาให้เท่านั้น"

"ทั้งเมืองนี้ไม่มีที่ไหนขายเลยนะ"

ทุกคนต่างชะเง้อคอมองน้ำตาลทรายขาวในมือเขา

"โอ้โห จริงด้วย..."

"ต่างจากน้ำตาลสีคล้ำปนเหลืองตามร้านค้าลิบลับเลย"

พอให้ทุกคนดูจนทั่ว คุณชายเหอก็เก็บมันกลับไป

แล้วเอ่ยกับคุณชายเฉินอย่างได้ใจว่า "เห็นหรือยัง ข้าไม่ได้หลอกเจ้าใช่ไหม?"

"น้ำตาลทรายขาวพวกนี้ห้ามใช้จนหมดเชียวล่ะ"

"เจ้าไปตามพ่อครัวฝีมือดีที่สุดในบ้านเจ้ามา คุณชายอย่างข้าจะกำชับเขาด้วยตัวเอง"

คุณชายเฉินเบะปาก

"แค่น้ำตาลทรายขาวนิดหน่อย ทำเป็นอวดเก่งไปได้"

พูดจบก็สั่งให้คนพาพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวอีกห้อง

พอเห็นพู่กันกับกระดาษในมือของจ้าวเหวินเซิง เขาก็เอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า "จะทำสัญญาหรือ?"

จ้าวเหวินเซิงเหลือบมองถุงผ้าบนโต๊ะ

มันใหญ่กว่าของในมือคุณชายเหอตั้งหลายเท่า

เขาไม่ได้เอ่ยอันใด เพียงยิ้มรับ "นายน้อย ขอรับ"

เฉินเส้าเฟิงพยักหน้า

"ได้ ไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว"

สิ้นคำ

เขาก็เดินจากไป

จ้าวเหวินเซิงหันมาพูดกับจ้าวเช่อด้วยความเกรงใจอยู่บ้าง "เมื่อครู่นายน้อยทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่"

นายน้อยบ้านเขามักพูดจาขวานผ่าซากเช่นนี้เสมอ

หากมิใช่เพราะเป็นบุตรชายของนายท่านหยวนว่าย ป่านนี้คงโดนผู้อื่นตีตายไปนานแล้ว

จ้าวเช่อยิ้มพลางส่ายหน้า

"ไม่หรอก"

"พวกเรามาทำสัญญากันเถอะ"

จ้าวเหวินเซิงจึงค่อยวางใจลงได้

เมื่อร่างสัญญาเสร็จสิ้น

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ลงนามร่วมกัน

ครั้นเห็นจ้าวเช่อจรดพู่กันตวัดชื่อตนเองลงบนกระดาษอย่างหนักแน่นทรงพลัง ดุจมังกรเหินหงส์ร่อน

จ้าวเหวินเซิงก็เอ่ยชม "ลายมือของเจ้านี้ เขียนได้ดีกว่าแต่ก่อนมากทีเดียว"

จ้าวเช่อชะงักไปเล็กน้อยด้วยความเก้อกระดาก

ได้แต่เออออแถไปตามน้ำ "ช่วงนี้อยู่บ้านไม่มีอะไรทำ"

"เลยตั้งหน้าตั้งตาฝึกคัดอักษรไปไม่น้อย"

"ตอนนี้ถึงพอจะดูเข้าทีขึ้นมาบ้าง"

จ้าวเหวินเซิงได้ฟังก็ทอดถอนใจ "ผิดเป็นบทเรียน รู้จักจำย่อมเติบโต"

"เรื่องสำนักศึกษาเจ้าไม่ต้องร้อนใจ ข้าจะช่วยสืบข่าวให้อย่างดี"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ขอบคุณพี่เหวินเซิง"

เมื่อร่างสัญญาเสร็จสิ้น

จ้าวเหวินเซิงก็ประทับตราประจำร้านลงไป

สัญญาทำขึ้นทั้งหมดสามฉบับ

จ้าวเช่อเก็บไว้หนึ่งฉบับ

ทางหอสุราเก็บไว้หนึ่งฉบับ

และนำอีกฉบับไปลงบันทึกไว้ที่ที่ว่าการอำเภอ

ส่วนน้ำตาลทรายขาวทั้งหมดถูกนำไปชั่งน้ำหนัก แล้วคิดเงินตามราคาในทันที

จ้าวเช่อจึงได้เงินเพิ่มมาอีกสี่ตำลึง

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย

จ้าวเช่อก็ขอให้จ้าวเหวินเซิงช่วยห่อขนมที่ยังกินไม่หมดกลับบ้าน

จ้าวเหวินเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าว "ได้สิ"

"เดี๋ยวข้าให้คนห่อให้เจ้า"

พูดพลาง

เขาก็สั่งให้คนห่ออาหารที่เหลือ ทั้งยังจัดแจงขนมชุดใหม่เพิ่มให้อีกหนึ่งชุด

พอจ้าวเช่อจะจ่ายเงิน

เขาก็ยืนกรานไม่ยอมรับ

ซ้ำยังเดินไปส่งจ้าวเช่อถึงหน้าประตูหอสุราด้วยตนเอง

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างจนใจ "ขนมพวกนี้ พี่เหวินเซิงมิต้องควักกระเป๋าตัวเองออกแทนหรอกหรือ"

จ้าวเหวินเซิงแสร้งทำหน้าบึ้ง "ก็แค่ขนมไม่กี่ชิ้น"

"พี่ชายอย่างข้ายังเลี้ยงเจ้าไหวอยู่หรอก"

"ประเดี๋ยวพอสำนักศึกษาเลิกเรียน คนนั่งเกวียนวัวคงจะแน่นขนัด"

"รีบกลับไปแต่หัววันเถอะ"

จ้าวเช่อจึงทำได้เพียงกล่าวขอบคุณ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

จ้าวเหวินเซิงมองแผ่นหลังเหยียดตรงของเขา พลางเดาะลิ้นชื่นชม "นี่สิถึงจะสมกับเป็นผู้มีการศึกษาตัวจริง..."

ว่าแล้ว

เขาก็เตรียมจะกลับเข้าไปในห้องด้านใน เพื่อเก็บน้ำตาลทรายขาวพวกนั้น

แล้วนำไปส่งมอบให้นายท่านของตน

ทว่าทางคุณชายเฉินกลับพึมพำกับตัวเองพลางเดินย้อนเข้ามาในห้องด้านใน

"ข้าลืมพัดจีบไว้ข้างในนี้หรือเปล่านะ"

ทว่าพอเดินเข้ามาดูก็พบว่า

ในห้องไม่มีใครอยู่แล้ว

อีกทั้งไม่มีพัดจีบของตนอยู่เลย

มีเพียงถุงผ้าใบเล็กวางอยู่บนโต๊ะ

เฉินเส้าเฟิงจำได้ว่า นี่น่าจะเป็นของที่ญาติผู้น้องของจ้าวเหวินเซิงหยิบออกมาเมื่อครู่

"ชาวบ้านคนหนึ่ง คิดจะมาขอทำสัญญากับหอสุราของพวกเรางั้นหรือ"

"มีของดีอะไรกันแน่"

เขาพูดพลางหยิบถุงผ้าใบนั้นขึ้นมา

แล้วเปิดออกดูอย่างไม่ใส่ใจนัก

ทว่าพริบตาต่อมา

ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"นี่มัน..."

ของที่อัดแน่นอยู่เต็มถุงใบนี้ ล้วนเป็นน้ำตาลทรายขาวแบบเดียวกับที่คุณชายเหอนำมาให้พวกเขาดูเมื่อครู่นี้ชัดๆ!

ครั้นจ้าวเหวินเซิงเดินเข้ามาในห้องด้านใน

ก็เห็นถุงผ้าในมือเฉินเส้าเฟิงเข้าพอดี

หัวใจเขาพลันกระตุกวูบ

นึกตำหนิตัวเองในใจว่าสะเพร่าเกินไปแท้ๆ

พอเฉินเส้าเฟิงเห็นเขาเดินเข้ามา ก็ปรี่เข้าคว้าตัวไว้แล้วถามอย่างตื่นเต้น "จ้าวเช่อญาติผู้น้องของเจ้า"

"น้ำตาลทรายขาวนี่เขาเป็นคนเอามางั้นหรือ"

จ้าวเหวินเซิงจนปัญญา ได้แต่ยอมรับไปตามตรง

พอพูดจบ เขายังเอ่ยอย่างลังเลอยู่บ้าง "เรื่องนี้ นายน้อยพอจะช่วยพวกเราเก็บเป็นความลับไว้ก่อนได้หรือไม่ขอรับ"

เฉินเส้าเฟิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่มีปัญหา!"

"น้ำตาลทรายขาวถุงนี้ คุณชายอย่างข้าขอเอาไปล่ะนะ!"

"ข้าจะได้เอาไปโอ้อวดให้หนำใจเสียหน่อย"