ตอนที่ 71 อ้าว เจ้าเองรึ

เมื่อจ้าวเช่อก้าวพ้นประตูเรือนออกมา

บนร่างยังคงสวมชุดต้วนต่า

ชาวบ้านที่เดินทางออกไปข้างนอกเหมือนกัน พอเห็นเขาเข้า

ส่วนใหญ่ต่างก็ไม่มีสีหน้าต้อนรับขับสู้นัก

แต่ก่อนพอรู้ว่าเขาเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่าน ทุกคนยังพอจะเอ่ยปากหยอกเย้าพูดคุยด้วยสักสองสามประโยค

บัดนี้พอรู้ว่าเขาถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา

แม้แต่อารมณ์จะเอ่ยปากหยอกเย้าก็ไม่มีเสียแล้ว

บนเกวียนวัว

จ้าวจื้อเฉียงบุตรชายของลุงหก กำลังจะหาบของกระจุกกระจิกที่แม่กับภรรยาทำขึ้นไปขายหาเงินพอดี

ครั้นเห็นจ้าวเช่อ จึงกระตือรือร้นเข้ามานั่งลงข้างกายเขา

แล้วเอ่ยปากชวนคุยขึ้น

หญ้าในที่นาของจ้าวเช่อถูกถางไปจนเกือบหมดแล้ว

บิดาของเขากำลังพาน้องชายคนอื่น ๆ ก้มหน้าก้มตาทำงาน

วันนี้เขาว่างจากงานพอดี จึงถือโอกาสเข้าเมืองไปหาเงินเพิ่มสักหน่อย

เขาเอ่ยว่า "จ้าวเช่อ พวกพระปลอมที่เจ้าเปิดโปงในจวนสกุลจ้าววันนั้นน่ะ"

"ได้ยินว่าท่านใต้เท้านายอำเภอตัดสินคดีเรียบร้อยแล้วนะ"

"ที่แท้ก็เป็นพระปลอมจริง ๆ เสียด้วย!"

พออีกฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องนี้

จ้าวเช่อถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ได้เข้าเมืองมาหลายวันแล้ว

พอได้ยินเข้าตอนนี้ จึงรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง

คนอื่น ๆ บนเกวียนแม้ไม่ได้ร่วมคุยด้วย

แต่ต่างก็พากันเงี่ยหูฟัง อยากรู้เรื่องซุบซิบเช่นกัน

อย่างไรเสียเรื่องราวในวันนั้น

ทุกคนล้วนได้ยินต่อมาจากปากคนอื่นทั้งสิ้น

จ้าวเช่อจึงเอ่ยถาม "ตัดสินความเสร็จสิ้นแล้วหรือ"

จ้าวจื้อเฉียงพยักหน้าพลางกล่าว "ใช่แล้ว"

"วันนั้นข้าหาบคานผ่านไปแถวโรงน้ำชาพอดี"

"ได้ยินผู้คนมากมายกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่"

"ได้ยินว่าพวกพระปลอมกลุ่มนี้ยังมีพรรคพวกอยู่อีกนะ!"

"แต่ระยะทางค่อนข้างไกล ดูเหมือนจะอยู่แถวที่ว่าการมณฑลโน่น"

"คนกลุ่มนี้ทำร้ายผู้คนไปไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้ว"

ระหว่างที่จ้าวจื้อเฉียงเล่า คนรอบข้างต่างก็ฟังกันอย่างออกรส

เล่ากันว่าในบรรดาพระเหล่านั้น ตัวหัวหน้าจะต้องถูกนำตัวไปประหารชีวิต

ส่วนคนอื่น ๆ ให้เนรเทศไป

จ้าวเช่อฟังจบ

ในใจก็คิดว่าตนเองคาดการณ์ไว้ไม่ผิดจริง ๆ

คนกลุ่มนี้ยังมีพรรคพวกหลงเหลืออยู่อย่างที่คิดไว้จริง ๆ

ดูจากจำนวนลูกประคำพวกนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าทำร้ายผู้คนมาไม่น้อย

แต่ในเมื่อถูกจับกุมตัวไว้ได้แล้ว คาดว่าคนพวกนั้นคงไม่กล้าเหิมเกริมไปอีกพักใหญ่

ถึงอย่างนั้น

เวลานี้เรื่องดังกล่าวก็ยังไม่เกี่ยวข้องอันใดกับตน

พอเข้ามาถึงในเมือง

จ้าวจื้อเฉียงก็ยกคานหาบขึ้นมาแล้วเอ่ยกับจ้าวเช่อว่า "ข้าจะไปตั้งแผงอยู่ที่ตลาดทิศตะวันออกนะ"

"หากเจ้ามีธุระอันใด ก็ตรงไปหาข้าที่นั่นได้เลย"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ได้"

จ้าวจื้อเฉียงจึงหาบของเดินแยกไป

วันก่อนจ้าวเช่อไต่ถามจากจ้าวโหย่วไฉมาจนกระจ่างแจ้งแล้ว

ภัตตาคารที่จ้าวเหวินเซิงทำงานอยู่มีชื่อว่าหอจุ้ยเซวียน

หอจุ้ยเซวียนเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

จ้าวเช่อย่อมรู้จักดีอยู่แล้ว

เขาเดินตรงไปตามถนนสายหลัก

พอมาถึงช่วงกลางถนน ก็เห็นหอจุ้ยเซวียนตั้งตระหง่านอยู่

ยามนี้ภายในภัตตาคาร มีเพียงแขกที่มาพักแรมกำลังนั่งกินมื้อเช้ากันอยู่

จ้าวเช่อในชุดต้วนต่าตัวใหม่เอี่ยมก้าวเดินเข้าไป

เสี่ยวเอ้อร์ตรงประตูเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ภัตตาคารเรายังไม่เปิดต้อนรับลูกค้านอก"

"เชิญท่านกลับมาใหม่อีกสักพักเถิด"

จ้าวเช่อผงกศีรษะให้เสี่ยวเอ้อร์เล็กน้อยพลางเอ่ย "รบกวนด้วย ข้ามาหาหลงจู๊ของพวกเจ้า จ้าวเหวินเซิง"

เสี่ยวเอ้อร์ได้ยินน้ำเสียงทุ้มกังวานสุขุม ฟังดูไม่คล้ายคนธรรมดาทั่วไป

จึงเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงชายหนุ่มผู้หนึ่งสะพายกล่องตำรา สวมชุดต้วนต่า

กำลังยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

แม้การแต่งกายจะดูแปลกตาไม่เข้าพวกไปบ้าง แต่สง่าราศีของคนผู้นี้กลับไม่เหมือนชาวไร่ชาวนาทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

เสี่ยวเอ้อร์จึงยืดตัวตรงขึ้นอีกนิดแล้วเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าท่านคือผู้ใด ถึงมาหาหลงจู๊จ้าวของเราหรือ"

จ้าวเช่อกล่าว "ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา ช่วยไปแจ้งให้เขาทราบทีเถิด"

เสี่ยวเอ้อร์พอได้ยินว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลงจู๊ตน

ก็เปลี่ยนท่าทีกระตือรือร้นเอาอกเอาใจขึ้นมาทันควัน

เขาเอ่ย "ที่แท้ก็เป็นญาติผู้น้องของหลงจู๊จ้าวนี่เอง"

"เชิญตามข้าเข้ามาข้างในเถิด ข้าจะพาไปหาเขาเอง"

จ้าวเช่อเดินตามหลังเขา ก้าวเข้าไปในภัตตาคาร

เสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้คงรู้สึกว่าเมื่อครู่ตนแสดงกิริยาไม่สู้ดีนัก

ตลอดทางจึงพยายามชวนคุยไม่ขาดปาก

"คุณชายจ้าว ข้าเห็นท่านสะพายกล่องตำรามาด้วย"

"ท่านเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่านมาใช่หรือไม่ขอรับ"

จ้าวเช่อตอบรับสั้น ๆ ว่าใช่

เสี่ยวเอ้อร์จึงว่า "ข้าว่าแล้วเชียว"

"เห็นท่วงท่าสง่าผ่าเผยของท่าน ข้าก็รู้ได้ทันทีว่ามิใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่"

"พูดถึงเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้หลงจู๊ยังเคยสั่งให้ข้าไปตามหาคนผู้หนึ่งอยู่เลยขอรับ"

"ได้ยินว่าถูกไล่ออกจากสำนักศึกษามา"

"ท่วงท่าอย่างคุณชายจ้าว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีความรู้แท้จริง"

"ไม่มีทางมีเรื่องพรรค์นั้นแน่ขอรับ"

จ้าวเช่อได้ยินเช่นนั้น

ก็รู้สึกว่าคนที่อีกฝ่ายพูดถึง เก้าในสิบส่วนคงเป็นตัวเขาเองกระมัง...

เสี่ยวเอ้อร์คุยไปคุยมา

จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

จึงเอ่ยว่า "คนที่หลงจู๊ให้ข้าไปสืบหาคราวก่อน คนที่ถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาผู้นั้น ดูเหมือนจะเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับท่านด้วยนะขอรับ"

"ชื่อ... ชื่ออะไรนะ..."

เสี่ยวเอ้อร์ตบขาฉาด

"ชื่อจ้าวเช่อ!"

"คุณชายน้อยจ้าว ท่านรู้จักคนผู้นี้หรือไม่ขอรับ"

มุมปากของจ้าวเช่อกระตุก

ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ

ทางด้านในก็มีเสียงร้องทักอันคุ้นเคยดังขึ้น

"เช่อเอ๋อร์ เจ้ามาได้อย่างไรกัน"

จ้าวเช่อเห็นจ้าวเหวินเซิงเดินออกมาจากข้างใน จึงรีบเอ่ยทักทาย

"พี่เหวินเซิง ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านหน่อย"

จ้าวเหวินเซิงพยักหน้ารับ พลางพาเขาเดินเข้าไปยังห้องด้านใน

ก่อนจะหันไปสั่งเสี่ยวเอ้อร์ที่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ "ให้คนยกน้ำชากับขนมมาที"

เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นสะดุ้งหลุดจากภวังค์ "อ๊ะ...ขอรับ..."

"ทราบแล้วขอรับ..."

แซ่จ้าว

ชื่อเช่อเอ๋อร์...

เสี่ยวเอ้อร์แทบอยากยกมือปิดหน้าตนเอง แล้ววิ่งหนีเตลิดไปจากตรงนั้นให้พ้นๆ

จ้าวเหวินเซิงพาจ้าวเช่อเข้าไปนั่งในห้องด้านใน

พลางเอ่ยถามว่า "มาเพราะเรื่องสำนักศึกษาหรือ"

จ้าวเช่อส่ายหน้า

ก่อนจะหยิบเอาน้ำตาลทรายขาวที่บรรจุเรียบร้อยออกมาจากกล่องตำรา

"พี่เหวินเซิง ข้าได้ยินท่านลุงบอกว่า เหลาอาหารของพวกท่านอยากรับซื้อน้ำตาลทรายขาวของข้าหรือ"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินเช่นนั้นก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที

"ใช่แล้ว"

"ท่านพ่อบอกว่าเรื่องนี้ต้องแล้วแต่ความสมัครใจของเจ้า"

"เดิมทีข้ากะว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ค่อยกลับไปคุยกับเจ้าที่บ้านเสียหน่อย"

"ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะออกมาเองเสียก่อน"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "สองสามวันก่อนข้าก็คิดจะออกมาอยู่แล้ว"

"ติดแต่งานในไร่นาที่บ้านยังไม่เสร็จ เลยไม่ได้ออกมาเสียที"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินเขาเอ่ยถึงงานในไร่นา ก็อดปรายตามองไม่ได้

บัณฑิตผู้มือไม่เคยแตะต้องงานหยาบเช่นนี้ กลับพูดออกมาได้ว่างานในไร่นายังไม่เสร็จ ฟังอย่างไรก็พิลึกชอบกล

น้องชายร่วมตระกูลคนนี้ ดูท่าจะเปลี่ยนไปมากจริงๆ...

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

จ้าวเหวินเซิงรับน้ำตาลทรายขาวมาจากมือเขา

เปิดห่อออกแล้วก้มพิจารณาดูอย่างละเอียด

"น้ำตาลทรายขาวของเจ้านี้ ดูจะขาวสะอาดยิ่งกว่าที่ส่งไปบ้านข้าเสียอีกกระมัง"

จ้าวเช่อตอบ "เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว"

"ตอนหลังข้าปรับปรุงกรรมวิธีขึ้นอีกเล็กน้อย"

"ต่อไปของที่ทำออกมา ก็จะได้คุณภาพระดับนี้ทั้งหมด"

จ้าวเหวินเซิงได้ยินก็ดีใจยกใหญ่ รีบกล่าวว่า "เช่นนั้นเจ้าต้องส่งของให้เหลาอาหารของเราด้วยนะ"

"ขนมที่ทำจากน้ำตาลทรายขาวพวกนี้ จะต้องเป็นที่นิยมอย่างยิ่งแน่นอน"

จ้าวเช่อรับปาก "ได้อยู่แล้ว"

"เพียงแต่ของพรรค์นี้ยังเป็นของหายาก"

"จึงต้องรบกวนพี่เหวินเซิงช่วยเก็บเป็นความลับให้ข้าด้วย อย่าเพิ่งแพร่งพรายออกไปว่าข้าเป็นคนทำขึ้นมา"

จ้าวเหวินเซิงพยักหน้าเห็นพ้อง

"มีทรัพย์ต้องไม่เปิดเผย"

"ข้าจะช่วยเจ้าปิดเป็นความลับให้อย่างดีที่สุด"

ทั้งสองหารือเรื่องจำนวนสินค้าและราคากันต่ออีกเล็กน้อย

จ้าวเหวินเซิงก็ตอบตกลงทำสัญญาอย่างรวดเร็วและตรงไปตรงมา

จ้าวเช่อนึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะจัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

จ้าวเหวินเซิงกล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า "เจ้านั่งดื่มชาในห้องนี้ รอข้าสักประเดี๋ยวก่อน"

"ขนมพวกนี้รสชาติไม่เลวเลย เจ้ากินรองท้องไปพลางๆ"

"ข้าจะออกไปสั่งให้คนนำพู่กันกับกระดาษเข้ามา"