ตอนที่ 70 ท่านพี่กอดข้าแล้ว

กลางดึกสงัด

สองสามีภรรยาจ้าวโหย่วไฉนอนเคียงกันอยู่บนเตียง

นางหลี่เอ่ยเล่าเรื่องของจ้าวเช่อให้จ้าวโหย่วไฉฟัง

ครั้นจ้าวโหย่วไฉได้ยิน คิ้วที่ขมวดมุ่นพลันคลายลงไปมาก

เขาเอ่ยว่า "ที่เจ้าพูดมานี้ ก็เป็นไปได้จริง ๆ"

"ถึงอย่างไรแต่ก่อนหมอดูก็เคยทักไว้ไม่ใช่หรือ"

"ว่าเช่อเอ๋อร์ของเราคือเทพเหวินฉวี่ลงมาจุติ"

"เขาเป็นคนมีบุญวาสนาสูงส่ง"

"คงไม่ต้องไปกลัวเรื่องเหลวไหลพวกนี้หรอก"

นางหลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"เช่อเอ๋อร์ของเรามีพ่อแม่คอยคุ้มครอง ดาวมงคลต้องส่องแสงคุ้มภัยแน่"

"จริงสิ!"

นางหลี่ตบต้นขาฉาด

"หมู่บ้านข้างๆ มีแม่หมอทรงเจ้าอยู่คนหนึ่ง"

"พรุ่งนี้ข้าจะเอาของติดไม้ติดมือไปสักหน่อย ลองไปถามนางดูน่าจะดีที่สุด"

พอได้พูดเรื่องนี้ออกมา

ในใจของนางก็โล่งขึ้นไม่น้อย

ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะรีบไปจัดการให้เรียบร้อย

ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง

นางหลี่ก็ผล็อยหลับไปก่อน

จ้าวโหย่วไฉได้ยินเสียงคนข้างกายหลับไปแล้ว แต่ตัวเองกลับยังข่มตาไม่ลง

ยามนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาพลันเลือนหายไป

เขาพึมพำกับตัวเอง "อย่างไรก็ต้องไปถามดู"

"ถามแล้วจะได้สบายใจขึ้นบ้าง..."

ตั้งแต่แรกเริ่ม

จ้าวเช่อบอกกับเขา

ว่าแม่นางน้อยผู้นี้มาจากต่างถิ่น

จนปัญญาจะส่งตัวกลับไป

จ้าวโหย่วไฉเองก็ไม่เคยพูดคุยกับซูฉ่ายเอ๋อร์อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

จึงไม่รู้ว่าสำเนียงที่ซูฉ่ายเอ๋อร์พูดเป็นของที่ใด

มาบัดนี้กลับพบว่า

ซูฉ่ายเอ๋อร์เป็นคนจากหมู่บ้านแถบลุ่มน้ำเซี่ยเหอ

ซ้ำร้ายยังมีข่าวลือเรื่องดวงกินญาติมิตรติดตัวมาด้วย

เรื่องราวเหล่านี้

จ้าวเช่อในฐานะสามี จะไม่รู้เรื่องจริงหรือ

แต่พอนึกถึงสิ่งที่จ้าวเช่อทำให้แม่นางน้อยผู้นี้ตั้งมากมาย

จ้าวโหย่วไฉทำได้เพียงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นปัญหาเหล่านั้น

จ้าวโหย่วไฉถอนหายใจยาวออกมาแผ่วเบา

"ลูกหลานย่อมมีวาสนาของลูกหลานเอง..."

สิ้นคำ

เขาก็หลับตาลงแล้วค่อยๆ ผล็อยหลับไป

……

เช้าตรู่

เมื่อจ้าวเช่อตื่นขึ้นมา

ที่นอนข้างกายก็ว่างเปล่าไปนานแล้ว

เขารู้ดีว่าแม่หนูน้อยคงตื่นแต่เช้ามืดอีกตามเคย

จ้าวเช่อลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

สวมรองเท้าแล้วเดินเตาะแตะไปยังห้องครัว

แม่หนูน้อยนั่งอยู่ในนั้นจริงๆ

อาศัยแสงไฟจากเตาฟืน รองเท้าในมือนางก็ใกล้จะเย็บเสร็จเต็มที

พอเห็นจ้าวเช่อเดินเข้ามา ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เงยดวงหน้าน้อยๆ ขึ้น

"ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือ"

จ้าวเช่อมองรองเท้าในมือนาง พลางเอ่ยอย่างจนใจ "เหตุใดไม่รอทำตอนกลางวันเล่า"

ซูฉ่ายเอ๋อร์แย้มยิ้มสดใสพลางบอก "ใกล้เสร็จแล้วนี่นา"

พูดจบก็ลงเข็มอีกสองสามฝีเข็มสุดท้าย

"เย็บเสร็จไว ท่านพี่จะได้มีรองเท้าใหม่ใส่เร็วๆ ไงเล่า"

ปากเอ่ยไป

มือก็ยื่นรองเท้าคู่ใหม่ที่เย็บเสร็จเรียบร้อยส่งไปให้

"ดูสิ เสร็จแล้ว!"

ท่ามกลางบรรยากาศในห้องครัว

มีเพียงแสงไฟจากเตาฟืน

ทอดทาบลงบนใบหน้าของแม่หนูน้อย

สะท้อนประกายระยิบระยับในดวงตาคู่นั้น

จ้าวเช่อรับมาไว้ในมือพลางก้มลงมอง

ใบหน้าดวงน้อยของซูฉ่ายเอ๋อร์ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

นางเอ่ยว่า "ปกติท่านพี่ต้องเดินเยอะ"

"ข้าเลยตั้งใจเย็บพื้นรองเท้าให้หนาขึ้นอีกหน่อย"

"เดี๋ยวข้าจะไปตักน้ำมาให้ท่านพี่ล้างหน้านะ"

"ท่านพี่ลองสวมดูก่อนสิ"

พูดจบนางก็เดินออกไปอย่างร่าเริง

ตั้งใจจะไปตักน้ำมาให้จ้าวเช่อล้างหน้า

แม่หนูน้อยเดินผ่านข้างกายเขาไป

กลิ่นหอมจางๆ ของผลสบู่ป่าบนกระหม่อมของนาง ลอยมาแตะจมูกจ้าวเช่อ

จ้าวเช่อยื่นมือไปรั้งนางไว้ตามสัญชาตญาณ

ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย พลางเงยหน้าขึ้นมองเขา

มืออีกข้างของจ้าวเช่อยังคงถือรองเท้าคู่ใหม่เอี่ยมเอาไว้

สำหรับคนยุคปัจจุบัน การจะซื้อรองเท้าสักคู่ เพียงแค่ขยับปลายนิ้วก็ง่ายดายแล้ว

แต่คู่ที่อยู่ในมือเขาตอนนี้ กลับไม่เหมือนกัน

มันเกิดจากคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ค่อยๆ บรรจงเย็บทีละฝีเข็ม ตื่นแต่เช้ามืดทนเหน็ดเหนื่อยทำให้เขา

จ้าวเช่อทอดสายตามองนางอย่างอ่อนโยน

"ไม่มีอะไรหรอก"

"ขอบใจเจ้านะ"

พูดจบ

เขาก็ปล่อยมือ

แม่หนูน้อยยิ้มตาหยีพลางบอก "ข้าเองก็ต้องขอบคุณท่านพี่เหมือนกัน"

ส่วนเรื่องที่ขอบคุณนั้นคืออะไร

นางไม่ได้เอ่ยออกมา

พูดจบ

ก็ก้าวเท้าเดินออกไปด้วยท่าทางเบิกบาน

ทิ้งให้จ้าวเช่อยืนอยู่คนเดียวในครัว เขาหลุดขำพลางส่ายหน้า "แม่หนูซูฉ่ายเอ๋อร์ เหตุใดถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้นะ"

"บอกแล้วไม่ใช่หรือว่ารองเท้าเก่าคู่นั้นของข้า ยังทนใส่ได้อีกตั้งหลายวัน"

"ไม่เห็นต้องตื่นแต่เช้ามืดมาง่วนทำถึงเพียงนี้เลย..."

เสียงของแม่หนูน้อยดังแว่วมาจากด้านนอก

"ท่านพี่ น้ำตักเสร็จแล้ว"

จ้าวเช่อวางรองเท้าในมือลงพลางขานรับ "มาแล้ว"

......

หลังล้างหน้าบ้วนปาก

และกินมื้อเช้าเรียบร้อย

จ้าวเช่อก็เปลี่ยนมาสวมรองเท้าคู่ใหม่

"พื้นรองเท้าหนากว่าคู่เดิมจริงด้วย ใส่สบายมาก"

จ้าวเช่อก้มมองรองเท้าคู่ใหม่ด้วยความพอใจ

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองดูสิ่งที่สามีสวมใส่ทั้งตัวจรดเท้า

ล้วนเป็นสิ่งที่นางเย็บขึ้นมากับมือทั้งสิ้น

นางบอกอย่างดีอกดีใจ "ใช่แล้ว ท่านพี่ต้องเดินตั้งไกล"

"ข้าก็เลยเย็บพื้นรองเท้าให้หนาขึ้นอีกหน่อย"

"เวลาท่านพี่เดินจะได้สบายเท้าขึ้น"

"ท่านพี่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง"

แววตาของจ้าวเช่อก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเช่นกัน

"อืม ใส่สบายมากจริง ๆ"

"รู้สึกเหมือนเดินเท่าไรก็ไม่เหนื่อยเลย"

คำพูดนี้ของจ้าวเช่ออาจจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง

แต่นี่ก็ถือเป็นการให้กำลังใจแม่หนูน้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์อมยิ้มพลางก้มหน้าลง

จากนั้นก็คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้

"ยังต้องเย็บถุงเงินใบใหม่ให้ท่านพี่อีกใบด้วย"

จ้าวเช่อได้ยินเสียงพึมพำของแม่หนูน้อย หัวใจพลันรู้สึกราวกับถูกมดตัวน้อยกัดเบา ๆ

มันชวนให้รู้สึกคันยุบยิบอยู่ข้างใน

ปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อย

สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปรวบตัวแม่หนูน้อยคนนี้เข้ามากอดเบา ๆ

แม่หนูน้อยในอ้อมกอดทั้งผอมบางและตัวเล็กกระจิริด

แต่กลับดูแลเรื่องกินอยู่หลับนอนและเสื้อผ้าของเขาได้อย่างเรียบร้อยหมดจด

จ้าวเช่อลูบแผ่นหลังบอบบางของนางเบา ๆ

"ดี เจ้าเย็บเถอะ"

"ข้าจะพกติดตัวไว้ทุกวัน"

อ้อมกอดอันอบอุ่นสัมผัสเพียงชั่วครู่ก็พลันคลายออก

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังไม่ทันได้เขินอาย

จ้าวเช่อก็ปล่อยมือนางเสียแล้ว

"ในเมื่อได้รองเท้าใหม่แล้ว วันนี้ข้าจะออกไปนอกเมืองหาพี่เหวินเซิงเพื่อคุยเรื่องน้ำตาลทรายขาวเสียหน่อย"

พูดพลาง

ยีศีรษะของแม่หนูน้อยเบา ๆ

ก่อนหันไปที่ตู้กับข้าว หยิบเอาน้ำตาลทรายขาวที่กรอกใส่ภาชนะไว้เรียบร้อยออกมา

เดิมทีคิดว่า

หากรองเท้ายังไม่เสร็จในวันสองวันนี้ เขาก็คงยังไม่ออกไปไหน

แต่ในเมื่อวันนี้มีรองเท้าคู่ใหม่ใส่แล้ว

เช่นนั้นก็รีบไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแต่เนิ่น ๆ เลยดีกว่า

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังไม่ทันได้ซึมซับไออุ่นจากอ้อมกอดอันแสนสั้น

พอได้ยินว่าสามีจะออกไปข้างนอก

ก็รีบไปตักน้ำใส่กระบอกไม้ไผ่มาให้ทันที

หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย

จ้าวเช่อก็ยกกล่องตำราขึ้นสะพายหลัง

ตอนที่แม่หนูน้อยเดินมาส่งเขาถึงหน้าประตู สายตาของนางยังคงมองตามอย่างละห้อย

จ้าวเช่อเห็นแววตาเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ "เป็นอะไรไปหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์อึกอักอย่างลังเล "ทะ...ท่านพี่..."

"ขอกอดอีกสักทีได้หรือไม่"

"ข้า..."

—เมื่อครู่ ข้ายังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยนะ!

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ

จ้าวเช่อก็ดึงนางเข้ามากอดอีกรอบทันที

"อืม ได้สิ"

พอกอดจนพอใจ

เห็นพวงแก้มของแม่หนูน้อยเริ่มซับสีแดงระเรื่อ

เขาก็หลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"ข้าไปแล้วนะ"

พูดจบ

ก็หันหลังก้าวพ้นประตูเรือนไป

ครั้นซูฉ่ายเอ๋อร์ได้สติกลับมา

เหลือเพียงแผ่นหลังของสามีที่ค่อย ๆ ลับสายตาไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยกสองมือขึ้นกุมแก้มน้อย ๆ ของตนไว้

อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มหวานออกมา

นางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว

"ท่านพี่ กอดข้าด้วยล่ะ..."

"แถมยังกอดตั้งสองทีแน่ะ"

นางยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยหมุนตัวเดินกลับเข้าเรือน

เตรียมจะเร่งมือเย็บของชิ้นอื่น ๆ ให้เสร็จตามออกมา