ตอนที่ 69 สไลด์ตัวเสียบล้ม

เมื่อทั้งสองเปิดอกคุยกันจนกระจ่างแจ้ง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่เมื่อครู่ยังร่ำไห้น้ำตานองหน้าราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝน

ทั้งยังอาลัยอาวรณ์ด้วยคิดว่าตนเองจะต้องจากไป

ทว่าเพียงชั่วครู่

นางก็ปาดน้ำตาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มได้แล้ว

ทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นไปด้วยความโล่งอกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อเห็นแม่หนูน้อยอารมณ์ดีขึ้นมากแล้ว บนใบหน้าของจ้าวเช่อก็พลอยแต้มรอยยิ้มขึ้นมาเช่นกัน

ครั้นซูฉ่ายเอ๋อร์เก็บกวาดห้องครัวเสร็จเรียบร้อย

เวลายามอู่ก็ล่วงเลยผ่านไปแล้ว

จ้าวเช่อมองเปลือกตาที่ยังบวมเป่งอยู่นิดๆ ของนางขณะมายืนอยู่ตรงหน้าตน

"ท่านพี่ ข้าจะไปเย็บรองเท้าให้นะ..."

จ้าวเช่อดึงมือนางไว้แล้วถามว่า "หญ้าในนาเกี่ยวไปเกือบหมดแล้ว"

"ข้าจะเข็นไปขายที่หมู่บ้านด้านหลังนู่น"

"เจ้าอยากไปช่วยข้าไหม"

จ้าวเช่อไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน

แค่เห็นว่าแม่หนูน้อยเพิ่งจะร้องไห้มาหยกๆ จึงอยากพานางออกไปเปิดหูเปิดตา

จะได้ให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง

ซูฉ่ายเอ๋อร์พอได้ยินว่าสามีต้องการให้นางช่วย ก็ตอบรับอย่างดีใจ "ข้าอยากไป!"

จ้าวเช่อบีบแก้มน้อยๆ ของนางเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ"

จ้าวเช่อไปลากเกวียนล้อเลื่อนของที่บ้านออกมา เอาหญ้าปัดๆ กวาดๆ ลวกๆ

แล้วโยนกองหญ

ซูฉ่ายเอ๋อร์เดินออกมาจากในห้อง

นางไม่รู้ไปหาหมวกฟางเก่าๆ ใบหนึ่งมาจากที่ใด

ยื่นส่งให้จ้าวเช่อตรงๆ

"ท่านพี่ แดดแรงนัก สวมไว้เถิดเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อรับมาสวมไว้บนหัวทันที

แม้จะดูน่าขันอยู่บ้าง

แต่จ้าวเช่อกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขาพยักพเยิดคางไปทางเกวียนลาก

"ขึ้นมานั่งสิ ข้าจะลากเจ้าไปเอง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่อิดออดเขินอาย

ขยับขึ้นไปนั่งท้ายเกวียนลากทันที

จ้าวเช่อออกแรงลากเกวียนพลางยิ้มร่า "ไปกัน ทำงานกันเถอะ!"

พูดจบ

ก็ลากเกวียนพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินพ้นประตูบ้านไป

แดดยามนี้ยังคงร้อนจัดนัก

แต่ละบ้านต่างยังตากข้าวเปลือกทิ้งไว้

บนถนนจึงแทบไร้ผู้คน

จ้าวเช่อลากเกวียนมาจนถึงที่นาของตน

ลุงหกกับลูกชายเกี่ยวหญ้าไปได้เกือบครึ่งแล้ว

เพราะหญ้าในนาของจ้าวเช่อไม่ได้เร่งด่วนเหมือนพืชผลทำกิน

ทั้งสองจึงหลบแดดแรงตอนกลางวันกลับไปพักผ่อนที่บ้านเช่นกัน

จ้าวเช่อกับซูฉ่ายเอ๋อร์ช่วยกันยกมัดหญ้าขึ้นไปกองบนเกวียน

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นตัวเล็กผอมบางเพียงนั้น

แต่เวลาทำงานกลับคล่องแคล่วว่องไวยิ่ง

สองสามีภรรยาตัวน้อยใช้เวลาเพียงประเดี๋ยวเดียว ก็เก็บกวาดหญ้าสดบนพื้นจนเรียบร้อย

จ้าวเช่อแม้จะสวมหมวกฟาง แต่ก็ยังร้อนจนเหงื่อท่วมหัว

ซูฉ่ายเอ๋อร์เองก็ตากแดดจนใบหน้าดวงน้อยแดงระเรื่อ

เมื่อขนของขึ้นเกวียนจนหมด

หญ้าแห้งบนเกวียนก็กองพะเนินสูงท่วมหัวคน

จัดการใช้เชือกมัดไว้จนแน่นหนา

จ้าวเช่อเตรียมลากเกวียนพลางให้ซูฉ่ายเอ๋อร์นั่งลงตรงคานลาก

เขาออกแรงเพียงนิดเดียว

ก็ลากเกวียนคันนี้ขึ้นมาได้

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านพี่ ให้ข้าลงไปเดินเองดีกว่าหรือไม่เจ้าคะ"

"พอถึงเนินดิน ข้าจะได้ช่วยท่านพี่เข็นรถด้วย"

จ้าวเช่อยิ้มพลางบอก "ไม่ต้องหรอก"

"ไปกันเถอะ"

ลากเกวียนมุ่งหน้าจากหมู่บ้านสุ่ยเฉียวไปยังหมู่บ้านด้านล่าง

ถ้าของหนัก คงต้องใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม

แต่จ้าวเช่อมีเรี่ยวแรงมหาศาล

แม้จะลากเกวียนที่บรรทุกฟางข้าวเต็มคัน ฝีเท้าก็มิได้ชะลอลงเลยแม้แต่น้อย

เขาลากซูฉ่ายเอ๋อร์พร้อมกองหญ้าสูงพะเนิน เดินผ่านถนนสายหลักของหมู่บ้านไปตลอดทาง

ชาวบ้านบางส่วนที่กำลังเกลี่ยตากข้าวเปลือกอยู่ด้านนอก

พอเห็นทั้งสองเข้า ต่างก็พากันประหลาดใจ

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

แต่ก็ยังคงนั่งอยู่บนคานลาก แอบมองแผ่นหลังของสามีเงียบๆ

จ้าวเช่อลากเกวียนมุ่งหน้าต่อไป

ฝีเท้าไม่หยุดพักจนมาถึงหมู่บ้านข้างเคียงตรงปลายน้ำ

ครั้นสอบถามจนรู้ว่าบ้านใดเลี้ยงหมู

เขาก็ลากตรงเข้าไปทันที

ช่วงนี้งานเกษตรกำลังชุก บ้านที่เลี้ยงหมูจึงไม่มีเวลาไปเกี่ยวหญ้าหมูจริงๆ

พอเห็นจ้าวเช่อลากหญ้าหมูมาให้

จึงรีบรับซื้อไว้ทันที

หญ้าหมูหนึ่งเกวียน ขายได้สามสิบอีแปะ

จ้าวเช่อคิดในใจว่าเที่ยวนี้ดูจะไม่คุ้มเอาเสียเลย

เสียเหงื่อไปไม่รู้ตั้งกี่ชั่ง

แต่กลับได้เงินมาเพียงสามสิบอีแปะเท่านั้น

สำหรับตัวเขาในยามนี้ที่มีเงินทองล้นมือแล้ว สามสิบอีแปะนี้

แทบไม่นับเป็นอะไรเลยสักนิด

พอรับเงินมา เขาก็ยื่นให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ทันที "มา ถือไว้สิ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยื่นสองมือออกไป ประคองรับเหรียญอีแปะทั้งสามสิบเหรียญนั้นไว้

พลางก้มหน้านับเหรียญอีแปะทีละเหรียญอย่างตั้งอกตั้งใจ

พอนับเสร็จ ดวงตากลมโตก็หยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

พลางเอ่ยว่า "ท่านพี่ สามสิบอันเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อมองใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนแดงก่ำกับเปลือกตาที่บวมขึ้นเล็กน้อยของนาง

ทว่ายิ้มจนตาหยีโค้ง

เขาก็พลอยรู้สึกว่าการเดินทางมาเที่ยวนี้ดูจะไม่ขาดทุนเท่าใดนัก

เขาหัวเราะพลางเอ่ย "เช่นนั้นก็กลับกันเถอะ"

พูดพลางอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นไปนั่งด้านหลัง

แล้วออกแรงลากเกวียนล้อเลื่อนมุ่งหน้าสู่เส้นทางขากลับ

แม้การตามมาคราวนี้ ซูฉ่ายเอ๋อร์จะไม่ได้ช่วยอะไรสามีเลย

แต่ในมือที่กอบกุมเหรียญอีแปะที่เพิ่งได้มาใหม่

พลางทอดมองทิวทัศน์สองข้างทางที่ถอยร่นไปข้างหลังไม่หยุดหย่อน

อารมณ์ก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะคลานจากท้ายเกวียนมาทางด้านหน้า

แล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา "ท่านพี่"

จ้าวเช่อขานรับ "อืม" คำหนึ่ง

เงียบไปอึดใจหนึ่ง

เมื่อเห็นแม่หนูน้อยไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาจึงถามขึ้นว่า "มีอะไรหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยิ้มตาหยีตอบ "ไม่มีอะไร แค่อยากเรียกท่านพี่ดูเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อพลอยหัวเราะตามไปด้วย

ทว่ากำลังหัวเราะอยู่ดีๆ

เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบพลาดก้อนหินจนลื่นไถล

รองเท้าคู่เก่าที่สวมอยู่ก็ทานรับน้ำหนักไม่ไหวอีกต่อไป

ปลายนิ้วเท้าที่สวมถุงเท้าจึงโผล่พรวดออกมา

จ้าวเช่อชะงักฝีเท้า ก้มมองรองเท้าคู่เก่าที่ขาดจนเห็นถุงเท้าอย่างจนใจ

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นเขาหยุดเดิน

จึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ "ท่านพี่ เป็นอะไรไปหรือ"

จ้าวเช่อเอ่ย "รองเท้าขาดเสียแล้ว"

"กลับไปค่อยดูแล้วกัน"

พูดพลางลากเกวียนล้อเลื่อนต่อไป

เมื่อเห็นว่าฝีเท้าลากเกวียนของสามียังไม่ติดขัด ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงค่อยโล่งใจ

พื้นรองเท้าที่บ้านก็เย็บเสร็จไปเกือบหมดแล้ว

พอกลับไปนางเร่งมือทำต่ออีกนิด

พรุ่งนี้สามีก็น่าจะได้สวมรองเท้าคู่ใหม่แล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน

จ้าวเช่อเองก็เหงื่อท่วมตัวราวกับเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

เขาจึงถอดรองเท้าขาดคู่นั้นออก แล้วเปลี่ยนมาสวมรองเท้าแตะของตนแทน

ก่อนจะไปตักน้ำที่ลานบ้านมาอาบชำระล้างเนื้อตัว

ส่วนแม่หนูน้อยพอกลับมาถึงก็มุดหายเข้าไปในห้องทันที

รอจนเกือบถึงเวลาทำกับข้าว ถึงค่อยยอมโผล่หน้าออกมา

พอกินข้าวเสร็จ

ทั้งคู่ก็ล้างหน้าแปรงฟันจนเรียบร้อย

คืนนี้ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่นึกเสียดายน้ำมันตะเกียงอีกต่อไป

นางจุดตะเกียงในห้องทันที

แล้วหยิบพื้นรองเท้าขึ้นมาลงมือเย็บต่อ

จ้าวเช่อนั่งมองท่วงท่าอันคล่องแคล่วของนางอยู่ข้างๆ ด้วยความสนใจ

เย็บไปทีละเข็มทีละด้าย

แสงตะเกียงสีส้มสลัวทาบทาลงบนดวงหน้าเล็กของนาง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ถูกเขามองจนเริ่มขัดเขิน ทำตัวไม่ถูก

นางจึงเอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านพี่ไปนอนบนเตียงก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเก็บงานตรงนี้เสร็จก็เรียบร้อยแล้ว"

"ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น..."

จ้าวเช่อเอ่ย "ไม่เป็นไร ข้าแค่อยากดูเฉยๆ"

"เจ้าทำต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า"

"จริงสิ วันหลังอย่าจุดตะเกียงเย็บผ้าตอนกลางคืนแบบนี้อีกเลย"

"ไม่อย่างนั้นพอแก่ตัวไป ตาจะเสียเอาได้"

คนโบราณมักขาดวิตามิน จึงมีคนเป็นโรคตาบอดกลางคืนอยู่ไม่น้อย

ยิ่งเป็นสตรีที่นั่งเย็บปักถักร้อยเป็นเวลานาน พออายุมากขึ้น

สายตาก็มักจะเริ่มฝ้าฟาง

จนมองเห็นอะไรไม่ชัดเจน

แม่หนูน้อยยังเด็กอยู่ก็จริง แต่เรื่องแบบนี้ต้องกันไว้ดีกว่าแก้

ได้ยินดังนั้น แม่หนูน้อยจึงเอ่ยเสียงแผ่ว "รองเท้าของท่านพี่พังแล้วนะเจ้าคะ"

"พรุ่งนี้จะไม่มีใส่เอา"

"ไม่รู้ว่าท่านพี่ต้องออกไปข้างนอกเมื่อไหร่ ข้าเลยต้องรีบเย็บให้เสร็จเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อฟังแล้วพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ

เดิมทีพรุ่งนี้เขาก็ตั้งใจจะเข้าเมืองไปหาจ้าวเหวินเซิงอยู่จริง ๆ

เขาแย้มยิ้มพลางเอ่ย "เอาละ เช่นนั้นข้าจะอ่านหนังสือ"

"อยู่เป็นเพื่อนเจ้าอีกสักประเดี๋ยว"

พูดจบ

เขาก็หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากหีบ แล้วเปิดอ่านใต้แสงตะเกียง

ส่วนแม่หนูน้อยข้างกายก็ก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไป

ภายในห้องจึงหวนคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

มีเพียงเสียงแผ่วเบาดังแว่วมาเป็นระยะเท่านั้น