ตอนที่ 68 ออกดอกแล้ว ออกดอกแล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังจัดสำรับกับข้าวอยู่ในครัว พลันได้ยินเสียงสามีเดินเข้ามา

นางเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

ก่อนจะหลุบตาลง

ท่าทีของนางดูสงบลงแล้ว พลางเอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านพี่ กินข้าวได้แล้ว"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับแล้วทรุดตัวลงนั่ง

เมื่อเห็นแม่หนูน้อยยังคงยืนเกร็งอยู่ด้านข้าง

เขาจึงชี้ไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยว่า "ทำไมเจ้าไม่นั่งล่ะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินน้ำเสียงที่เขาพูดกับตนยังคงอ่อนโยนเช่นเคย

นางเม้มปากเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงอย่างระมัดระวัง

กินไปได้เพียงไม่กี่คำอย่างใจลอย ก็กินต่อไม่ลงอีก

ส่วนจ้าวเช่อดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบอันใด เขากินอิ่มตามปกติแล้วจึงวางตะเกียบลง

แม่หนูน้อยฝั่งตรงข้ามเห็นดังนั้นก็วางตะเกียบลงเช่นกัน นางเอาแต่หลุบตาต่ำ ไม่ปริปากส่งเสียงใด

จ้าวเช่อเห็นว่าตอนนี้นางกินข้าวไม่ลง

จึงไม่ได้ฝืนบังคับ เพียงเอ่ยว่า "ตอนนี้ไม่หิว เช่นนั้นก็ค่อยกินทีหลัง"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ยังคงห่วงใยเช่นเดิม

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็พลันรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา

นางส่งเสียงขานรับแผ่วเบา "อื้อ" คำหนึ่ง

จ้าวเช่อมมองแม่หนูน้อยตรงหน้า

ริมฝีปากเล็กที่ยามปกติแดงระเรื่อ บัดนี้กลับขาวซีด

คราวนี้ไม่เหมือนกับคราวที่แล้วที่พวกท่านลุงใหญ่จะมาพานางไป

หลังจากทั้งสองอยู่ร่วมกันมาได้ระยะหนึ่ง ความผูกพันก็ไม่ได้ผิวเผินเหมือนตอนแรกอีกต่อไป

จ้าวเช่อเคาะโต๊ะ เรียกสติแม่หนูน้อยที่กำลังเหม่อลอย

เขาถามนาง "เจ้ามีเรื่องอะไรจะบอกข้าหรือไม่"

มือของซูฉ่ายเอ๋อร์ที่วางอยู่บนหัวเข่าพลันกำแน่นขึ้น

ดูเหมือนนางจะนึกออกแล้วว่าสามีต้องการให้นางพูดเรื่องอะไร

แผงขนตาดกหนาสั่นระริกราวกับตื่นตระหนก

"ข้า..."

จ้าวเช่อไม่เอ่ยขัด ได้แต่รอฟังนางเงียบๆ

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยายามสะกดอารมณ์ให้สงบลง ก่อนจะเอ่ย "ท่านพี่ ใครๆ ก็บอกว่าข้าเป็นตัวกาลกิณี..."

"บอกว่าข้าดวงกินคนในครอบครัว..."

จ้าวเช่อเอ่ยกระตุ้นอย่างใจเย็น "พูดต่อสิ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก้มมองข้าวสวยตรงหน้าพลางสูดจมูกเบาๆ

แล้วเอ่ยต่อ "ท่านปู่บอกว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา จึงสั่งให้ท่านพ่อขึ้นเขาไปล่าสัตว์หาเงิน"

"แต่พอท่านพ่อขึ้นเขาไป ก็ถูกเสือคาบไป"

"พวกเขาบอกว่าเป็นเพราะดวงข้าข่มจนท่านพ่อต้องตาย"

"แต่ท่านแม่บอกว่า ไม่ใช่ความผิดของข้า"

ปู่กับย่าของซูฉ่ายเอ๋อร์ลำเอียงเหลือเกิน

ในสายตามีแต่ลูกชายคนโตกับลูกคนเล็ก

พ่อของซูฉ่ายเอ๋อร์ซึ่งเป็นลูกชายคนที่สาม เดิมทีก็ปากหนักพูดไม่เก่งอยู่แล้ว

ซ้ำยังมีลูกสาวเพียงคนเดียว

แถมดวงตายังมีปัญหา

จึงแทบไม่มีปากมีเสียงอะไรในบ้านหลังนั้น

ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ ให้ที่บ้าน

พอพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของซูฉ่ายเอ๋อร์ถึงวัยต้องเข้าสถานศึกษาเพื่อเล่าเรียน

ปู่ของซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นพวกนายพรานในหมู่บ้านหาเงินได้ไม่น้อยจากการล่าสัตว์

ก็เกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นมา

คิดว่าสัตว์ป่าบนเขา ใช่ว่าจะมีแค่นายพรานที่ล่าได้เสียเมื่อไหร่

จึงสั่งให้พ่อของซูฉ่ายเอ๋อร์ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ทันที

บอกว่าพอขายได้เงินแล้ว จะได้นำมาสมทบเป็นค่าเล่าเรียนให้หลานชาย

พ่อของซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่เคยได้รับสายตาที่เห็นความสำคัญเช่นนี้จากพ่อแม่มาก่อน

จึงดีใจรีบคว้าเคียวกับจอบขึ้นเขาไปด้วยความกระตือรือร้น

ตอนที่เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังเด็กนัก

แม่จึงเป็นคนเล่าให้นางฟังในภายหลัง ยามที่นางถูกด่าว่าดวงกินญาติ

เมื่อได้ยินซูฉ่ายเอ๋อร์เล่า จ้าวเช่อก็เห็นพ้อง "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าจริงๆ นั่นแหละ"

คำพูดนี้ดูเหมือนจะช่วยเพิ่มความกล้าให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ขึ้นมาไม่น้อย

นางเอ่ยต่อด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น "แต่ว่า... พวกท่านลุงต่างก็บอกว่าเป็นเพราะดวงข้าข่มจนท่านพ่อตาย"

"พวกเขาขับไล่ข้ากับท่านแม่ออกมา ท่านแม่เลยพาข้ากลับมาที่หมู่บ้านสกุลซู"

"ท่านตาก็แก่ชรามากแล้ว ต่อมาท่านแม่ก็ล้มป่วย..."

พอซูฉ่ายเอ๋อร์พูดถึงตรงนี้ ริมฝีปากก็สั่นระริกขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านแม่ป่วย แต่พวกเราไม่มีเงินซื้อยา"

"พวกท่านลุงท่านน้าก็บอกว่าท่านแม่ป่วยเพราะถูกดวงข้าข่ม เลยไม่ยอมให้พวกเรายืมเงิน"

"แต่ท่านแม่บอกว่า การเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นเรื่องสุดวิสัย"

"ต่อมาท่านแม่ก็จากไป"

พูดจบ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ชำเลืองมองจ้าวเช่อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเศร้าสร้อยแวบหนึ่ง

"ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวข้ามีดวงกินคนในครอบครัวจริงหรือไม่"

"บางครั้งข้าก็กลัวเหลือเกิน"

"ท่านพี่ดีกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าไม่อยากให้ท่านต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ เพราะข้า"

พูดไปพลาง

หยดน้ำตาก็ร่วงรินลงมาอีกระลอก

นางสะอึกสะอื้นกล่าว "ข้า... หรือข้าควรย้ายออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวดี"

"ข้าจะทำให้ท่านพี่ต้องเดือดร้อนไม่ได้"

ปากบอกอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว ไม่อยากฉุดรั้งให้สามีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

แต่แววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ กลับมิได้ลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่อยากไป

แต่ตั้งแต่แรก นางก็เตรียมใจที่จะเป็นฝ่ายจากไปอยู่แล้ว

หากนางมีดวงกินคนในครอบครัวจริง ๆ

ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ไม่อยากให้สามีต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

สามีของนางดีถึงเพียงนี้ เป็นคนที่ดีที่สุดในโลก

ไม่ควรจะต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายเพราะตัวซวยอย่างนาง

จ้าวเช่อมองแม่หนูน้อยฝั่งตรงข้ามที่เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง

ทั่วทั้งร่างของนางแผ่กลิ่นอายหดหู่หม่นหมองออกมาจนสัมผัสได้

เขาลอบถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้น

แล้วก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแม่หนูน้อย

เขาเอื้อมมือไปเชยคางเล็กที่ก้มต่ำของนางขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

พลางมองดูดวงหน้าเล็กที่ร้องไห้จนเลอะมอมแมมราวกับลูกแมว

แพขนตายาวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาจนเกาะกันเป็นแพ

ครั้นจู่ ๆ ถูกเชยคางขึ้นมา ขนตาคู่นั้นจึงสั่นระริกด้วยความประหม่าทำตัวไม่ถูก

จ้าวเช่อค่อย ๆ ปาดน้ำตาที่หางตาให้นางอย่างแผ่วเบา

ทว่าเพิ่งจะเช็ดพ้น น้ำตาหยดโตก็ร่วงเผาะลงมาอีก

จ้าวเช่อหัวเราะเบา ๆ "เจ้าตัวน้อยผู้น่าสงสาร ร้องไห้เสียจนน่าเวทนาเชียว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ถูกเชยหน้าขึ้น

นางลืมสิ้นแม้กระทั่งความขวยเขิน ได้แต่มองบุรุษตรงหน้าตาไม่กะพริบ

หากตนเองจะต้องไปจริง ๆ ก็ขอให้นางได้มองสามีให้มากอีกสักนิดเถิด

จ้าวเช่อรูปร่างสูงใหญ่ การก้มตัวเช่นนี้ทำให้เมื่อยล้าอยู่ไม่น้อย

เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งเท้าโต๊ะเอาไว้ พลางโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าเล็กของนาง

แม่หนูน้อยเห็นใบหน้าหล่อเหลาของสามีโน้มเข้ามาใกล้จนเต็มตา

นางก็เบือนสายตาหลบด้วยความประหม่าอายอยู่บ้าง

จ้าวเช่อกล่าว "ข้ารู้หมดแล้ว"

"อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้า ดวงตาของเจ้าเป็นแบบนี้ก็แค่เพราะป่วยเท่านั้น"

"เพียงแต่โรคนี้รักษาไม่หาย ดวงตาคู่นี้จึงต้องอยู่กับเจ้าไปตลอดชีวิต"

"ท่านแม่ของเจ้าเคยบอกแล้ว เจ้าไม่ใช่ตัวซวย"

ครั้นได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยน ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตากลับมามองสามีอีกครา

จ้าวเช่อลูบใบหน้าดวงน้อยของนางแผ่วเบา

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้ง และเจ้าต้องจำคำพูดของข้าไว้ให้ขึ้นใจ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"คำพูดของท่านพี่ ข้าจะจำไว้ทั้งหมด"

จ้าวเช่อสบตากับนางตรง ๆ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "เจ้าไม่ใช่ตัวซวย"

"เจ้าไม่ต้องไปจากที่นี่หรอก"

"เจ้าเป็นภรรยาข้า ที่นี่ก็คือบ้านของเจ้าเช่นกัน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พึมพำเสียงแผ่ว "บะ...บ้านของข้า..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวย้ำ "ใช่แล้ว บ้านของเจ้า"

"เพราะฉะนั้นวันข้างหน้า เจ้าต้องมั่นใจในตัวเองให้มากกว่านี้"

จ้าวเช่อเอ่ยถามต่อ "เจ้าเชื่อข้าหรือไม่"

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบตอบ "ขะ...ข้าเชื่อท่านพี่"

จ้าวเช่อจึงคลี่ยิ้มบางให้นาง

น้ำเสียงของเขาแฝงความอ่อนโยนจนแทบสะกดใจคนฟัง

"เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่ให้สบายใจเถิด"

"พวกเรามาใช้ชีวิตด้วยกันให้ดี"

ซูฉ่ายเอ๋อร์นิ่งฟังคำพูดของเขา

ชั่วพริบตานั้น

นางรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพลันผลิบานไปด้วยมวลดอกไม้

ตะวันดวงโตเบื้องบน

ยังคงแผดเผาผืนดินอย่างร้อนระอุ

แต่ในโลกของนาง กลับอบอวลไปด้วยเสียงนกขับขานและกลิ่นหอมของบุปผา...

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบคว้ามือของจ้าวเช่อเอาไว้

"ขะ...ข้าเชื่อฟังท่านพี่ทุกอย่าง..."