ตอนที่ 67 ไอหยา เรื่องดีใหญ่หลวงปานนี้

จ้าวเช่อเดินย้อนแสงเข้ามา คนข้างในจึงมองสีหน้าเขาไม่ชัด

พอก้าวพ้นประตูห้อง

ก็เห็นนางหลี่นั่งอยู่ด้านใน

ข้างกันนั้นมีแม่นางน้อยยืนน้ำตาคลอเบ้า ร่างสั่นเทาไปทั้งตัว

ในใจเขาพอจะเดาออกแล้วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

เขาทักทายนางหลี่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ ก่อนจะหันไปยิ้มให้แม่นางน้อย "มื้อเที่ยงเสร็จหรือยัง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์อึกอัก พลางสะอื้นไห้ออกมาคำหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว "ยัง ยังไม่เสร็จเลย..."

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

เขาเดินเข้าไปลูบศีรษะเจ้าตัวน้อยผู้น่าสงสารต่อหน้านางหลี่

แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "งั้นก็ไปทำเถอะ ข้าหิวข้าวแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เหลือบมองนางหลี่แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง

"จ้ะ..."

แม่นางน้อยลุกขึ้นยืน จ้าวเช่อกุมมือน้อยที่แนบอยู่ข้างกายของนางไว้แผ่วเบา

แล้วบีบมือน้อยนั้นเบาๆ ทีหนึ่ง

ซูฉ่ายเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะช้อนตาขึ้นมองเขาอีกครา

จ้าวเช่อเองก็ก้มลงสบตานางด้วยแววตาลึกซึ้งเช่นกัน

สัมผัสและสายตานั้นคล้ายจะมอบความกล้าให้แก่ซูฉ่ายเอ๋อร์

นางปาดน้ำตา

แล้วหันหลังเดินเข้าครัวไป

จ้าวเช่อนั่งลงข้างนางหลี่แล้วเอ่ยถาม "ป้าสะใภ้ใหญ่ อยู่กินข้าวที่บ้านเราด้วยกันหรือไม่"

"รสมือทำกับข้าวของเมียข้าไม่เลวเลยนะ"

นางหลี่เห็นว่าจ้าวเช่อไม่ซักไซ้ถึงเรื่องเมื่อครู่แม้แต่คำเดียว ซ้ำยังเอ่ยชวนตนกินข้าว

จึงตอบอย่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง "ที่บ้านข้าก็ทำกับข้าวไว้แล้ว"

"ไม่ต้องหรอก"

"เจ้าออกไปทำงานมาทั้งเช้า คงหิวแล้วกระมัง"

"ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่กวนเวลากินข้าวของเจ้าแล้ว"

พูดจบก็ยกน้ำข้างกายขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง

รสหวานละมุนลิ้น

ต่างจากน้ำตาลสีเหลืองคล้ำที่บ้านนางจริงๆ

พอคิดถึงท่าทางน่าเวทนาน้ำตาคลอเบ้าของแม่นางน้อยเมื่อครู่ นางก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้

จ้าวเช่อไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มพลางเดินไปส่งนางที่ประตู

นางหลี่มองร่างสูงใหญ่ของจ้าวเช่อที่ยืนอยู่หลังรั้ว

สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ "เช่อเอ๋อร์ เจ้าไม่กลัวหรือ"

จ้าวเช่อรู้ดีว่านางหมายถึงกลัวสิ่งใด

เขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าเคยบอกไปก่อนหน้านี้แล้ว"

"ตาของเมียข้า เป็นเพราะป่วยไข้เท่านั้น"

"พวกดาวหายนะ ตัวประหลาดอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ"

"นางก็มีเลือดมีเนื้อ เป็นคนเหมือนพวกเรานี่แหละ"

"เรื่องภัยธรรมชาติหรือเคราะห์ภัยจากคน จะเกิด แก่ เจ็บ หรือตาย จะไปโยนใส่หัวแม่นางน้อยคนหนึ่งได้อย่างไร"

นางหลี่ได้ฟังที่จ้าวเช่อพูดก็เอ่ยอย่างจนใจ "คารมเจ้านี่นะ..."

"ป้าสะใภ้ใหญ่เถียงสู้เจ้าไม่ได้จริงๆ"

จ้าวเช่อยิ้ม "ป้าสะใภ้ใหญ่ ก็เพราะสิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริงน่ะสิ"

พูดจบ จ้าวเช่อก็ลดเสียงลงเล็กน้อย

เขาเอ่ยเสียงเบา "ป้าสะใภ้ใหญ่ ข้าจะบอกเรื่องหนึ่งให้ท่านฟัง"

นางหลี่เห็นเขาท่าทางลับๆ ล่อๆ ก็อดนึกสงสัยใคร่รู้ไม่ได้

"เรื่องอันใดหรือ"

จ้าวเช่อเอ่ย "วันที่สองหลังจากเมียข้าเข้าบ้าน ข้าก็เข้าเมืองไป"

"วันนั้นข้าเห็นที่ว่าการอำเภอกำลังเปิดรับปริศนาโคมไฟสำหรับเทศกาลไหว้พระจันทร์"

"ข้าก็เลยลองเข้าไปเขียนทายไว้ข้อหนึ่ง"

"ปรากฏว่าได้ชั้นเอกมา!"

"ได้ค่าน้ำหมึกมาตั้งห้าตำลึงเงินเชียวนะ!"

นางหลี่ได้ยินก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ชั้นเอกหรือ"

"ห้าตำลึงเงิน!"

"มากปานนั้นเชียว?"

จ้าวเช่อเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เผยความฮึกเหิมมั่นใจตามประสาคนหนุ่มออกมาไม่น้อย

เขาเอ่ย "ถูกต้องแล้ว"

"คนที่คัดเลือกก็คือเหอซิ่วไฉที่เป็นหลิ่นเซิงประจำอำเภอเรานี่เอง"

"เรื่องนี้พวกบัณฑิตเห็นกันเต็มสองตาตั้งมากมาย"

"ได้ยินว่าวันนั้นมีข้าคนเดียวที่ได้ชั้นเอก"

"พอถึงเทศกาลโคมไฟวันไหว้พระจันทร์ หากพวกท่านไปดูโคมไฟล่ะก็ จะต้องเห็นปริศนาโคมที่ข้าแต่งแน่นอน!"

จ้าวเช่อปั้นน้ำเป็นตัว คุยโวโอ้อวดไปยกใหญ่

คุยโวเสร็จแล้วจึงค่อยเอ่ย "พวกท่านดูสิ วันที่สองหลังจากเมียข้าเข้าบ้านมา ข้าก็มีโชคใหญ่เลย"

"ต่อมายังทำน้ำตาลทรายขาวขึ้นมาได้อีก"

"ที่บ้านก็ไม่เคยขาดเงินอีกเลย"

"แถมพอข้าแต่งงานแล้ว สมองก็ดูจะปลอดโปร่งโล่งขึ้นเยอะ"

"แต่ละเรื่องล้วนเป็นเรื่องดีทั้งนั้น"

"นี่จะนำพาความพินาศมาให้ข้าได้อย่างไรกัน"

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น

เรื่องที่ตนเองถูกไล่ออกจากสำนักศึกษากลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำ

อย่างไรเสียเรื่องนั้นก็เกิดขึ้นก่อนที่แม่นางน้อยจะมา

ไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางเลยแม้แต่น้อย

นางหลี่คิดในใจ เรื่องนี้ชักจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

ตอนนั้นพวกตนก็ไม่ได้สืบสาวราวเรื่องให้กระจ่าง

ยังดีที่คราวนี้ตนเป็นฝ่ายมาหาถึงเรือน และปิดประตูด้านในคุยกัน

คนภายนอกจึงยังไม่ระแคะระคายเรื่องพวกนี้

มิเช่นนั้นบ้านของจ้าวเช่อคงไม่พ้นถูกผู้คนชี้นิ้วนินทาอีก

นางอดถามไม่ได้ว่า "ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริงหรือ"

จ้าวเช่อตอบว่า "จริงแท้แน่นอน"

"ข้าจะเอาเรื่องพวกนี้มาหลอกท่านป้าทำไมกัน"

"ผลการเรียนของข้าที่สำนักศึกษาเมื่อก่อน พวกท่านก็รู้ดีอยู่แก่ใจ"

"ถึงปากจะท่องตำราปราชญ์เสียงดังฟังชัด แต่ผ่านมาตั้งหลายปีก็ยังไม่เคยไปเข้าสอบระดับถงเซิงเลยสักหน"

"ผลการเรียนก็แค่พื้นๆ"

"จู่ๆ ครั้งนี้กลับได้ระดับยอดเยี่ยม ตัวข้าเองยังแปลกใจอยู่บ้างเลย"

เมื่อได้ฟังจ้าวเช่อเล่า นางหลี่ก็ปักใจเชื่อไปเต็มสิบส่วน

หากเป็นเช่นนี้แล้ว

นี่ไม่ใช่ตัวอัปมงคลน้อย แต่เป็นดาวนำโชคตัวน้อยมิใช่หรือ

แถมยังเป็นชามข้าวทองคำล้ำค่าอีกต่างหาก

นางหลี่กระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วเอ่ยกับจ้าวเช่อว่า "วันนี้เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่ไม่ดีเอง"

"ยังไม่ทันสืบดูให้กระจ่าง ก็บุกมาถึงเรือนเสียแล้ว"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ทำไปเพราะเป็นห่วงข้า"

"เรื่องพวกนี้ ตัวข้าเป็นบัณฑิต ทั้งยังเป็นบุรุษ"

"จะให้เที่ยวไปโอ้อวดสุ่มสี่สุ่มห้ากับใครก็ใช่ที่"

"ส่วนภรรยาข้าก็เป็นคนโง่งมตัวน้อยที่พูดจาไม่เป็น ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน"

"หลายวันมานี้พวกท่านถึงยังไม่ระแคะระคายอย่างไรเล่า"

คราวนี้ นางหลี่จึงวางใจไปได้มากกว่าครึ่ง

นางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนก็เคยได้ยินเรื่องพรรค์นี้มาบ้าง

บางหมู่บ้านก็มีคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณีข่มดวงญาติพี่น้องทำนองนั้น

แต่พอแต่งออกเรือนไป ทางบ้านสามีกลับไม่มีเรื่องร้ายอันใดเกิดขึ้นเลย

บางทีอาจเป็นเพราะดวงไม่สมพงษ์กัน ถึงได้ข่มกันเองเสียมากกว่า

ไม่แน่ว่าดวงของจ้าวเช่อกับซูฉ่ายเอ๋อร์อาจจะเข้ากันได้พอดิบพอดี

ไม่อย่างนั้นซูฉ่ายเอ๋อร์จะช่วยเกื้อหนุนดวงชะตาของจ้าวเช่อได้ถึงเพียงนี้หรือ

นางหลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเหตุผลเข้าที

นางมองจ้าวเช่ออย่างโล่งอกแล้วเอ่ยว่า "เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"ตอนแรกที่ได้ยินเรื่องพวกนั้นของภรรยาเจ้า ข้าตกใจแทบแย่"

"หากเป็นจริงอย่างที่เจ้าว่า เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนก็คงมีพระโพธิสัตว์คุ้มครองแล้ว"

จ้าวเช่อยิ้ม

แล้วกล่าวว่า "หากมีเรื่องอะไร ข้าต้องไปปรึกษาพวกท่านแน่นอน"

นางหลี่คว้าตัวเขาไว้แล้วซักไซ้เรื่องปริศนาโคมไฟต่อไม่หยุด

ซ้ำยังถามจ้าวเช่อว่าต้องเตรียมของกำนัลไปกราบคารวะเหอซิ่วไฉหรือไม่

"เหอซิ่วไฉผู้นี้เป็นถึงอาจารย์ของสำนักศึกษาประจำอำเภอเชียวนะ"

"หากเจ้าได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษาประจำอำเภอ มิใช่เรื่องน่ายินดีใหญ่หลวงหรอกหรือ!"

จ้าวเช่อคิดในใจว่าจากสถานการณ์ในวันนั้น

เหอซิ่วไฉคงไม่ได้มีความประทับใจในตัวเขาสักเท่าใดนัก

แม้อีกฝ่ายจะยกย่องปริศนาโคมฮวาเติงของเขาว่ายอดเยี่ยม แต่เรื่องฉาวโฉ่ของตนกลับถูกพวกเพื่อนร่วมสำนักเก่าแฉเสียจนหมดเปลือก

เห็นทีคงหมดหวังแล้วกระมัง

จ้าวเช่อจึงเอ่ยอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ว่า "เรื่องนี้..."

"ข้าจะลองหาโอกาสดูว่าพอจะไปคารวะได้หรือไม่"

นางหลี่กล่าวอย่างยินดีว่า "ต้องไปสิ"

"ไอ้หยา เรื่องน่ายินดีใหญ่หลวงถึงเพียงนี้"

"ข้าจะกลับไปบอกลุงใหญ่ของเจ้าสักหน่อย"

"เจ้าเองก็คงหิวแล้ว รีบเข้าไปกินข้าวเถอะ"

นางหลี่พูดจบก็รีบร้อนจากไปด้วยความตื่นเต้น

จ้าวเช่อมองตามหลังนางไป พลางคิดในใจว่าผ่านพ้นวันนี้ไป เรื่องนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรอีก

เขาปิดประตูรั้ว

แล้วเดินกลับเข้าเรือนไป