ตอนที่ 66 เจ้าตัวน้อยผู้น่าสงสารกับเสียงสั่นเครือ

จ้าวเช่อ "..."

ขนาดหรือ?

ขนาดอะไรกัน?

เมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของเด็กน้อยตรงหน้าราวกับกำลังรอคำชม

เขาก็กระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่ง

รีบดึงสติและปัดความคิดฟุ้งซ่านของตนทิ้งไปโดยไว

"เจ้าลองเปลี่ยนดูสิ"

"ดูว่าจะใส่ชินเท้าหรือไม่"

รองเท้าแตะของแม่หนูน้อยคู่นั้นดูเล็กนิดเดียว

จ้าวเช่ออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอีกครา

ดวงตะวันด้านนอกคล้อยต่ำลงครึ่งดวงแล้ว

แสงอัสดงสีส้มทองสาดส่องอาบผืนแผ่นดิน

ทั้งสองนั่งอยู่ริมลานบ้าน แสงสีส้มนวลตาอาบไล้ไปทั่วร่าง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ขยับเท้าที่สวมรองเท้าฟางคู่เก่าอยู่อย่างเคอะเขิน

นางเอ่ยถามเสียงเบา "ลองตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ?"

ทว่ายังไม่ทันรอให้จ้าวเช่อตอบ

ใบหูน้อยๆ ก็แดงระเรื่อขึ้นมา พลอยเอ่ยต่อว่า "เช่นนั้นข้าจะลองดูนะเจ้าคะ..."

ขอเพียงเป็นสิ่งที่ท่านพี่อยากให้นางทำ นางก็พร้อมจะเชื่อฟังและทำตามเสมอ

ว่าแล้วก็ถอดรองเท้าฟางคู่น้อยออกจากเท้า

เผยให้เห็นถุงเท้าคู่เล็กด้านในที่มีรอยปะชุนเต็มไปหมดไม่ต่างกัน

ครั้นถอดถุงเท้าออก

เท้าขาวผ่องคู่เล็กที่มีรอยด้านบางๆ ตามขอบเท้าและข้อนิ้วก้อย

ก็ปรากฏสู่สายตาของคนทั้งสอง

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้สึกขวยเขิน จึงรีบสอดเท้าคู่น้อยทั้งสองข้างเข้าไป

สอดเข้าไปในรองเท้าแตะอย่างรวดเร็ว

นิ้วเท้าน้อยๆ ขาวผุดผ่องที่โผล่พ้นออกมางุ้มเข้าหากันอย่างไม่คุ้นชิน

"พะ...พอดีเลยเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อมองดูนิ้วเท้าน้อยๆ ของนางที่ขยับยุกยิกไม่ยอมอยู่นิ่ง

เล็บเท้ายังเป็นสีชมพูระเรื่อ

เขากระแอมเบาๆ อีกครั้ง

พลางเบือนสายตาไปทางอื่น

"อืม เจ้าสานเองก็ต้องพอดีอยู่แล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราก็ใส่รองเท้าแตะคู่นี้ไปอาบน้ำกันเถอะ"

จ้าวเช่อเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน

ไม่ได้มองลงไปที่พื้นอีก

เขารู้สึกว่าพอมาอยู่ในยุคโบราณนานเข้า แม้กระทั่งจิตใจยังพลอยใสซื่อตามไปด้วย...

ก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งแท้ๆ

แค่มองเท้าเท่านั้นเอง

เหตุใดตนเองจะต้องเก้อเขินไปด้วยเล่า?

ทางด้านข้าง

มีเสียงตอบรับแผ่วเบาดังแว่วมา

"ดะ...ดีเจ้าค่ะ..."

ใบหน้าของซูฉ่ายเอ๋อร์แดงก่ำ

นางย่อตัวลงจัดเก็บรองเท้าของคนทั้งสองให้เข้าที่

ตั้งใจจะนำไปเก็บไว้ในห้อง

แล้วค่อยไปหาเสื้อผ้ามาให้ท่านพี่เปลี่ยน

แม่หนูน้อยสวมรองเท้าแตะเดินเสียงแปะๆ กลับเข้าห้องไป

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

แม่หนูน้อยช่วยเขาผูกเชือกชุดต้วนต่าตัวใหม่ที่เพิ่งตัดเสร็จอีกชุด

พอกินมื้อเช้าเสร็จ

เห็นดวงอาทิตย์จวนจะโผล่พ้นขอบฟ้า

จ้าวเช่อจึงค่อยเดินมุ่งหน้าไปยังทุ่งนาของตน

พอไปถึงที่นา

ก็เห็นลุงหกพาลูกชายก้มหน้าก้มตาเกี่ยวหญ้าอยู่ในนาจริง ๆ

ลุงหกกับลูกชายทำงานคล่องแคล่วว่องไว

หลังจากตรากตรำมาตลอดช่วงบ่ายวานนี้ รวมกับเช้าวันนี้

หญ้าพวกนี้ก็ถูกเกี่ยวไปแล้วกว่าครึ่ง

จ้าวจื้อเฉียงบุตรชายของลุงหกเป็นคนแรกที่มองเห็นจ้าวเช่อเดินเข้ามา

เขายืดหลังขึ้น เหงื่อไหลโซมเต็มใบหน้า

"จ้าวเช่อ เจ้ามาได้อย่างไรกัน?"

ลุงหกที่กำลังทำงานอยู่แถวนั้นได้ยินเสียงเข้า จึงหันมามองเช่นกัน

จ้าวเช่อเอ่ย "ข้ามาดูว่าเกี่ยวหญ้าเสร็จหรือยัง"

"หากเสร็จแล้ว ข้าจะได้ขนไปขาย"

ลุงหกยกมือปาดเหงื่อ

"เมื่อวานไม่ได้บอกไปแล้วหรือ ให้พวกเราจัดการให้ก็พอแล้ว"

"เจ้าเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่าน กลับบ้านไปเถอะ"

"เดี๋ยวแดดจะเผาเอาได้"

จ้าวเช่อกล่าวอย่างจนใจ "ช่วงนี้ข้าไม่ได้อ่านตำรา อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ"

"มาช่วยพวกท่านมัดหญ้าที่เกี่ยวแล้วยังดีเสียกว่า"

พูดจบก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะเอ่ยปฏิเสธอีกหรือไม่

ปรี่เข้าไปช่วยลงแรงทำงานร่วมกับทุกคนทันที

แม้ท่วงท่าจะยังไม่ชำนาญนัก

แต่ดีที่เขาหัวไว

ไม่นานก็เริ่มทะมัดทะแมงเข้าที่เข้าทาง

ลุงหกเอ่ยเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ

เมื่อเห็นว่าพูดอย่างไรก็ไม่เป็นผล

ก็ไม่ได้ห้ามปรามอีก

ทั้งสามคน

ก้มหน้าก้มตาลงแรงอยู่ในแปลงนาของบ้านจ้าวเช่อ

ข้าวที่เกี่ยวเสร็จแล้วล้วนถูกมัดรวมกันเป็นฟ่อนเล็กๆ

จ้าวเช่อเองก็เหงื่อท่วมตัวเช่นกัน

จวบจนใกล้เวลาอาหารกลางวัน

ป้าหกก็พาหลานชายนำข้าวมาส่งให้อีกครา

พอเห็นจ้าวเช่อ

นางก็อุทาน "อุ๊ย" ออกมา

"เหตุใดเจ้าถึงมาลงแรงทำงานด้วยเล่า?"

จ้าวเช่อปาดเหงื่อที่ไหลรินไม่หยุด

ใบหน้าถูกแดดแผดเผาจนแดงระเรื่อ

เขายิ้มพลางเอ่ย "ข้ามาช่วยน่ะ"

"ถึงเวลาอาหารแล้วหรือ? เช่นนั้นข้าขอกลับไปกินข้าวที่บ้านก่อน"

......

ดวงตะวันลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ

ขณะซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ในห้อง

พลันได้ยินเสียงร้องเรียกดังมาจากหน้าเรือน

ซูฉ่ายเอ๋อร์เดินออกไปเปิดประตู แล้วเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ใครหรือเจ้าคะ?"

ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือนางหลี่

ซูฉ่ายเอ๋อร์เคยพบนางเพียงครั้งเดียวในวันที่สองหลังจากมาอยู่ที่นี่

คราวนั้นนางพาพวกป้าๆ มาด้วย บอกว่าจะพานางออกไป

ตอนนั้นนางหวาดกลัวจับใจ

ด้วยเหตุนี้

ยามได้เห็นหน้านางหลี่อีกครั้ง

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงอดหวาดผวาไม่ได้

ทว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ของสามี

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงข่มความหวาดหวั่นในใจลง แล้วเอ่ยเชื้อเชิญเข้ามาข้างใน

นางหันกลับเข้าไปในครัว

แล้วรีบยกน้ำเชื่อมชามหนึ่งออกมาต้อนรับนางหลี่

"ปะ...ป้าสะใภ้ใหญ่ ดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ..."

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

นางหลี่มองดูร่างผอมบางกะทัดรัดกับท่าทางหดหัวกล้าๆ กลัวๆ ของเด็กสาว

คำพูดที่เตรียมไว้จึงชะงักไปครู่หนึ่ง

แต่เห็นแก่จ้าวเช่อ

นางจึงยังคงตีหน้าขรึม ชี้ไปที่ม้านั่งข้างๆ พลางเอ่ย "เจ้านั่งลงด้วยสิ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้ารับ

ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงอย่างเกร็งๆ

นางหลี่ไม่รีรออีกต่อไป ถามออกไปตรงๆ "เจ้าเป็นคนหมู่บ้านสกุลซูหรือ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้าตอบ

"แล้วซูซานหลินเป็นอะไรกับเจ้า?"

พอได้ยินชื่ออันคุ้นเคย ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เม้มปากแน่นขึ้นมาทันที

"ทะ...ท่านน้าของข้าเองเจ้าค่ะ..."

พอนางหลี่ได้ยินคำสารภาพจากปากเด็กสาว

ก็มั่นใจว่าเรื่องที่จ้าวเหวินฮ่าวไปได้ยินมาคงไม่ผิดแน่

แต่เพื่อความแน่ใจ นางจึงถามต่อ

"จะ...เมื่อก่อนเจ้าไม่ใช่คนหมู่บ้านสกุลซูใช่ไหม?"

"ได้ยินว่าพ่อแม่เจ้าตายหมดแล้ว พวกเขาตายยังไงหรือ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

นางเหลือบมองนางหลี่แวบหนึ่ง

นางหลี่กำลังจ้องมองนางอยู่พอดี

ครั้นสบเข้ากับดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาโดยไม่ทันตั้งตัว

นางหลี่ก็ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

ดวงตาคู่นี้...

ช่างงดงามจับตายิ่งนัก...

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก

"ทะ...ท่านพ่อถูกเสือบนเขาคาบไปเจ้าค่ะ"

"ส่วนท่านแม่..."

ริมฝีปากของนางสั่นระริก

การที่ป้าสะใภ้ใหญ่ถามเช่นนี้ คงไปได้ยินอะไรมาเป็นแน่

ในใจเริ่มหวาดกลัวขึ้นมารำไร

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านแม่..."

"ท่านแม่ล้มป่วยเจ้าค่ะ"

นางหลี่เห็นร่างเล็กๆ นั้นสั่นเทา ในใจก็พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย

นางเองก็เป็นแม่คน

ที่บ้านก็มีลูกสาวเช่นกัน

เมื่อมองร่างเล็กน่าสงสารตรงหน้าที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

นางขมวดคิ้วมุ่น พยายามดึงใจที่เริ่มอ่อนยวบให้กลับมาแข็งกร้าวเย็นชาอีกครา

นางหลี่เอ่ยถามตรงๆ "ดะ... ได้ยินคนในหมู่บ้านเจ้าพูดกันว่า เจ้ามีดวงกินคนใกล้ชิดงั้นหรือ?"

"เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่"

"เช่อเอ๋อร์มีเมตตาจิต จึงยอมให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อ"

"เพราะฉะนั้น เจ้าต้องพูดความจริงมาให้หมดว่าเรื่องราวมันเป็นอย่างไรกันแน่"

"อย่างไรเสียเช่อเอ๋อร์ก็เป็นสามีเจ้า ตอนนี้เขาก็คือคนที่ใกล้ชิดเจ้าที่สุด"

"หากเจ้ามีดวงกินคนใกล้ชิดจริงๆ พวกเราก็ไม่ส่งเจ้ากลับไปหรอก"

"แต่คงต้องหาที่ทางให้เจ้าไปพักอยู่แถวท้ายเขาแทน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เผยอปาก

น้ำเสียงสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่

นางไม่เคยคิดจะทำร้ายสามีเลยแม้แต่น้อย

ท่านแม่เคยบอกไว้ว่า การตายของท่านพ่อนั้น

ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนางเลย

แต่คำพูดของป้าสะใภ้ใหญ่ก็ฟังดูมีเหตุผล

หากว่า...

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น

"ขะ...ข้า..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูด

ประตูใหญ่พลันถูกผลักเปิดออกกว้างจากด้านนอก

พร้อมเสียงอันคุ้นเคยที่ชวนให้อุ่นใจแว่วเข้ามา

"ฉ่ายเอ๋อร์ เหตุใดจึงไม่ปิดประตูเล่า?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เงยม่านน้ำตาขึ้นมอง

เห็นสามีเดินเข้ามาจากหน้าประตู ร่างของเขายืนย้อนแสงอยู่ตรงนั้นพอดี