ตอนที่ 65 ขนาดตัวของสามี

ตลอดทางที่เดินผ่าน ลานดินว่างในหมู่บ้านล้วนตากข้าวเปลือกไว้จนเต็ม

ผู้คนไม่น้อยกำลังง่วนอยู่กับการเกลี่ยตากข้าวใหม่

ทั่วทั้งหมู่บ้านสุ่ยเฉียวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของข้าวเปลือก

จ้าวเช่อแหงนมองดวงตะวันดวงโตเหนือศีรษะ

คิดในใจว่าหากสภาพอากาศยังดีเช่นนี้ต่อไปอีกสักหลายวัน

ข้าวใหม่ที่แต่ละบ้านเก็บเกี่ยวมาคงได้ตากจนแห้งสนิททั้งหมด

ครั้นมาถึงบ้านจ้าวโหย่วไฉ

ลานบ้านของเขาก็ตากข้าวเปลือกไว้เต็มเช่นกัน

ทุกคนแยกย้ายกันไปยังลานตากอื่น เตรียมจะเก็บข้าวเปลือกที่ตากไว้กลับมา

ยังคงเป็นนางหลี่ที่ออกมาเปิดประตูให้เขา

เพียงแต่สีหน้าของนางหลี่ยามเห็นเขานั้นดูแปลกพิกล

ท่าทางคล้ายมีเรื่องอยากพูดแต่ก็กลืนคำกลับลงไป

จ้าวเช่อยื่นน้ำตาลทรายขาวให้นาง คราวนี้อีกฝ่ายเพียงเอ่ยปฏิเสธไม่กี่คำ

ก่อนจะยอมรับไปอย่างลังเล

นางหลี่เหลือบมองคนที่กำลังเก็บข้าวเปลือกอยู่ข้างๆ

แล้วเอ่ยขึ้นว่า "เช่อเอ๋อร์ เจ้าตามข้าเข้ามาข้างใน"

จ้าวเช่อเห็นสีหน้านางค่อนข้างเคร่งขรึม

จึงคิดว่านางหลี่คงมีเรื่องสำคัญจะพูดคุยกับตน

เขาพยักหน้าแล้วเดินตามนางหลี่เข้าไป

เมื่อเข้ามาในห้อง

นางหลี่รินน้ำให้จ้าวเช่อหนึ่งชาม แล้วจึงค่อยนั่งลง

นางเอ่ยถามอย่างลังเลว่า "เช่อเอ๋อร์ ช่วงนี้เจ้ารู้สึกว่าที่บ้านมีตรงไหนแปลกไปบ้างหรือไม่"

"ร่างกายมีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า"

จ้าวเช่อตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ทุกอย่างปกติดีขอรับ ร่างกายของข้าก็แข็งแรงดีมาก"

"วันนี้เดินมาตั้งไกลกับพี่เหวินฮ่าว ระหว่างทางข้ายังไม่ได้หยุดพักเลยสักนิด"

พอได้ยินเช่นนั้น นางหลี่ถึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง

จากนั้น

นางจึงเอ่ยอย่างอึกอักว่า "ถ้าอย่างนั้นหากเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน ต้องจำไว้ว่าให้รีบมาบอกพวกเรานะ"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก

ขณะนั้นจ้าวโหย่วไฉก็หาบข้าวเปลือกที่เกี่ยวเสร็จแล้วกลับมาพอดี

พอเห็นจ้าวเช่อ เขาก็ยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก

ใบหน้าคล้ำแดดปรากฏรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา

"เช่อเอ๋อร์มาถึงบ้าน มีธุระอะไรหรือ"

จ้าวเช่อลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "ท่านลุง ข้ามาถามว่าเหลาสุราที่พี่เหวินเซิงทำงานอยู่ชื่ออะไรหรือขอรับ"

"ข้าอยากลองไปถามพี่เหวินเซิงดูว่า น้ำตาลทรายขาวที่ข้าทำขึ้นมา เหลาสุราของพวกเขารับซื้อหรือไม่"

พอจ้าวโหย่วไฉได้ยินก็รีบเอ่ยขึ้นทันที "นี่เป็นเรื่องดีเชียวนะ"

"คราวก่อนพี่เจ้าก็บอกว่าอยากรับซื้อน้ำตาลทรายขาวของเจ้าอยู่เหมือนกัน"

"แต่ตอนนั้นเรื่องสำนักศึกษาของเจ้ายังจัดการไม่เรียบร้อย"

"ข้าเลยยังไม่ให้เขาไปกวน"

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของจ้าวโหย่วไฉก็คิดในใจว่า เรื่องนี้สำเร็จแน่

เพราะของแปลกใหม่อย่างของตน ไม่ได้มีแค่ร้านขายของชำที่ต้องการ

ทางฝั่งเหลาสุราที่ต้องทำพวกขนมของว่าง ยิ่งต้องการใช้ในปริมาณมากกว่าเสียอีก

เมื่อเห็นคนในบ้านจ้าวโหย่วไฉกำลังง่วนกับการเก็บเกี่ยวผลผลิต

จ้าวเช่อจึงไม่คิดจะรบกวนให้เขาเจียดเวลาไปส่งตนในเมือง

จ้าวโหย่วไฉเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า "เอาเถอะ เจ้าไปหาพี่ของเจ้าที่เหลาสุราเองแล้วกัน"

"อย่างไรเสียมีเขาอยู่ เจ้าคงไม่โดนใครรังแกหรอก"

จ้าวเช่อยิ้มรับคำ

ทางด้านนั้น จ้าวเหวินหัวถือเครื่องมือทำไร่ ใบหน้าแดงก่ำเพราะแดดเผา

กำลังเดินกลับมาพอดี

พอเห็นจ้าวเช่อ

จ้าวเหวินหัวก็ร้องทัก "พี่จ้าวเช่อ"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

จ้าวเหวินหัวเป็นลูกชายคนที่สามของบ้านจ้าวโหย่วไฉ

จ้าวโหย่วไฉตั้งใจจะส่งเขาไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาในปีหน้า

ปีนี้เขาเพิ่งอายุสิบขวบ

แต่ก็ช่วยงานไร่งานนาของที่บ้านแล้ว

เมื่อเห็นครอบครัวของจ้าวโหย่วไฉง่วนกันอยู่ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่

จ้าวเช่อจึงเอ่ยถามอย่างเกรงอกเกรงใจ "ท่านลุง ข้าวเปลือกของที่บ้านเก็บเสร็จหมดหรือยังขอรับ"

"ช่วงนี้ข้าไม่มีธุระอะไร ให้ข้ามาช่วยพวกท่านอีกแรงดีหรือไม่"

จ้าวโหย่วไฉที่กำลังใช้ผ้าซับเหงื่อรีบโบกมือปฏิเสธ

"เจ้ากลับไปทำธุระของเจ้าเถอะ งานในบ้านพวกนี้ไม่ต้องให้เจ้ามาเหนื่อยหรอก"

"รอให้พ้นช่วงยุ่งๆ นี้ไปก่อน ข้าจะช่วยถามเรื่องสำนักศึกษาให้อีกที"

พูดจบ เขาก็เร่งให้จ้าวเช่อกลับไปทันที

นางหลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองตามแผ่นหลังของจ้าวเช่อที่เดินจากไป

อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาเบาๆ

จ้าวโหย่วไฉมองนางด้วยความสงสัย

"อยู่ดีๆ เจ้าจะถอนหายใจทำไมกัน"

นางหลี่เอ่ย "เช่อเอ๋อร์คนนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมากแล้วแท้ๆ แต่ข้าก็ยังกังวลอยู่บ้าง"

"แม่นางที่เขาแต่งเข้าบ้านคนนั้น ตอนแรกพวกเราก็ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไร"

"วันนี้ข้าจงใจให้เหวินฮ่าวไปหมู่บ้านสกุลซูกับเขามาเที่ยวหนึ่ง"

"แล้วก็ได้ยินเรื่องไม่ดีมาจริงๆ เสียด้วย"

นางพูดพลางเล่าเรื่องที่จ้าวเหวินฮ่าวได้ยินมาให้จ้าวโหย่วไฉฟังอีกรอบ

ได้ยินคำพูดของนาง จ้าวโหย่วไฉก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้

ทางบ้านน้องชายเหลือจ้าวเช่ออยู่เพียงคนเดียวแล้ว

หากจ้าวเช่อเป็นอะไรไปอีกคน ก็เท่ากับว่าสายตระกูลของน้องชายต้องสิ้นสุดลง

หลายปีมานี้ จ้าวโหย่วไฉจึงคอยดูแลใส่ใจจ้าวเช่อเป็นพิเศษ

ถึงอย่างไรในฐานะพี่ใหญ่ เขาก็ไม่อาจทนเห็นสายเลือดของน้องชายแท้ ๆ ต้องไร้ผู้สืบทอด

มิเช่นนั้นวันหน้าหากลงไปสู่ปรโลก คงไม่พ้นถูกพ่อแม่ก่นด่าเป็นแน่

จ้าวโหย่วไฉครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "วันหลังหาจังหวะตอนเช่อเอ๋อร์ไม่อยู่ เจ้าลองไปถามดูด้วยตัวเองสักรอบ"

"ถามแม่หนูนั่นดู ว่าเรื่องนี้มีลับลมคมในอะไรหรือไม่"

"หากไม่มีเรื่องแอบแฝง พวกเราค่อยคุยกับเช่อเอ๋อร์ตรง ๆ แล้วส่งตัวแม่หนูนี่ไปเสีย"

"จะปล่อยให้นางเอาดวงกินผัวมาทำเช่อเอ๋อร์ตายไม่ได้จริง ๆ..."

นางหลี่รีบ "ถุย" ออกมาคำหนึ่งทันควัน

"สิ่งดีเป็นมงคลจงมา!"

"อย่าพูดจาอัปมงคลเช่นนี้!"

จ้าวโหย่วไฉเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม "เอาตามนี้ก็แล้วกัน"

นางหลี่กล่าว "คงทำได้แค่แบบนี้ไปก่อน"

ก่อนหน้านี้จ้าวเช่อเคยบอกไว้แล้ว

ดวงตาของแม่นางน้อยคนนี้เกิดจากอาการป่วย ไม่ใช่ดาวหายนะมาเกิดอย่างที่ว่ากัน

พวกตนไม่อาจขับไล่คนไปโดยไม่ไต่ถามให้กระจ่างแจ้งเสียก่อน

หากพวกตนบุกไปถึงเรือนเพราะเรื่องนี้ แล้วเกิดมีปากเสียงกับจ้าวเช่อขึ้นมา

ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านคงยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก

แต่ก่อนจ้าวเช่อก็เป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจอยู่แล้ว

เรื่องใดที่ปักใจเชื่อแล้ว ใครก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้ทั้งนั้น

ยามนี้เขากลับยิ่งดูมีความคิดอ่านเป็นของตัวเองมากกว่าเดิมเสียอีก

ย่อมไม่มีทางยอมคล้อยตามพวกตนง่ายๆ แน่

ถามให้กระจ่างก่อนย่อมดีที่สุด

คนในครอบครัวเดียวกัน ปิดประตูคุยกัน คนนอกก็ไม่มีทางได้ยิน

ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ก็จะไม่กระทบถึงบ้านของจ้าวเช่อมากเกินไป

......

เรื่องที่สองสามีภรรยาจ้าวโหย่วไฉคุยกันนั้น จ้าวเช่อไม่มีทางล่วงรู้

เมื่อจ้าวเช่อสะสางเรื่องราวเสร็จสิ้น

เขาก็มุ่งหน้าตรงกลับเรือนทันที

ยามนี้ดวงตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ กำลังเตรียมจะล้างหน้าล้างตา

แม่นางน้อยก็ราวกับเล่นกล

หยิบรองเท้าฟางขนาดใหญ่เล็กสองคู่ออกมา

จ้าวเช่อรับมาพลางเอ่ยชม "ทำเสร็จเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ย "พอท่านพี่ออกจากบ้านไปเมื่อเช้า ข้าก็เริ่มลงมือทำเลยเจ้าค่ะ"

"แต่รองเท้าฟางคู่นี้ พื้นค่อนข้างแข็งไปสักหน่อย"

"ไม่รู้ว่าท่านพี่จะใส่ชินหรือไม่"

หลังสานรองเท้าฟางเสร็จ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็พยายามหาของมาขัดถูผิวที่หยาบกร้านอย่างสุดความสามารถแล้ว

แต่พอลูบดู ก็ยังรู้สึกว่าแข็งมากอยู่ดี

จ้าวเช่อหยิบขึ้นมาดู พบว่าหน้าตาคล้ายกับรองเท้าแตะที่เขาคิดไว้ไม่น้อย

เขาถอดรองเท้าและถุงเท้าออกทันที แล้วสอดเท้าเข้าไปลอง

ขนาดพอดีกับเท้าอย่างยิ่ง

ติดแค่ว่าเนื้อวัสดุทำให้รู้สึกสากระคายเท้าอยู่บ้างจริง ๆ

จ้าวเช่อยิ้มพลางบอก "ไม่เป็นไรหรอก"

"พวกเราใส่แค่ตอนอาบน้ำ ไม่ได้ใส่นานอะไร"

"ไม่เสียดสีจนเจ็บเท้าหรอก"

พอเห็นเขาไม่ถือสาก็พลอยทำให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ดีใจขึ้นมา

นางเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า "ขะ...ขนาดของท่านพี่ ข้าจำได้ขึ้นใจทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ!"