ตอนที่ 64 ยายตัวโกหก

จ้าวเช่อคุยกับลุงหกเสร็จ ก็หันหลังเตรียมเดินเข้าบ้าน

แต่ยังไม่ทันได้ยกมือเคาะประตู

บานประตูกลับถูกเปิดออกเสียก่อนจากด้านใน

แม่หนูน้อยได้ยินเสียงเขาคุยกับลุงหก จึงมายืนรออยู่หลังประตูตั้งนานแล้ว

ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ เรื่องเรียบร้อยดีไหมเจ้าคะ"

จ้าวเช่อยิ้มพลางตอบ "เรียบร้อยดีทุกอย่าง"

เขาปลดกล่องหนังสือลง วางไว้ข้างกายอย่างตามสบาย

ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งทันที

จ้าวเช่อผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

วันนี้เดินไปกว่าสองชั่วยาม เกือบสี่ห้าชั่วโมงเต็ม

สำหรับสภาพร่างกายของเขาในยามนี้ นับว่าแทบจะรับไม่ไหวจริงๆ

เห็นทีคงต้องกินของบำรุงให้ดีกว่านี้ แล้วหันมาออกกำลังกายบ้างเสียแล้ว

ทางด้านซูฉ่ายเอ๋อร์มือไม้คล่องแคล่ว ตักน้ำมาให้เขาล้างหน้า

ทั้งยังยกน้ำดื่มมาให้อีกชาม จากนั้นก็หยิบพัดสานใบตาลเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อมา

มายืนพัดให้จ้าวเช่ออยู่ข้างๆ อย่างขะมักเขม่น

ได้ดื่มน้ำบ่อเย็นฉ่ำ ทั้งยังมีสายลมเย็นพัดโชยมาเป็นระลอก

จ้าวเช่อรู้สึกราวกับรูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างจนเบาสบาย

ช่างสุขกายสบายใจยิ่งนัก!

เจ้าตัวน้อยแสนรู้ความที่อยู่ข้างกาย ยังคงออกแรงพัดให้จ้าวเช่อไม่หยุด

"ท่านพี่ ลมแรงพอไหมเจ้าคะ"

จ้าวเช่อผ่อนลมหายใจอย่างเป็นสุข "พอแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น มือน้อยที่ถือพัดสานอยู่ก็กระชับแน่นขึ้น

ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้สองมือช่วยกันจับด้ามพัดไว้

จากนั้นก็ตั้งอกตั้งใจออกแรงพัดคลายร้อนให้สามีต่อไป

แต่พัดไปได้ไม่ทันไร แรงมือก็ค่อยๆ แผ่วลง

ประเดี๋ยวก็กลับมาออกแรงใหม่อีกนิด

จ้าวเช่อหันไปมอง ยิ้มพลางถามนางว่า "ไม่เหนื่อยหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เบิกตากลมโตใสซื่อ ตอบกลับว่า "ไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ"

ปากบอกว่าไม่เหนื่อย

แต่มือที่โบกพัดอยู่นั้นกลับอ่อนแรงลงไปมากโข

จ้าวเช่อหัวเราะอย่างเอ็นดู ยื่นมือไปดึงพัดมาจากมือนาง แล้วจับแขนเรียวเล็กขึ้นมาบีบนวดให้อย่างแผ่วเบา

"ไม่ต้องออกแรงขนาดนั้นก็ได้"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังคงยืนกราน "ข้าไม่เหนื่อยจริงๆ นะเจ้าคะ"

จ้าวเช่อใช้นิ้วเคาะหน้าผากมนของนางเบาๆ "ยายตัวโกหก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยกมือกุมหน้าผากตัวเองไว้ พลางส่งยิ้มประจบให้เขา

จ้าวเช่ออดใจไม่ไหว ยื่นมือไปบีบแก้มนวลนุ่มของนางเบา ๆ

เขาล้วงหนังสือสัญญาออกจากอกเสื้อ ส่งให้แม่หนูน้อยข้างกาย

"นี่ สัญญาฉบับใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ประคองรับแผ่นกระดาษนั้นไว้อย่างทะนุถนอม

"สัญญาหรือเจ้าคะ"

นางก้มมองกระดาษในมือ

ครู่ต่อมาก็เอ่ยขึ้นอย่างเก้อเขิน "ท่านพี่ ข้าอ่านหนังสือไม่ออก..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางอธิบาย "วันนี้ข้าไปหมู่บ้านสกุลซู ตกลงทำการค้าร่วมกับทางนั้นเรียบร้อยแล้ว"

"อีกไม่กี่วัน รอเครื่องไม้เครื่องมือที่สั่งทำไว้ในเมืองมาส่ง"

"พวกเราก็จะได้ทำน้ำตาลทรายขาวไปขายหาเงินต่อ"

ได้ยินเช่นนั้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็มองหนังสือสัญญาในมือด้วยความดีใจ

นั่นหมายความว่า ต่อไปบ้านของพวกเขาก็จะมีลู่ทางทำกินที่มั่นคงแล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์ประคองแผ่นกระดาษขึ้นมาอย่างระมัดระวังพลางเอ่ย "เช่นนั้นข้าต้องเก็บสัญญานี้ไว้ให้ดีเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อพยักหน้า "เจ้าดูเอาเถิดว่าจะเก็บไว้ตรงไหน"

"เดี๋ยวสายกว่านี้ ข้าจะแวะไปบ้านท่านลุงอีกสักรอบ"

"ไปคุยเรื่องน้ำตาลทรายขาวกับท่านสักหน่อย"

"หากท่านลุงว่าง จะได้ให้ช่วยพาข้าไปสอบถามที่เหลาอาหารของพี่เหวินเซิงโดยตรง"

"ต่อไปพอกิจการของเราเข้าที่เข้าทาง ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องใดอีกแล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ฟังแผนการในวันข้างหน้าจากปากสามี แววตาก็เปี่ยมล้นไปด้วยประกายแห่งความหวัง

เมื่อวานตอนเข้าเมือง น้ำตาลทรายขาวที่ช่วยกันทำขายได้เงินมาถึงสิบตำลึง

ยามที่กลับถึงบ้านแล้วสามียื่นเงินตำลึงก้อนใหญ่ส่งให้นาง

นางยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

นั่นเงินตั้งสิบตำลึงเชียวนะ!

ลำพังเงินห้าตำลึงก่อนหน้านี้ นางก็ไม่เคยเห็นเงินก้อนโตขนาดนั้นมาก่อนแล้ว

ก้อนเงินสิบตำลึงนี้ ใหญ่กว่าก้อนห้าตำลึง

ตั้งเยอะนัก!

แค่น้ำตาลทรายขาวที่ช่วยกันทำเองในบ้าน ยังขายได้เงินมากถึงเพียงนี้

หากนานวันเข้า

ภายภาคหน้า พวกเขามิหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำหรอกหรือ

หากเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานคงหาเงินมาคืนบ้านท่านลุงได้หมดแน่

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยอย่างเบิกบานใจ "ท่านพี่ ข้าเอาสัญญานี้เข้าไปเก็บก่อนนะเจ้าคะ"

จ้าวเช่อพยักหน้า

"ไปเถอะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงถือหนังสือสัญญากลับเข้าไปในห้องนอน

นางเอื้อมมือเข้าไปในซอกเตียง ดึงกล่องไม้ที่เก็บทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านออกมา

เมื่อเปิดออกดูก็พบว่า

ชั้นล่างสุดมีโฉนดที่ดินสองใบวางซ้อนกันอยู่

ในกล่องมีก้อนเงินขนาดห้าตำลึงหนึ่งก้อน และขนาดสิบตำลึงอีกหนึ่งก้อน

นอกจากนี้ยังมีเงินอีแปะอยู่อีกจำนวนหนึ่ง

เป็นเงินที่สามีทิ้งไว้ให้นางสำรองไว้ใช้จ่ายในบ้าน

ส่วนเงินเก้าอีแปะของนางเองถูกเก็บไว้ในถุงผ้าใบเล็ก

แล้วใส่ไว้ในกล่องไม้นี้เช่นกัน

วางรวมอยู่กับเงินที่สามีหามาได้

พอหวนนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้

เมื่อก่อนยามได้โอกาสช่วยคนในหมู่บ้านทำงาน

หาเงินได้สักอีแปะสองอีแปะ นางก็ดีใจมากแล้ว

ตอนนั้นตนเองยังประคองเงินเก้าอีแปะไปให้สามีอย่างกระตือรือร้น

ทั้งยังบอกว่าจะขึ้นเขาไปตัดฟืน ช่วยสามีหาเงินมาใช้หนี้สินของที่บ้านให้หมด

ซูฉ่ายเอ๋อร์อดหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาไม่ได้

มาบัดนี้ เงินเก้าอีแปะนั้นเพิ่มพูนขึ้นมากี่เท่าทวีคูณแล้วก็สุดรู้

"เมื่อก่อนท่านแม่เคยบอกไว้ ให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี"

"วันข้างหน้าจะต้องดีขึ้นได้อย่างแน่นอน"

นางค่อย ๆ หยิบเงินทั้งหมดออกมาอย่างระมัดระวัง แล้ววางหนังสือสัญญาลงไปที่ก้นกล่องไม้

เมื่อจัดวางเรียบร้อยแล้ว

จึงเก็บก้อนเงินเหล่านั้นกลับเข้าไปตามเดิม

ก่อนจะลูบมันเบา ๆ ด้วยความทะนุถนอม

ทุกวันนี้นางได้กินทั้งข้าวขาวแป้งขาว ผัดผักก็น้ำมันชุ่มฉ่ำ

ซ้ำเกือบทุกมื้อยังมีเนื้อให้กิน

งานในบ้าน นับจนถึงตอนนี้ที่หนักที่สุดที่เคยทำ

ก็แค่ออกไปซักผ้าริมแม่น้ำทุกวันเท่านั้น

ซูฉ่ายเอ๋อร์นอนเกยขอบเตียง มองดูกล่องไม้ใบนี้ด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุข

ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มถูกกดจนยู่ขึ้นมาเล็กน้อย

นางพึมพำกับตัวเอง "ชีวิตตอนนี้ ทุกๆ วันช่างเหมือนฝันเหลือเกิน"

ถึงขนาดที่ว่าตื่นขึ้นมาทุกวัน นางยังต้องหันไปมองสามีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพื่อให้แน่ใจว่าบุรุษผู้นี้มิใช่เพียงภาพจินตนาการในความฝัน

"ท่านพี่เหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ เพื่อมอบชีวิตที่ดีเช่นนี้ให้แก่ข้า"

"ข้าเองก็ต้องรู้ความและเชื่อฟังให้มากกว่านี้ถึงจะถูก"

พูดพลาง

นางก็ซบศีรษะลงบนหลังมือตนเอง

มืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆ ปิดฝากล่องไม้ลงอย่างเบามือ

เช่นเดียวกับทุกคราที่เก็บเงินเข้าไป

พร้อมกับกระซิบกำชับเสียงแผ่วเบาว่า "ต้องซ่อนตัวให้ดีๆ นะ"

พูดจบแล้ว

นางก็ไม่รอว่ากล่องไม้จะตอบอะไรได้หรือไม่

นำมันกลับไปซ่อนไว้ในซอกตามเดิม

ยืนขึ้นแล้วปัดมือคู่น้อยของตนเบา ๆ

จากนั้นจึงเดินออกไปจัดสำรับกับข้าวที่ทำเสร็จเรียบร้อย

ทั้งสองคนกินมื้อเที่ยงที่ล่าช้ากว่าปกติ

จ้าวเช่อเงยหน้ามองท้องฟ้า

แล้วเตรียมตัวจะไปนั่งเล่นที่บ้านของจ้าวโหย่วไฉ

คราวนี้เขายังคงหิ้วน้ำตาลทรายขาวถุงเล็กติดมือไปด้วยเช่นเคย

แม้ยามที่นางหลี่เห็นเขาถือของล้ำค่าเช่นนี้มาให้

จะเกรงใจจนแทบไม่กล้ารับไว้ทุกครั้ง

แต่บ้านของจ้าวเช่อก็ไม่มีสิ่งอื่นใดพอจะนำมาเป็นของฝากได้อีกแล้ว

เขาจึงได้แต่นำสิ่งนี้ติดไม้ติดมือไปด้วย

หากเป็นบ้านคนอื่น จ้าวเช่อคงตัดใจทุ่มเงินทองมากมายเช่นนี้ไม่ลง

แต่สำหรับบ้านของจ้าวโหย่วไฉนั้นต่างออกไป

หนี้สินที่บ้านติดค้างไว้ ด้วยความสามารถของจ้าวเช่อ ย่อมหามาใช้คืนได้หมด

แต่บุญคุณที่ครอบครัวนั้นมีต่อเขา ไม่อาจชดใช้ได้หมดสิ้นอย่างแน่นอน

เรื่องนี้จ้าวเช่อตระหนักดีแก่ใจ

ในใจจึงคิดอยู่เสมอว่า หากวันหน้าตนสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้

จะไม่มีวันลืมครอบครัวของลุงใหญ่เป็นอันขาด

"ข้าออกไปข้างนอกนะ"

จ้าวเช่อเอ่ยบอก

ก่อนจะถือของก้าวออกจากบ้านไป