ตอนที่ 63 ข่มจนตายหมดแล้วหรือ

พอจ้าวเหวินฮ่าวออกจากบ้านของซูอวิ๋นเฟิงมา ก็ตามหาญาติฝั่งแม่จนพบอย่างรวดเร็ว

บ้านนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่เขา

จ้าวเหวินฮ่าวต้องเรียกอีกฝ่ายว่าท่านป้า

คนบ้านนี้พอเห็นจ้าวเหวินฮ่าวมาหาก็ต้อนรับขับสู้ พาเข้าเรือนอย่างกระตือรือร้น

พอได้ยินว่าเขามาเป็นเพื่อนคนในหมู่บ้านเพื่อเจรจาการค้าแถวนี้

ก็พากันเอ่ยปากชมเปาะไม่ขาดสาย

จ้าวเหวินฮ่าวถูกชมจนเริ่มขวยเขิน

ทั้งยังรู้สึกลอยๆ อยู่หน่อยๆ

ราวกับตนเองได้ร่วมทำเรื่องยิ่งใหญ่เคียงข้างจ้าวเช่อจริงๆ

ขณะกำลังคุยกันอย่างออกรส

สะใภ้ใหญ่บ้านท่านป้าก็พลันเอ่ยขึ้นว่า "อุ๊ยตาย ข้านึกออกแล้ว"

"ได้ยินมาว่าดาวหายนะตัวน้อยของหมู่บ้านเรา ก็ถูกคนแซ่จ้าวรับตัวไปเหมือนกันนี่นา"

"คนบ้านนั้นจะใช่คนจากหมู่บ้านพวกเจ้าหรือเปล่านะ?"

จ้าวเหวินฮ่าวได้ยินเข้า ในใจก็พอจะเดาออกรางๆ

เขาเอ่ยอย่างอึกอัก "ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก"

แต่สตรีสองคนในบ้านป้าของเขากลับยิ่งคุยออกรสขึ้นมาทันที

ต่างพากันพูดจ้อไม่หยุดปาก

"วันนั้นข้าเห็นลูกชายคนรองบ้านซูซานหลินเก็บข้าวของของนังดาวหายนะตัวน้อยนั่นไปเผาหลังเรือน"

"ก็เลยเอ่ยปากถามไปคำหนึ่ง"

"ถึงได้รู้ว่าบ้านนั้นส่งตัวนังดาวหายนะตัวน้อยไปแล้วจริงๆ"

"ได้ยินว่าเดิมทีจะลากไปลงทะเบียนกับแม่สื่อทางการ ให้แต่งออกไปส่งเดช"

"แต่ระหว่างทางกลับถูกบัณฑิตคนหนึ่งรับตัวไปเสียก่อน"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าบัณฑิตคนนั้นจะถูกนางข่มจนตายไปแล้วหรือยัง"

จ้าวเหวินฮ่าวที่เพิ่งดื่มน้ำเข้าไปคำหนึ่งแทบจะพ่นพรวดออกมา

"แค่กๆ..."

จ้าวเหวินฮ่าวไอโขลกๆ ออกมาสองสามที

ป้าของจ้าวเหวินฮ่าวรีบร้องทัก "อุ๊ยตาย ทำไมถึงไม่ระวังตัวแบบนี้นะ?"

นางช่วยตบหลังให้เขาสองทีเบาๆ

จ้าวเหวินฮ่าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม "ท่านป้า ตัวซวยคนนี้ชื่ออะไรหรือ"

ป้าของจ้าวเหวินฮ่าวตอบ "ชื่อซูฉ่ายเอ๋อร์น่ะสิ"

พอพูดถึงเรื่องพรรค์นี้ ป้าของจ้าวเหวินฮ่าวก็คันปากอยากเล่า ทำท่าพร้อมจะพรั่งพรูออกมาไม่หยุดทันที

"พูดถึงซูฉ่ายเอ๋อร์คนนี้นะ แต่เดิมนางไม่ได้แซ่ซูหรอก"

"นางเป็นตัวซวยน้อยที่มีตาสองสี"

"รู้จักตาสองสีไหมล่ะ ก็คือตาสองข้างสีไม่เหมือนกันน่ะ!"

"เป็นตัวประหลาดตัวน้อยเชียวล่ะ"

"พอดวงกินพ่อตัวเองจนตาย ทางนั้นก็ไม่ยอมให้นางใช้นามสกุลร่วมด้วยอีก"

"แม่ของนางเลยจำต้องเปลี่ยนชื่อเป็นซูฉ่ายเอ๋อร์แล้วพากลับมา"

จ้าวเหวินฮ่าวเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

เขาคิดว่าตนไม่ควรถามซอกแซกเรื่องภรรยาของจ้าวเช่อมากเกินไป

แต่ความอยากรู้อยากเห็นในใจกลับยากจะระงับไว้ได้

เขาจึงกระซิบถามเสียงเบา "ตาสองสีนี่ดวงกินญาติจริงหรือ"

ป้าของจ้าวเหวินฮ่าวแผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันที

"กินน่ะสิ!"

"ตอนอยู่อีกหมู่บ้าน นางก็กินพ่อตัวเองจนตาย"

"พอกลับมาที่นี่ ก็กินทั้งตาและแม่แท้ ๆ จนตายอีก!"

"คนใกล้ชิดแทบจะถูกนางกินจนตายเรียบ!"

"ไม่อย่างนั้นใครเขาจะเรียกนางว่าตัวซวยกันเล่า!"

"แต่บ้านซูซานหลินนั่นก็ใจไม้ไส้ระกำเกินไปจริง ๆ"

"ขานางก็ถูกพวกนั้นทำจนพิการ ยังจะเอานางไปทิ้งๆ ขว้างๆ ส่งเดชอีก"

"ไม่รู้ว่าบ้านที่รับนางไปจะถูกกินจนตายตกตามกันไปด้วยหรือไม่"

ไม่รู้ว่าสงสารเวทนาซูฉ่ายเอ๋อร์

หรือแค่อยากร่วมก่นด่าบ้านซูซานหลินกันแน่

พูดพลาง นางก็ "ถุย" น้ำลายออกมาอีกคำ

"ถุย! ไม่พูดถึงนางแล้ว"

"พูดมากไปมีแต่จะอัปมงคล!"

ซี้ด~

จ้าวเหวินฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

ดวงกินญาติมันร้ายแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เช่นนี้น้องชายของเขามิตกอยู่ในอันตรายหรอกหรือ

ป้าของจ้าวเหวินฮ่าวยังคงพล่ามเรื่องสัพเพเหระต่อไปอีกหลายเรื่อง

แต่จ้าวเหวินฮ่าวกลับใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว

จนกระทั่งจ้าวเช่อจัดการธุระทางนั้นเสร็จสิ้นและกลับมาพบจ้าวเหวินฮ่าวอีกครั้ง

ก็พบว่าอีกฝ่ายนั่งเหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

จ้าวเช่อจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "พี่เหวินฮ่าว ท่านเป็นอะไรไปหรือ"

"เจอปัญหาอะไรเข้าหรือเปล่า"

จ้าวเหวินฮ่าวมองจ้าวเช่อด้วยสายตาพิลึกพิกล

ก่อนจะแค่นหัวเราะแห้งๆ ออกมา

"ฮะๆ ไม่มีอะไร..."

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "จ้าวเช่อ ดวงตาของแม่นางน้อยบ้านเจ้า..."

"ใครๆ ต่างก็บอกว่าดูแปลกๆ"

"เจ้า..."

เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเหวินฮ่าว จ้าวเช่อก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงไปได้ยินข่าวลืออะไรมาแน่ๆ

เขาเอ่ยว่า "ดวงตาของนางก็แค่ป่วยเท่านั้น"

"ไม่มีอะไรผิดปกติหรอก"

จ้าวเหวินฮ่าวเบือนสายตาหลบ พลางหัวเราะแห้งๆ อีกครา

สามีภรรยาคู่นี้รักใคร่กลมเกลียวกันถึงเพียงนี้

เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเปิดปากเล่าเรื่องที่ได้ยินมาในวันนี้อย่างไรดี

คิดดูแล้ว

สู้กลับไปถามท่านแม่ดูว่าจะทำอย่างไรดีกว่า

จ้าวเหวินฮ่าวจึงได้แต่เอ่ยรับอย่างคลุมเครือ "ล้มป่วยตายน่ะ..."

"นั่นสิ ท่านหมอในเมืองก็พูดกันแบบนี้ทั้งนั้น"

ตลอดทางขากลับ จ้าวเหวินฮ่าวแทบไม่พูดไม่จา

เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินเงียบๆ

จ้าวเช่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก

ถึงอย่างไรเรื่องของแม่หนูน้อยคนนั้น เขาก็เคยบอกพวกนางไปแล้ว

หากจำเป็นขึ้นมาจริงๆ ค่อยยกคำสอนของท่านปราชญ์มาอ้างอีกรอบก็ยังได้

เรื่องนี้จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อันใด

พอกลับมาถึงหมู่บ้าน

ก็ประจวบเหมาะเห็นลุงหกกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูบ้านตนพอดี

เมื่อเห็นจ้าวเช่อกลับมา เขาก็เอ่ยด้วยความดีใจ "ในที่สุดก็กลับมาเสียที"

ด้วยบ้านของจ้าวเช่อมีเพียงสตรีตัวน้อยอยู่ลำพัง

เขาจึงไม่สะดวกใจที่จะเคาะประตูเข้าไปตรงๆ

ได้แต่แวะเวียนมาดูเป็นระยะว่าจ้าวเช่อกลับมาหรือยัง

จ้าวเช่อเอ่ย "ลุงหก ลำบากท่านต้องรอข้าแล้ว"

จ้าวเช่อบอกลาจ้าวเหวินฮ่าวที่ยังคงใจลอย จากนั้นจึงเอ่ยถามลุงหกว่ามีธุระอันใด

ลุงหกเอ่ย "พืชผลในนาบ้านข้า วันนี้เกี่ยวเสร็จหมดแล้ว"

"เมื่อครู่ข้าแวะไปดูที่นาบ้านเจ้ามา"

ลุงหกเอ่ยอย่างเกรงใจอยู่บ้าง "หญ้าในนาบ้านเจ้าก็พอจะเกี่ยวได้แล้วเหมือนกัน"

"หญ้าพวกนั้นกินปุ๋ยไปไม่น้อยเลย"

"ถึงจะไม่ใช่พืชผล แต่ก็เอาไปทำอาหารหมูได้"

"เอาอย่างนี้ไหม ข้าจะเกี่ยวหญ้าให้เจ้า แล้วค่อยลากเกวียนไปขายที่หมู่บ้านเลี้ยงหมูด้านล่างนั่น?"

"หญ้าเลี้ยงหมูเกวียนหนึ่ง ขายได้ตั้งสามสี่สิบอีแปะเชียวนะ"

คราวก่อนตอนอยู่ที่นา จ้าวเช่อก็ได้ยินลุงในหมู่บ้านคนหนึ่งพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

ว่าหญ้าในนาของเขาสามารถขายให้พวกบ้านที่เลี้ยงหมูได้ตรงๆ

ตอนนี้พืชผลในนาเก็บเกี่ยวเสร็จหมดแล้ว

ทุกคนต่างวุ่นอยู่กับการตากข้าวเปลือกและส่งมอบภาษีฤดูใบไม้ร่วง

แทบทุกหลังคาเรือนจึงไม่มีใครว่างเลย

จ้าวเช่อจึงไม่อยากรบกวนเวลาของครอบครัวลุงหกมากเกินไป

เพราะแต่แรกที่ตกลงกันไว้ คือให้ครอบครัวของลุงหกช่วยเตรียมที่นาให้

เพื่อจะได้ลงพืชผลรอบใหม่

ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะช่วยจัดการพวกหญ้าในนาให้ด้วย

จ้าวเช่อจึงเอ่ยขึ้นว่า "ลุงหก งานที่บ้านท่านก็มีมากอยู่แล้ว"

"เรื่องเกี่ยวหญ้าคงต้องรบกวนท่าน"

"แต่เรื่องลากไปขายที่หมู่บ้านข้างล่าง ข้าไปเองดีกว่า"

ลุงหกได้ยินคำพูดที่รู้จักเกรงใจของจ้าวเช่อ ใบหน้ากร้านแดดก็คลี่รอยยิ้มออกมา

"ไม่เป็นไรหรอก ข้าแค่แวะมาบอกเจ้าไว้ก่อน"

"เรื่องพวกนี้พวกข้าจัดการให้เจ้าจนจบได้เลย"

ลุงหกพูดจบก็ไม่รอให้จ้าวเช่อได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

หันหลังก้าวเท้าจากไปทันที

จ้าวเช่อตะโกนเรียกไปสองหน แต่อีกฝ่ายเพียงโบกมือให้โดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ

จ้าวเช่อหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "นี่มิใช่ให้ข้าเหนื่อยเปล่าหรอกหรือ"

......

อีกด้านหนึ่ง

จ้าวเหวินฮ่าวเดินกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ

นางหลี่เห็นเขากลับมาก็ตักน้ำส่งให้ชามหนึ่ง

พลางถามว่าเรื่องที่ไปจัดการเป็นอย่างไรบ้าง

ได้แวะไปเยี่ยมบ้านท่านป้าด้วยหรือไม่

จ้าวเหวินฮ่าวตอบไปอย่างใจลอย

ครั้นพูดจบก็เอ่ยอย่างลังเล "ท่านแม่ ข้าได้ยินเรื่องไม่สู้ดีบางเรื่องมาจากหมู่บ้านสกุลซู"

นางหลี่เห็นสีหน้าเขาเคร่งเครียดจึงรีบนั่งลงถาม "เรื่องอะไรหรือ?"

จ้าวเหวินฮ่าวจึงเล่าเรื่องของซูฉ่ายเอ๋อร์ให้ฟัง

ครั้นนางหลี่ได้ฟัง สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที

ใบหน้าถอดสีจนขาวซีด พลางยกมือขึ้นปิดปาก

"นี่มัน..."

"ข่มตายหมดทุกคนเลยหรือ?"

"เช่นนั้นแล้วเช่อเอ๋อร์จะทำอย่างไรเล่า?"

-----

วันนี้เจออุบัติเหตุทางรถยนต์นิดหน่อย แต่ก็ยังฮึดปั่นออกมาจนครบสามตอน

เฮ้อ ปีนี้ดวงไม่ค่อยดีเอาเสียเลยจริงๆ

หวังว่าทุกคนจะเดินทางปลอดภัยกันนะ...