ตอนที่ 62 ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

ดวงตะวันค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า

ทั้งสองก้มหน้าก้มตาเดินไปข้างหน้า มีพูดคุยกันบ้างเป็นระยะ

จ้าวเหวินฮ่าวเคยชินกับงานไร่นาอยู่แล้ว

การเดินไกลเพียงเท่านี้จึงไม่ได้รู้สึกลำบากอันใด

เขามองจ้าวเช่อข้างกายที่กำลังสะพายกล่องหนังสือของตนเอง

แม้จะคอยยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้าอยู่เรื่อย ๆ

แต่กลับไม่เอ่ยปากบ่นเหนื่อยออกมาเลยสักคำเดียว

ในใจจึงอดชื่นชมอีกฝ่ายเงียบ ๆ ไม่ได้

เมื่อมีจ้าวเหวินฮ่าวคอยนำทาง

ล่วงเลยไปหนึ่งชั่วยาม ดวงตะวันก็ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า

ทั้งสองคนก็ก้าวเข้าสู่หมู่บ้านสกุลซู

เช่นเดียวกับหมู่บ้านสุ่ยเฉียว

ตรงทางเข้าหมู่บ้านสกุลซู มีบรรดาป้า น้า และเหล่าสะใภ้ที่ยังไม่ได้ลงแปลงนามายืนจับกลุ่มกันอยู่ไม่น้อย

ครั้นเห็นชายหนุ่มหน้าตาแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามา

สายตาทุกคู่ก็หันไปมองเป็นตาเดียวทันที

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น "พ่อหนุ่ม พวกเจ้ามาจากที่ไหนกัน แล้วจะมาหาใครในหมู่บ้านนี้หรือ"

จ้าวเหวินฮ่าวตอบว่า "พวกเรามาจากหมู่บ้านสุ่ยเฉียวข้างหน้านี้ มาหาบ้านคนทำน้ำตาลในหมู่บ้านของพวกท่านน่ะ"

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นตอบอย่างกระตือรือร้น "ถ้าอย่างนั้นก็หาง่ายนิดเดียว"

"เดินตามทางสายใหญ่ไปเรื่อย ๆ สักครึ่งกาน้ำชา"

"บ้านก่ออิฐสีครามมุงกระเบื้องหลังใหญ่เพียงหลังเดียวในหมู่บ้าน นั่นแหละคือบ้านของพวกเขา"

จ้าวเหวินฮ่าวรีบเอ่ยขอบคุณบรรดาป้า ๆ ด้วยความดีใจ

พอกล่าวขอบคุณเสร็จ ก็หันไปพูดกับจ้าวเช่อข้างกายอย่างภาคภูมิใจว่า "ไปกันเถอะ"

"พี่ถามทางให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว"

จ้าวเช่อก็ยิ้มตอบเขาเช่นกัน

ก่อนจะเดินเคียงข้างเขาไปตามถนนสายหลัก

ระหว่างทาง ทั้งคู่ยังคงแว่วเสียงซุบซิบไล่หลังมา

"ไอ้หยา พ่อหนุ่มคนข้าง ๆ นั่นหน้าตาหล่อเหลาจริงเชียว"

"ดูไม่เหมือนชาวไร่ชาวนาอย่างพวกเราเลยสักนิด"

"นั่นน่ะสิ ทั้งผึ่งผายทั้งรูปงาม ไม่รู้ว่าตบแต่งออกเรือนไปแล้วหรือยัง"

"หากยังไม่แต่ง อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะยกลูกสาวให้เขา"

"..."

จ้าวเหวินฮ่าวเองก็ได้ยินสิ่งที่พวกนางคุยกัน

เขาพึมพำในลำคอ "เห็น ๆ อยู่ว่าคนที่คุยกับพวกนางคือข้า ไฉนถึงเอาแต่ถามว่าเจ้าแต่งงานแล้วหรือยังกันหมดเล่า"

เขาหันไปมองจ้าวเช่อข้างกายอย่างไม่ใคร่จะยอมแพ้นัก

จ้าวเช่อเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ตอบกลับมา

จ้าวเหวินฮ่าวสะบัดหน้าหนี พลางคิดในใจ

เอาเถอะ เป็นเขาที่ยอมแพ้อีกแล้ว...

ทั้งสองคนเดินไปตามถนนสายหลักเรื่อย ๆ

ไม่นานนักก็แลเห็นเรือนอิฐครามมุงกระเบื้องหลังใหญ่โอ่อ่า แตกต่างจากบ้านเรือนข้างเคียงอย่างสิ้นเชิง

จ้าวเหวินฮ่าวเอ่ยอย่างทึ่ง ๆ "บ้านหลังนี้ ดูท่าจะโอ่อ่ากว่าบ้านข้าเสียอีก"

"บ้านนี้ทำน้ำตาล นึกไม่ถึงว่าจะหาเงินได้มากถึงเพียงนี้"

เขาสะกิดแขนจ้าวเช่อที่อยู่ข้าง ๆ

"ถึงตอนนั้น เจ้าจะสร้างบ้านที่โอ่อ่าเช่นนี้ได้หรือไม่"

จ้าวเช่อตอบว่า "เช่นนั้นข้าจะพยายามดูดีไหม"

พูดจบก็ก้าวตรงไปข้างหน้า

แล้วเคาะประตูบานใหญ่ของบ้านหลังนั้น

คนที่มาเปิดประตูเป็นหญิงวัยราวสามสิบปี

เมื่อได้ยินว่าพวกเขามาหาผู้นำครอบครัวเพื่อเจรจาการค้า นางก็ไม่รีรอ

จึงพาพวกเขาเดินตรงเข้าไปด้านในทันที

คนที่ปลูกพืชผลเองแล้วนำไปส่งขายให้ร้านค้าในเมืองอย่างพวกเขา

ตามปกติไม่จำเป็นต้องขึ้นทะเบียนเป็นพ่อค้า

เพราะถึงอย่างไร ในแต่ละวันก็มีชาวบ้านหาบของเข้าไปค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ในเมืองอยู่ไม่น้อย

เจ้าของบ้านหลังนี้มีชื่อว่าซูอวิ๋นเฟิง

พอได้ยินว่าพวกจ้าวเช่อจะมาซื้อน้ำตาลจากบ้านตน

เขาก็กวาดตามองชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้า

คนหนึ่ง แม้บุคลิกท่าทางจะดูดีไม่น้อย

แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่กลับเป็นเพียงผ้าป่านเนื้อหยาบ

คนเช่นนี้จะมีเงินพอให้เขาส่งน้ำตาลดิบให้จริงหรือ

เขาเอ่ยถามอย่างลังเล "ราคาน้ำตาลไม่ได้ถูกเลยนะ"

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางกล่าว "เรื่องนี้ข้ารู้อยู่แล้ว"

"ช่วงนี้จำนวนที่ข้าต้องการยังไม่มากเท่าไรนัก"

"หากท่านไม่วางใจ ข้าวางเงินมัดจำไว้ให้ก่อนได้"

"แต่ข้ามีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง การค้าระหว่างพวกเราต้องเก็บเป็นความลับไว้ก่อน"

ซูอวิ๋นเฟิงเห็นชายหนุ่มนามจ้าวเช่อผู้นี้พูดจาฉะฉาน จังหวะจะโคนพอเหมาะ ทั้งยังมีเหตุผลชัดเจน

ในใจก็นึกถูกชะตาขึ้นมาไม่น้อย

เขาเอ่ยว่า "หากลงชื่อในสัญญา มัดจำก็ไม่จำเป็นต้องวางหรอก"

"อย่างไรเสีย ครั้งแรกไม่คุ้นเคย ครั้งต่อไปก็สนิทกันเอง"

"หากเจ้าผิดสัญญาเพียงครั้งเดียว การค้าครั้งต่อไปก็คงไม่มีอีกแล้ว"

คำพูดของซูอวิ๋นเฟิงตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

จ้าวเช่อพยักหน้า "ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว"

ซูอวิ๋นเฟิงเห็นจ้าวเช่อหนักแน่นเด็ดขาดไม่มีทีท่าเก้อเขิน บนใบหน้าก็เริ่มปรากฏรอยยิ้ม

เขาเอ่ยเสริมอีกว่า "แน่นอน หากวันหน้าเจ้ารับของได้อย่างต่อเนื่อง ปีหน้าบ้านข้าจะได้ปลูกอ้อยเพิ่มขึ้นอีก"

"วันหน้าจะได้ส่งของให้เจ้าได้อย่างต่อเนื่องเช่นกัน"

อ้อยนั้นเก็บเกี่ยวได้เพียงปีละครั้งเดียว

ปีนี้คงไม่ทันการณ์แล้วเป็นแน่

แม้ปริมาณที่ส่งให้ได้ในยามนี้จะเพียงพอกับที่จ้าวเช่อต้องการ

แต่เมื่อมองดูคนหนุ่มตรงหน้า ในใจก็นึกว่าอีกฝ่ายเอาการเอางานมีฝีมือไม่เบา

ภายหน้าคงต้องใช้ในปริมาณที่มากกว่านี้เป็นแน่

ตัวเขาเองก็ต้องเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ

สำหรับจ้าวเช่อแล้ว น้ำตาลทรายขาวในยามนี้ยังถือเป็นของแปลกใหม่อยู่

เขาจึงไม่อาจปล่อยออกมาคราวละมากๆ ได้

รอจนถึงปีหน้า ยามที่ตนเองมีกำลังและสั่งสมเงินทุนได้แล้ว

ค่อยคิดอ่านซื้อร้านค้าสักแห่งในเมือง

ถึงเวลานั้นค่อยทำผลิตภัณฑ์น้ำตาลชนิดอื่นออกมาแทนที่น้ำตาลทรายขาวได้

ถึงตอนนั้นก็ผลิตน้ำตาลทรายขาวได้ทีละมากๆ แล้ว

จ้าวเช่อประสานมือเอ่ยว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณนายท่านซูมาก"

ซูอวิ๋นเฟิงโบกมือ "คนบ้านป่าเมืองดอนเหมือนกันทั้งนั้น ไม่นับเป็นนายทงนายท่านอะไรหรอก"

"เจ้าเรียกข้าว่าลุงอวิ๋นเฟิงก็พอแล้ว"

จ้าวเช่อยิ้มรับ ก่อนเอ่ยเรียกอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ลุงอวิ๋นเฟิง"

ซูอวิ๋นเฟิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะชอบใจ "เจ้าหนุ่มนี่ ใช้ได้ทีเดียว"

จ้าวเหวินฮ่าวที่อยู่ข้างๆ เห็นทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างถูกคอและผ่อนคลาย

ในใจก็นึกเลื่อมใสว่า จ้าวเช่อผู้นี้สมกับที่เป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่านจริงๆ

แม้แต่เรื่องเจรจาค้าขายก็ยังคล่องแคล่วไม่ติดขัดสักนิด

ช่างตีสนิทผูกมิตรกับคนอื่นได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

จากนั้นจ้าวเช่อกับซูอวิ๋นเฟิงก็ตกลงเรื่องราคากันอีกรอบ

ราคานี้ถูกกว่าไปรับซื้อจากร้านของชำในเมืองอยู่มากโข

แต่ว่า...

ซูอวิ๋นเฟิงมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยพลางเอ่ย "ข้าเขียนหนังสือไม่เป็นนี่สิ"

"คงต้องรอให้ลูกชายข้ากลับมาจากสำนักศึกษาก่อน ถึงจะเขียนหนังสือสัญญาให้พวกเราได้"

จ้าวเหวินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ในที่สุดก็สบโอกาสสอดปากขึ้นมาได้เสียที

เขารีบยกมือขึ้นละล่ำละลักว่า "ขะ...ข้า ลูกพี่ลูกน้องของข้าเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่าน เขียนหนังสือเป็นขอรับ!"

จ้าวเช่อยิ้มพลางพยักหน้ารับ

"หากลุงอวิ๋นเฟิงไม่ถือสา ข้าเขียนแทนให้ได้"

ซูอวิ๋นเฟิงเอ่ยอย่างแปลกใจเล็กน้อย "เห็นกิริยาท่าทางของเจ้า ข้าก็พอจะเดาออกอยู่บ้างแล้ว"

"ไม่นึกเลยว่าจะเป็นผู้ร่ำเรียนเขียนอ่านจริง ๆ"

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผู้นี้ แม้จะสวมเพียงชุดต้วนต่าที่เหมาะแก่การทำงานใช้แรงแท้ ๆ

แต่ท่วงท่าสง่างามของเขากลับโดดเด่นผิดแผกจากชาวบ้านทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ว่าแล้วซูอวิ๋นเฟิงจึงไปหยิบพู่กันและกระดาษของบุตรชายมาให้

เมื่อจ้าวเช่อตรวจสอบความถูกต้องกับเขาเรียบร้อยแล้ว ก็จรดพู่กันลงไปทันที

เพียงไม่นาน หนังสือสัญญาก็เขียนเสร็จเรียบร้อย

ซูอวิ๋นเฟิงหยิบหนังสือสัญญาที่น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิทขึ้นมาพินิจดู

แม้เขาจะเขียนหนังสือไม่เป็น แต่ก็พออ่านออกอยู่หลายคำ

ครั้นเห็นหนังสือสัญญาที่จ้าวเช่อเขียน เขาก็เอ่ยชมว่า "นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าหนุ่มอย่างเจ้าจะเขียนลายมือได้งดงามถึงเพียงนี้"

"ปีหน้าคิดจะไปสอบระดับถงเซิงหรือไม่เล่า"

จ้าวเช่อหน้าหนาเป็นทุนเดิม ไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อยว่าตนเองเพิ่งถูกไล่ออกจากสำนักศึกษามา

เขาจึงตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย "ยังมิได้ตัดสินใจแน่นอน"

ซูอวิ๋นเฟิงเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้คงแก่เรียน กิริยามารยาทก็นอบน้อมสุภาพ

ยิ่งทำให้เขามองด้วยความชื่นชมและเกรงใจมากขึ้น

พลันเอ่ยปากชวนไปยังโรงงานที่เรือนหลัง เพื่อดูน้ำตาลดิบของตน

จ้าวเช่อก็ตอบรับด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง

แต่จ้าวเหวินฮ่าวที่อยู่ข้างๆ กลับเอ่ยขึ้นตรงๆ ว่า "ของพวกนี้ข้าไม่รู้เรื่องด้วยหรอก ข้าไม่ไปละกัน"

"ท่านแม่บอกว่าบ้านเรามีญาติคนหนึ่งอยู่ที่หมู่บ้านสกุลซู"

"ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็ควรแวะไปเยี่ยมทักทายสักหน่อย"

ภรรยาของซูอวิ๋นเฟิงจึงช่วยบอกทางให้จ้าวเหวินฮ่าว

จ้าวเหวินฮ่าวจึงเดินออกจากเรือนไป

ส่วนจ้าวเช่อก็เดินตามซูอวิ๋นเฟิงไปดูโรงงานที่เรือนหลังของพวกเขา