ตอนที่ 61 เขาแพ้แล้ว

เช้าตรู่วันต่อมา

จ้าวเช่อเปลี่ยนมาใส่ชุดต้วนต่าตัวใหม่

จ้าวเช่อเตรียมตัวออกเดินทางไปยังหมู่บ้านสกุลซู

เพราะการเดินทางไปกลับต้องใช้เวลาพอสมควร ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงตระเตรียมน้ำและเสบียงแห้งไว้ให้สามี

จ้าวเช่อสวมชุดต้วนต่าตัวใหม่

เขาลองขยับเนื้อขยับตัวด้วยความรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง

สบายตัวกว่าตอนใส่ชุดคลุมยาวมากจริง ๆ

ติดตรงปลายแขนเสื้อนี้ ต่อให้พับทบขึ้นไปก็อยู่ได้ไม่นาน

พอทิ้งแขนลงไม่ทันไร แขนเสื้อก็ร่วงลงมาตามเดิม

แม่นางน้อยเห็นดังนั้น จึงไปหยิบเศษผ้าเหลือใช้จากในตะกร้าผ้าของตนออกมา

สองมือน้อยประกบเข้าด้วยกันแล้วคลึงไปมาเบา ๆ

เพียงชั่วครู่เศษผ้านั้นก็ถูกฟั่นเป็นเชือก

ก่อนจะช่วยผูกแขนเสื้อเหนือข้อศอกของจ้าวเช่อให้อย่างเรียบร้อย

ครั้นผูกเสร็จ แม่นางน้อยก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้เขา

"เท่านี้ก็ไม่หลุดแล้วเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อลองขยับแขนไปมา พบว่าผูกแบบนี้แน่นหนากว่าเดิมจริง ๆ

เขายิ้มพลางเอ่ยชม "เจ้าฉลาดที่สุดจริง ๆ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ได้รับคำชมจากสามีก็เดินอมยิ้มออกจากห้องไปด้วยความเบิกบานใจ

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ

และสะพายสัมภาระของตนเรียบร้อย

ในตอนที่จ้าวเช่อกำลังจะเอ่ยลาแม่นางน้อย พลันได้ยินเสียงคนร้องเรียกอยู่หน้าประตู

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เป็นจ้าวเหวินฮ่าว

เช้าตรู่ปานนี้ อีกฝ่ายมาหาตนด้วยเรื่องอันใดกัน?

จ้าวเช่อสะพายกล่องหนังสือเดินออกไปด้วยความประหลาดใจ

จ้าวเหวินฮ่าวสะพายชะลอมไว้บนหลัง ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน

โดยมีรั้วไม้ไผ่กั้นขวางอยู่

พอเห็นจ้าวเช่อ เขาก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

จ้าวเหวินฮ่าวเอ่ยว่า "เมื่อวานท่านพ่อได้ยินว่าเจ้าจะไปหมู่บ้านสกุลซู เช้านี้เลยสั่งให้ข้ามาเป็นเพื่อนเจ้า"

"ยังดีที่ข้ามาเร็ว มิเช่นนั้นเจ้าคงออกเดินทางไปเสียแล้ว"

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างเกรงใจ "จะรบกวนเวลาของพี่ได้อย่างไรกัน"

จ้าวเหวินฮ่าวโบกมือพลางว่า "เจ้าเป็นบัณฑิต ไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้หรอก"

"ไปถึงที่นั่น คนก็ไม่คุ้น ทางก็ไม่ชิน หากโดนรังแกขึ้นมาจะทำอย่างไร"

เขาตบอกตัวเอง

"ที่หมู่บ้านสกุลซู ท่านแม่ข้ามีญาติอยู่ที่นั่น"

"มีข้าพาเจ้าไป วางใจได้เลย"

จ้าวเช่อเห็นว่าคงปฏิเสธไม่ได้แล้ว จึงได้แต่กล่าวว่า "เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณพี่เหวินฮ่าวมาก"

จ้าวเหวินฮ่าวกล่าว "งั้นก็ไปกันเถอะ ออกแต่เช้าจะได้ไม่สาย"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

เขาหันไปบอกแม่นางน้อยด้านหลัง "ข้าจะไปแล้วนะ เจ้าอยู่บ้านดี ๆ ล่ะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์โบกมือน้อย ๆ ส่งเขา

เมื่อรู้ว่ามีคนไปเป็นเพื่อนสามี นางก็เบาใจลงมาก

"เช่นนั้นท่านพี่เสร็จธุระแล้วก็รีบกลับมานะเจ้าคะ"

แม่นางน้อยเอ่ยเสียงแผ่ว

จ้าวเช่อตอบรับ

พูดจบก็หันหลังเดินไปเปิดประตูรั้ว

แล้วออกเดินไปพร้อมกับจ้าวเหวินฮ่าว

จ้าวเหวินฮ่าวเห็นจ้าวเช่อสวมชุดต้วนต่า ก็อดมองสำรวจขึ้นลงไม่ได้

"จู่ ๆ เจ้ามาใส่ชุดทำงานแบบนี้ ก็ดูเข้าทีดีเหมือนกันนะ"

แต่ด้วยสง่าราศีของจ้าวเช่อ ต่อให้สวมชุดต้วนต่า

ก็ยังดูไม่เหมือนชาวไร่ชาวนาแท้ ๆ อยู่ดี

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเช่อก็อดกระหยิ่มใจไม่ได้

สองเท้ายังคงก้าวไปข้างหน้า พลางเอ่ยอวดชุดใหม่ไม่ขาดปาก

"นี่ภรรยาข้าเพิ่งเย็บให้เมื่อวานนี้เอง"

"ดูฝีเข็มตรงนี้สิ ดูรอยเย็บนี่..."

จ้าวเหวินฮ่าวก้มลงมอง

พลางเลิกชายเสื้อตนเองขึ้นมาเทียบ

"ฝีมือเย็บชุดของเจ้าไม่เลวเลยจริง ๆ"

"แต่เสื้อผ้าที่แม่ข้าทำให้ก็ยอดเยี่ยมที่สุดเหมือนกัน"

สิ้นเสียง จ้าวเช่อก็ยกแขนเสื้อขึ้นอวดอีก

"เจ้าดูตรงแขนข้านี่ นางก็ช่วยมัดไว้ให้เหมือนกัน"

จ้าวเช่อเอ่ยพลางเหลือบมองแขนเสื้อของจ้าวเหวินฮ่าวที่ผูกไว้อย่างลวก ๆ

สายตาอดเจือรอยยิ้มขบขันไม่ได้

จ้าวเหวินฮ่าวเองก็ก้มมองแขนเสื้อตนเอง พลางเดาะลิ้นแล้วพูดว่า "เทียบกันไม่ติดจริง ๆ ด้วย..."

เขาแพ้ราบคาบแล้ว...

ครั้นทั้งคู่เดินมาถึงหัวเลี้ยวตรงปากทาง จ้าวเหวินฮ่าวก็หันกลับไปมอง

พลางเอ่ยถอนหายใจ "แม่นางน้อยบ้านเจ้า ยังคงยืนมองส่งเจ้าอยู่หน้าประตูอยู่เลย"

จ้าวเช่อหันกลับไปมองบ้าง

ร่างบอบบางนั้นยังคงยืนอยู่หน้าประตู ทอดสายตามองแผ่นหลังของเขาดังเช่นทุกครา

เขาหันกลับมายิ้มพลางกล่าว "ทุกครั้งที่ข้าออกจากบ้าน ภรรยาข้าจะต้องรอจนข้าเดินลับสายตาไปก่อน ถึงจะยอมเข้าบ้าน"

จ้าวเหวินฮ่าวมองท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องเปี่ยมสุขของเขา

ยามเอ่ยถึงภรรยา แววตาคู่นั้นมักจะอ่อนโยนลงเสมอ

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงเอ่ยถามเสียงเบา "การแต่งงานนี่ มันดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ"

พอนึกถึงท่าทีของจ้าวเช่อเมื่อก่อน แล้วหันมาดูเขาในตอนนี้

นับแต่แต่งงานไป ก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

จ้าวเหวินฮ่าวอดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้

จ้าวเช่อครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "ดีมากจริงๆ นั่นแหละ"

"ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ก็รู้ว่ามีคนคนหนึ่งที่บ้านคอยคิดถึงและเฝ้ารอให้เจ้ากลับไป"

"พอกลับถึงบ้าน ก็มีคนคอยห่วงใยดูแล"

ความรู้สึกเช่นนี้

สำหรับจ้าวเช่อที่ชาติก่อนครองตัวเป็นโสดมาเกือบสามสิบปี

ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้สุขใจอย่างแท้จริง

แม้เขาจะใช้ชีวิตร่วมกับแม่นางน้อยผู้นี้ได้ไม่นานนัก

แต่ทุกคำพูดและการกระทำ ทั้งรอยยิ้มและแววตาของนาง

มักจะผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขาโดยไม่รู้ตัวอยู่เสมอ

การมีคนคอยห่วงหา

กับการได้เป็นฝ่ายห่วงหาผู้อื่น

ล้วนทำให้จ้าวเช่อรู้สึกได้ว่า ตนเองได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อย่างแท้จริง

ได้ยินคำพูดของเขา จ้าวเหวินฮ่าวก็อดวาดฝันตามไปด้วยไม่ได้

"ท่านแม่ข้าบอกว่า ปีหน้าพอน้องชายข้าเข้าสำนักศึกษาแล้ว ก็จะไปสู่ขออาฮวามาให้ที่บ้านน่ะ"

"พอได้แต่งกับอาฮวาแล้ว ข้าจะต้องดีกับนางให้มากแน่นอน"

จ้าวเช่อยิ้มบาง ๆ

ทั้งสองคนเดินเคียงกันมาจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน

ชาวบ้านตรงปากทางเข้าหมู่บ้านไม่น้อยต่างเอ่ยทักทายจ้าวเหวินฮ่าว

ทว่าสายตาที่มองมายังจ้าวเช่อ กลับไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมิตรเลยสักนิด

แม้เมื่อวานจะไปซักถามจนได้รับคำมั่นสัญญาจากผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว

ว่าจะไม่ทำให้เด็ก ๆ ในบ้านของพวกเขาต้องอดเรียนหนังสือก็ตาม

ทว่าพอรู้ว่าจ้าวเช่อไม่ได้ไปเรียนแล้ว ซ้ำยังจำท่าทีที่เคยมองคนด้วยหางตาเมื่อก่อนได้

สายตาที่แต่ละคนมองมาจึงเต็มไปด้วยความแปลกพิกล

จ้าวเช่อไม่ได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้น ยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

จ้าวเหวินฮ่าวที่อยู่ข้างๆ พอเห็นท่าทีของชาวบ้าน

ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานมีชาวบ้านไม่น้อยมาหาพ่อของตนเพื่อถามเรื่องที่จ้าวเช่อออกจากสำนักศึกษา

เรื่องนี้จ้าวเหวินฮ่าวเองก็ได้ยินมาไม่น้อยเช่นกัน

เขาจึงเอ่ยปากอย่างลังเลใจ "เรื่องที่เจ้าถูกสำนักศึกษาไล่ออก ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"

"แม้ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านจะยังขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่วางใจเถอะ"

"ท่านพ่อของข้าต้องจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน"

"บ้านเจ้าเหลือเจ้าเพียงคนเดียวแล้ว เขาที่เป็นลุงไม่มีทางปล่อยปละละเลยเจ้าแน่"

จ้าวเหวินฮ่าวนึกถึงคำพูดที่พ่อของตนกล่าวไว้เมื่อวาน

ถึงอย่างไรบ้านของจ้าวเช่อก็เหลือหน่อเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวแล้ว

หากผู้เป็นลุงและลูกพี่ลูกน้องอย่างพวกตนไม่ช่วยดูแลแล้ว

จะให้ทนดูบ้านนี้สิ้นทายาทขาดตระกูลไปได้อย่างไร

จ้าวเหวินฮ่าวคิดแล้วก็อดหดหู่ใจไม่ได้

ยามนี้พอมองจ้าวเช่อ ในใจจึงยิ่งรู้สึกเวทนาสงสารขึ้นมาจับใจ

จ้าวเช่อเห็นสายตาเห็นอกเห็นใจคู่นั้นของอีกฝ่าย ก็อดหัวเราะไม่ได้

แต่ปากยังคงกล่าวว่า "เอาเถอะ เช่นนั้นก็ขอบพระคุณท่านลุง และขอบใจพี่เหวินฮ่าวกับทุกคนมากนะ"

ช่วงนี้จ้าวเหวินฮ่าวมาช่วยงานที่บ้านจ้าวเช่อ

คำขอบคุณที่ได้รับ คงมากกว่าคำพูดที่จ้าวเช่อเคยคุยกับเขาตลอดเกือบยี่สิบปีที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

จ้าวเหวินฮ่าวเกาหัวอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง

"เจ้านี่ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว"

"ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นญาติสนิทกัน ก็ต้องคอยช่วยเหลือเจ้าอยู่แล้ว"