ตอนที่ 60 มาจากหมู่บ้านสกุลซู

แม่นางน้อยหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รีบถอดเสื้อตัวใหญ่โคร่งเกินตัวออกทันที

ยามสบเข้ากับสายตาหยอกเย้าของสามี

นางก็ละล่ำละลักบอก "ทะ...ท่านพี่ลองสวมดูเจ้าค่ะ"

"ขะ...ข้าไปทำกับข้าวก่อน..."

พูดจบก็ไม่สนใจแข้งขาของตนเองอีกต่อไป

รีบเผ่นหนีออกจากห้องราวกับวิ่งหนีภัย

เบื้องหลังยังแว่วเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอยตามมา

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้สึกเพียงว่าใบหน้าของตนร้อนผ่าวแทบจะลุกเป็นไฟ

นาง...นางทำเรื่องพรรค์นี้ลงไปได้อย่างไรกัน?

ถึงกับแอบเอาเสื้อผ้าของสามีมาสวม...

"อือ..."

หลังจากก่อไฟเสร็จ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็นั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก

นางยกมือขึ้นกุมใบหน้าน้อย ๆ ที่ยังคงร้อนผ่าวเอาไว้

แอบเอาเสื้อผ้าของสามีมาใส่ยังพอทำเนา แต่นี่ยังถูกเขาจับได้คาหนังคาเขาอีก

นางไม่มีหน้าไปพบสามีแล้ว!

นางหลบอยู่ในครัวอยู่นาน

กว่าความร้อนบนดวงหน้าจะค่อย ๆ ซาลงได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่แล้วจ้าวเช่อก็ตามเข้ามาจนได้

จ้าวเช่อเดินตรงเข้ามาในครัวพลางเอ่ยถาม "กินข้าวได้หรือยัง"

หัวใจของซูฉ่ายเอ๋อร์พลันกระตุกวูบ

นางรีบลุกขึ้นจากม้านั่งตัวเตี้ย ชำเลืองมองสามีแวบหนึ่ง

ก่อนจะรีบหลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว

"อื้อ... ใกล้เสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าน้อย ๆ แดงระเรื่อ พลางหันไปหยิบชามและตะเกียบ

แต่พอเดินผ่านข้างกายจ้าวเช่อ กลับถูกเขาคว้าเอาไว้

จ้าวเช่อกุมมือน้อย ๆ ที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวนางขึ้นมาบีบเบา ๆ

"เสื้อผ้าข้าลองแล้ว พอดีตัวมาก"

"ข้าชอบมากเลย"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ข่มความเขินอายพลางเอ่ย "พอดีตัวก็ดีแล้วเจ้าค่ะ"

พูดจบนางก็รวบรวมความกล้า ช้อนสายตาขึ้นมองสามีแวบหนึ่ง

เห็นดวงตาคมคายคู่นั้นกำลังทอดมองมาด้วยแววตาเปี่ยมยิ้ม

ซูฉ่ายเอ๋อร์คล้ายต้องมนตร์สะกด เอ่ยขึ้นอีกว่า "ขะ...ข้ายังอยากตัดชุดให้ท่านพี่อีกเจ้าค่ะ"

"แล้วก็อยากทำรองเท้าให้ท่านพี่ด้วย..."

จ้าวเช่ออดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะนางเบา ๆ

"ได้ วันหน้าข้าจะใส่แต่ของที่เจ้าทำ"

ริมฝีปากจิ้มลิ้มของซูฉ่ายเอ๋อร์ผุดรอยยิ้มบาง ๆ

นางเอ่ยเสียงเบา "ดีจัง..."

"เช่นนั้นข้าคงต้องเร่งมือให้เร็วกว่านี้แล้ว"

......

ทั้งสองนั่งกินมื้อค่ำตรงข้ามกันไปจนเสร็จ

ในบางจังหวะที่เผลอสบตากัน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็อดรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาไม่ได้

หลังจากกินอิ่ม

ล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อยแล้ว

จึงพากันกลับเข้ามาในห้อง

คืนนี้ต่างคนต่างสระผมด้วยกันทั้งคู่

จึงมานั่งเช็ดผมอยู่ริมเตียงเคียงข้างกัน

พัดที่ซูฉ่ายเอ๋อร์ซื้อมาเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้จึงได้นำออกมาใช้ประโยชน์เสียที

นางหยิบพัดออกมาอย่างเบิกบานใจ พลางเอ่ยเสียงหวาน "ท่านพี่ ข้าพัดให้นะเจ้าคะ ผมจะได้แห้งไวขึ้น"

พูดจบก็เริ่มขยับมือโบกพัดให้ทันที

จ้าวเช่อสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นสบายที่พัดมาเป็นระลอก พลอยทำให้ค่ำคืนในฤดูร้อนคืนนี้ปลอดโปร่งสดชื่นกว่าที่เคยไม่น้อย

จ้าวเช่อเอ่ยขึ้น "พรุ่งนี้ข้าต้องไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ไปคุยกับบ้านนั้นเรื่องส่งน้ำตาลทรายดิบ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย "ต้องไปหมู่บ้านไหนหรือเจ้าคะ"

"ไกลหรือไม่ หากไกล ข้าจะได้เตรียมเสบียงแห้งไว้ให้ท่านพี่"

จ้าวเช่อตอบ "เมื่อครู่ถามป้าสะใภ้ใหญ่มา อยู่ที่หมู่บ้านสกุลซูทางปลายน้ำ"

"ได้ยินว่าถ้าเดินไป คงใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยาม"

"หมู่บ้านสกุลซู..."

พอได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็พลันชะงักไป

มือที่กำลังขยันโบกพัดอยู่เมื่อครู่เริ่มชะลอช้าลง

นางเหลือบมองสามีข้างกาย ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ

พัดในมือพลอยโบกสะบัดไปอย่างแกน ๆ ไร้ชีวิตชีวา

จ้าวเช่อเห็นสีหน้าของนางแล้วพลันนึกขึ้นมาได้

ซูฉ่ายเอ๋อร์แซ่ซู หรือว่านางจะเป็นคนของหมู่บ้านสกุลซูแห่งนั้น?

คิดได้ดังนั้น เขาก็เอ่ยถามออกไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายขานรับเสียงแผ่ว "อืม..."

"ข้าเป็นคนหมู่บ้านสกุลซูเจ้าค่ะ..."

เมื่อเห็นสีหน้าของแม่นางน้อย จ้าวเช่อก็พอเดาได้ว่านางคงนึกถึงเรื่องไม่ดีเข้าแล้ว

เขาจึงแสร้งปรับน้ำเสียงให้ฟังสบาย ๆ แล้วถามว่า "เช่นนั้นอยากให้ข้าพาเจ้ากลับไปดูหน่อยหรือไม่"

"ไปดูเสียหน่อยว่าที่บ้านยังพอมีข้าวของอะไรต้องเก็บมาอีกหรือเปล่า"

วันที่แม่นางน้อยตามเขากลับบ้าน นางพกเพียงห่อผ้าเล็ก ๆ ขนาดราวสองฝ่ามือติดตัวมาแค่ห่อเดียว

ข้างในมีเพียงเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนสองชุดที่ซักจนสีซีดขาว

ทว่าน้ำเสียงของซูฉ่ายเอ๋อร์กลับสงบนิ่งยิ่งนัก

นางเอ่ย "ไม่มีข้าวของอะไรต้องเก็บแล้วเจ้าค่ะ..."

นางคิดว่าป่านนี้ของพวกนั้นคงถูกพวกป้าสะใภ้โยนทิ้งไปหมดแล้วกระมัง

อย่างไรเสีย ข้าวของของตัวกาลกิณีก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้อยู่แล้ว...

ซูฉ่ายเอ๋อร์นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา "สามี ท่านรู้จักทางไปหมู่บ้านสกุลซูหรือเจ้าคะ"

จ้าวเช่อตอบ "ไม่รู้จักหรอก"

"แต่ท่านป้าสะใภ้ใหญ่บอกแล้วว่าให้เดินตามทางสายหลักไปเรื่อย ๆ"

"เลี้ยวเลียบโค้งลำน้ำไปก็พอ"

"พอไปถึงแถวนั้น ข้าค่อยถามชาวบ้านแถบนั้นดูก็สิ้นเรื่อง"

จ้าวเช่อไม่ได้กังวลใจเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่การเดินทางในยุคโบราณนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ

จะไปไหนมาไหนก็ต้องพึ่งพาสองขา

รอให้ตนเองมีเงินก่อน คงต้องซื้อสัตว์ลากเกวียนสักตัวสองตัวเสียแล้ว

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น

แม่นางน้อยข้างกายก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเล "มิเช่นนั้น... ให้ข้าพาสามีไปดีไหมเจ้าคะ"

แม้นางจะกลัวการกลับไปยังหมู่บ้านแห่งนั้น และไม่อยากนึกถึงเรื่องเลวร้ายเหล่านั้นอีก

แต่หากสามีต้องการ

เพื่อสามีแล้ว นางก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อีกต่อไป

แม่นางน้อยข้างกายมีร่างผอมบางกระจิริด

ดูราวกับลมพัดมาวูบเดียวก็พร้อมจะล้มพับ

แต่นางกลับเหมือนนักรบตัวน้อย

ที่พร้อมจะสลัดความหวาดกลัวในอดีตทิ้งไปจนสิ้นเพื่อสามีของตน

จ้าวเช่อมองดูเรือนผมสยายและดวงหน้าเล็กจ้อยของแม่นางน้อย

อดรู้สึกเวทนาเอ็นดูขึ้นมาในใจไม่ได้

เขายื่นมือออกไปลูบเส้นผมที่ยังชื้นอยู่นิด ๆ ของแม่นางน้อยอย่างแผ่วเบา

"ไม่เป็นไร ข้าไปคนเดียวก็พอ"

"ข้าตัวสูงขายาว เดินเร็ว ไปกลับไม่นานหรอก"

นิ้วมือของสามีสางเส้นผมของซูฉ่ายเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน

นางหรี่ดวงตากลมโตลงอย่างสบายอารมณ์

พอได้ยินที่สามีพูด สายตาก็เผลอกวาดมองเรียวขาของคนทั้งสองที่ทอดลงข้างเตียง

เมื่อเทียบช่วงขายาวเก้งก้างของสามี กับขาสั้นป้อมของตนเองที่สั้นกว่าเขาโขด้วยความสูงแล้ว

เอาเถอะ สามีพูดมีเหตุผลจริง ๆ

ในเมื่อสามีบอกว่าจะรีบไปรีบกลับ นางก็ไม่ควรตามไปถ่วงแข้งถ่วงขาให้เสียเวลา

"เช่นนั้นข้าจะอยู่บ้าน เย็บรองเท้าตัดเสื้อผ้าให้สามีนะเจ้าคะ"

"อีกไม่กี่วันก็น่าจะเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

พลางบอกให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ช่วยสานรองเท้าฟางแบบรองเท้าแตะให้เขาสักคู่

รองเท้าของที่นี่ เวลาอาบน้ำตอนค่ำ ต้องเดินลากเท้าส่งเสียงดังกลับเข้าห้อง

ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย

ทำรองเท้าแตะไว้สักคู่ยังจะดีกว่า

พอได้ยินว่าสามีมีงานมอบหมายให้ตน ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

จ้าวเช่อจึงอธิบายลักษณะของรองเท้าแตะในยุคปัจจุบันให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ฟังคร่าว ๆ

ทั้งยังบอกให้นางสานให้ตัวเองด้วยสักคู่

เท้าเล็ก ๆ ของซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ห้อยอยู่ริมเตียงขยับไปมาด้วยความเขินอาย

"สามี ให้เผยเท้าออกมาเช่นนี้ มันน่าอายเกินไปนะเจ้าคะ"

คนโบราณสวมรองเท้าไม่เปิดเผยนิ้วเท้า แม้แต่รองเท้าฟางที่ซูฉ่ายเอ๋อร์ใส่อยู่ก็ยังเป็นแบบหุ้มหัว

แม่คนโบราณตัวน้อยอย่างซูฉ่ายเอ๋อร์จึงไม่เคยใส่รองเท้าแตะเปลือยนิ้วเท้าเช่นนี้มาก่อน

จ้าวเช่อหัวเราะพลางเอ่ย "อย่างไรเสียในบ้านก็มีแค่พวกเราสองคน เจ้าจะไม่ใส่รองเท้าเลยก็ยังได้"

"เจ้าทำไว้สักคู่เถิด ค่ำมืดดึกดื่นล้างหน้าล้างเท้าจะได้สะดวกขึ้น"

ซูฉ่ายเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อ เอ่ยรับคำว่า "ได้เจ้าค่ะ"

นี่คือสามีของนาง เท้าของนาง

สามีจะมองดูย่อมได้อยู่แล้วนี่นา...

แม้วันนี้นางจะหวนนึกถึงอดีตของตนจนเศร้าใจอยู่บ้าง

แต่นางยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลาให้มามัวนั่งตัดพ้อโศกเศร้าถึงเพียงนั้น

รอจนกระทั่งผมเกือบแห้งสนิท

จ้าวเช่อก็กุมมือของแม่นางน้อยที่กำลังพัดวีขึ้นมาบีบนวดเบา ๆ

"นอนกันเถอะ..."