ตอนที่ 59 เด็กน้อยที่แอบใส่เสื้อผ้าของผู้ใหญ่

ยามนั้น

ณ ที่ว่าการอำเภอ

พ่อบ้านสกุลจ้าวนำพวกบ่าวไพร่คุมตัวคนมาส่งถึงที่

นายอำเภอจางได้รับคำฟ้องร้องจากเศรษฐีจ้าวแล้ว จึงเริ่มเปิดศาลไต่สวนพระกลุ่มนี้ทันที

ทว่าแม้จะพอมองเห็นเงื่อนงำ แต่คนพวกนี้กลับปากแข็งดั่งหินผา

ไม่ยอมปริปากรับสารภาพแม้แต่ครึ่งคำ

จนใจ

จึงทำได้เพียงสั่งให้ขังพวกมันไว้ในคุกหลวงเสียก่อน แล้วค่อยเค้นไต่สวนต่อไป

นายอำเภอจางออกคำสั่ง "ขังพวกมันไว้ในคุก แล้วปรนนิบัติต้อนรับให้ดี!"

"ความลับเรื่องโอสถทารกนี้ ต้องเค้นให้พวกมันคายออกมาให้จงได้!"

หลังจากคนกลุ่มนั้นถูกคุมตัวออกไป

เมื่อมองดูกองของกลางที่ถูกส่งมอบขึ้นมา นายอำเภอจางก็ยิ่งทวีความสนใจขึ้นไปอีก

นายอำเภอจางหันไปถามพ่อบ้านจวนสกุลจ้าวข้างกาย

"ได้ยินว่าโจรพวกนี้ถูกพ่อหนุ่มคนหนึ่งเปิดโปงรึ"

"เสียงผีคร่ำครวญนั่นมันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ"

พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวตอบอย่างนอบน้อม "เรียนใต้เท้านายอำเภอ ตอนนั้นเสียงที่ดังออกมาจากกระดูกชิ้นนี้น่ากลัวมากขอรับ"

"ไม่อย่างนั้น นายท่านพวกเราคงไม่หลงคิดว่าเป็นผีสางนางไม้มาหลอกหลอนจริงๆ หรอกขอรับ"

นายอำเภอจางหยิบแผ่นไม้ขึ้นมาเคาะลงบนกระดูกชิ้นนั้นเบาๆ

มีเสียงทึบตันดังสะท้อนออกมาจากด้านใน

ข้างในคงยัดอะไรบางอย่างเอาไว้แน่

เขาจึงเรียกคนเข้ามา

หมายจะให้ผ่ากระดูกชิ้นนี้ดูว่าข้างในเป็นสิ่งใด

พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวรีบห้ามทันควัน "ใต้เท้า พ่อหนุ่มคนนั้นบอกไว้ว่าในกระดูกนี้กรอกปรอทเอาไว้ขอรับ!"

"ปรอทมีพิษร้ายแรง กระดูกชิ้นนี้จะเปิดดูสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เด็ดขาด!"

"หากเปิดออกโดยไม่ระวังให้ดี จะต้องพิษเอาได้ขอรับ!"

นายอำเภอจางเอ่ย "ปรอทงั้นหรือ"

พลางมองดูของกลางที่ภายนอกดูแสนธรรมดาสามัญ

แต่ภายในกลับซ่อนกลโกงเอาไว้มากมาย

ที่สำคัญที่สุดก็คือ

เหตุใดเจ้าหนุ่มนั่นถึงได้รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้ไปเสียหมด

หากเป็นคนนอกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว

คงคิดว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นคนลงมือทำเรื่องพรรค์นี้เสียเองด้วยซ้ำ!

นายอำเภอจางเอ่ยถาม "เจ้าหนุ่มนี่รอบรู้แตกฉานถึงเพียงนี้ รู้ไปเสียทุกเรื่อง"

"เขาเป็นคนแถบไหนกัน"

พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวตอบตามความจริง "เรียนใต้เท้านายอำเภอ คุณชายของพวกเราบอกว่า"

"คนผู้นี้เป็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นของท่าน เป็นคนหมู่บ้านสุ่ยเฉียว นามว่าจ้าวเช่อขอรับ"

"จ้าวเช่อ..."

นายอำเภอจางทวนชื่อนี้

พลางนึกแปลกใจกับคำว่า "อดีต" ที่พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวเอ่ยออกมาไม่น้อย

"อดีตเพื่อนร่วมชั้นหมายความว่าอย่างไรกัน"

พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนเอ่ยว่า "คุณชายของพวกเราบอกว่า จ้าวเช่อผู้นี้ถูกท่านอาจารย์ไล่ออกจากสำนักศึกษาแล้วขอรับ"

"ดังนั้นจึงเป็นแค่อดีตเพื่อนร่วมชั้นของคุณชายเรา"

"ถูกอาจารย์ไล่ออกงั้นหรือ..."

นายอำเภอจางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พ่อหนุ่มคนนี้ไปก่อเรื่องอันใดไว้ ถึงได้ถูกอาจารย์ขับไล่ออกมาได้"

พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวจึงเล่าต้นสายปลายเหตุที่จ้าวเช่อถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาให้นายอำเภอจางฟังคร่าวๆ

พอนายอำเภอจางฟังจบ คิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากัน

สายตาทอดมองกองคำให้การเหล่านั้นบนโต๊ะ

เขาคิดในใจว่า ต่อให้ตนเองอยู่ในเหตุการณ์ ก็คงไม่อาจเปิดโปงกลอุบายทั้งหมดของคนพวกนี้ได้หมดจดในคราวเดียวเช่นนี้แน่

พ่อหนุ่มที่ชื่อจ้าวเช่อผู้นี้ จะกล่าวว่าเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องก็มิเกินเลยไปสักนิด

คนเช่นนี้หรือจะประพฤติตนเหลวไหลไร้ยางอาย

ช่างน่าเสียดายแท้ๆ...

เขาโบกมือ สั่งให้พ่อบ้านจวนสกุลจ้าวที่ยืนรออยู่ข้างๆ ถอยออกไป

นายอำเภอจางพินิจดูหลักฐานเหล่านี้อยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดว่าคงต้องไปไต่สวนที่คุกหลวงด้วยตนเองเสียหน่อย

พลันมีมือปราบคนหนึ่งก้าวเข้ามาจากหน้าประตู

มือปราบผู้นั้นรายงานว่า "ใต้เท้า ปริศนาโคมไฟสำหรับเทศกาลโคมไฟวันไหว้พระจันทร์ รวบรวมมาครบหมดแล้วขอรับ"

"พวกท่านซิ่วไฉที่รับหน้าที่ดูแลในเมือง คัดเลือกปริศนาชั้นดีออกมาได้ไม่น้อยเลยขอรับ"

นายอำเภอจางได้ยินเช่นนั้นก็บังเกิดความสนใจขึ้นมาอีกครา

"โอ้? รีบนำมาให้ข้าดูซิ"

ปริศนาโคมไฟที่ผ่านการคัดกรองแล้วถูกยกเข้ามาส่งให้ทั้งหมด

มีเพียงชั้นเอกและชั้นโทเท่านั้น ที่จะได้นำมาวางตรงหน้านายอำเภอจาง

ครั้งนี้มีปริศนาโคมไฟชั้นเอกอยู่ทั้งหมดหกข้อ

นายอำเภอจางมองข้ามชั้นโทไป แล้วคลี่กระดาษชั้นเอกออกดู

ดูไปสองข้อ ล้วนเป็นปริศนาทายตัวอักษรทั่วไป

แม้จะไม่เลว

แต่ก็มิได้แปลกใหม่อะไรนัก

เขาเปิดข้อที่สามออกดูอย่างกร่อยใจเล็กน้อย

ปรากฏว่าบนแผ่นกระดาษ ตรงตำแหน่งที่ควรเขียนปริศนาโคมไฟ กลับวาดไว้เพียงรูปวงกลม "○" เรียบๆ วงหนึ่งเท่านั้น

นายอำเภอจางขมวดคิ้วมุ่นทันที

นี่มันปริศนาโคมไฟอันใดกัน

เกิดมาทั้งชีวิต เขาไม่เคยเห็นผู้ใดตั้งปริศนาโคมไฟเช่นนี้มาก่อน

"หรือว่าพวกท่านซิ่วไฉในเมืองจะตาฝาดไป?"

นายอำเภอจางมองคำเฉลยด้วยความกังขา

พออ่านจบ ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างขึ้นทันที

"นี่มัน... กระจ่างแจ้งยิ่งนัก!"

"ปริศนาโคมไฟชั้นยอด!"

"แม้แต่ข้ายังคิดไม่ถึงเลย!"

"ปริศนาโคมไฟที่แยบคายถึงเพียงนี้ ผู้ใดเป็นคนคิดขึ้นมากัน?"

เขาก้มมองชื่อตรงมุมล่างซ้ายของแผ่นกระดาษ

"คนหมู่บ้านสุ่ยเฉียว จ้าวเช่อ..."

เขาเอ่ยชื่อของจ้าวเช่อออกมาอีกครา

พอนึกโยงไปถึงเรื่องราวที่เพิ่งได้ยินมา นายอำเภอจางก็ยิ่งสนใจในตัวคนหนุ่มนามจ้าวเช่อผู้นี้มากขึ้นเรื่อยๆ

เขาเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ข้างกายว่า "ไปสืบเรื่องของชายหนุ่มที่ชื่อจ้าวเช่อผู้นี้มาที"

"แล้วถือโอกาสดูด้วยว่าการที่เขาถูกขับออกจากสำนักศึกษานั้น มีเงื่อนงำอันใดซ่อนอยู่หรือไม่"

เจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้นก็นึกฉงน ใต้เท้านายอำเภอถึงกับจะตรวจสอบบัณฑิตคนหนึ่งด้วยตนเองเชียวหรือ?

ดูท่าคนผู้นี้คงไม่ธรรมดาเสียแล้ว...

เขาจึงรีบเอ่ยรับคำ "ใต้เท้า ข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ"

คล้อยหลังเจ้าหน้าที่ถอยออกไป นายอำเภอจางก็จรดพู่กันวาดรูป "○" ลงบนกระดาษเช่นกัน

เขามองดูวงกลมวงนั้นพลางพึมพำ "น่าสนใจ"

"กระทั่งตัวข้าเองยังนึกหาคำตอบที่ดีกว่านี้ไม่ออกเลย..."

......

ขณะเดียวกัน

ณ หมู่บ้านสุ่ยเฉียว

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศประจิม

ตลอดช่วงบ่าย จ้าวเช่อยุ่งอยู่ตรงลานบ้าน คิดจะเก็บกวาดพื้นที่ให้โล่งเพื่อก่อเตาไฟใหม่อีกสองสามเตาไว้ด้านนอก

ถึงเวลาจะได้เคี่ยวน้ำตาลได้สะดวกขึ้น

ฝ่ายแม่นางน้อยก็กำลังเร่งตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ในห้อง

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จ้าวเช่อก็เตรียมตัวไปอาบน้ำชำระกาย

ล้างคราบเหงื่อไคลเหม็นหึ่งที่เปรอะเปื้อนอยู่ทั่วตัวออกเสียที

ภายในห้อง

นับแต่กลับมาจากในเมือง ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ใช้เวลาตลอดช่วงบ่าย เร่งเย็บชุดต้วนต่าที่จ้าวเช่อต้องสวมใส่ออกมาจนเสร็จก่อน

ครั้นลงเข็มสุดท้ายเสร็จและใช้ฟันกัดด้ายจนขาด

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นยืน แล้วสะบัดเสื้อในมือเบาๆ

"ในที่สุดก็เย็บเสร็จแล้ว..."

พลางก้มมองเสื้อตัวใหญ่ตัวนี้

พอนึกจินตนาการถึงภาพยามที่สามีสวมใส่ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็อดรู้สึกดีใจขึ้นมามิได้

นี่เป็นเสื้อตัวแรกที่นางลงมือเย็บให้สามีด้วยตัวเองเชียวนะ...

ไม่รู้ว่าสามีจะชอบหรือไม่?

อันที่จริงชุดต้วนต่าแบบนี้ แทบจะทั่วทั้งต้าหมิงก็มีรูปแบบเหมือนกันหมด

แต่นี่เป็นเสื้อผ้าตัวแรกที่ซูฉ่ายเอ๋อร์เย็บให้สามีจนเสร็จสมบูรณ์

ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่บ้างในใจ

คราวก่อนตอนลองทาบดูก็แค่เนาไว้คร่าวๆ

ยังมองไม่ออกว่าจะออกมาเป็นอย่างไร

คิดไปคิดมา

"ไม่รู้ว่าใส่แล้วจะดูไม่ดีหรือเปล่า..."

ซูฉ่ายเอ๋อร์พึมพำกับตนเอง

พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ก่อนจะยื่นแขนสอดเข้าไปในแขนเสื้อ

สอดแขนทั้งสองข้าง สวมชุดต้วนต่าตัวนี้เข้ากับตัว

พอก้มมองแขนเสื้อยาวสองข้างที่ทิ้งตัวลงมาคลุมมิดมือ กับชายเสื้อที่ยาวเกือบถึงน่อง

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว

ทำไมเสื้อของสามีถึงได้ตัวยาวขนาดนี้นะ?

นางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ พับแขนเสื้อขึ้น

แล้วก้มหน้า มองหาสายรัดเอวมาลองผูกดู

ทันใดนั้น

ประตูห้องก็เปิดออกเสียงดัง "เอี๊ยด"

จ้าวเช่อจัดการธุระข้างนอกเสร็จ ตะโกนเรียกแม่นางน้อยแล้วไม่มีเสียงตอบรับ

จึงเดินกลับเข้ามาในห้อง

"ฉ่ายเอ๋อร์ ได้เวลาทำกับข้าวแล้วนะ..."

ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ

เขาก็เห็นแม่นางน้อยตรงหน้ายืนเคอะเขินจนทำตัวไม่ถูก

ร่างของนางเล็กนิดเดียว

แต่บนร่างกลับสวมเสื้อตัวหลวมโคร่งเอาไว้...

จ้าวเช่อเพ่งสายตามอง

ไม่ใช่เสื้อตัวใน หากแต่เป็นชุดต้วนต่าของเขานี่เอง...

ซูฉ่ายเอ๋อร์เขินอายจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกจากกระหม่อมอยู่รอมร่อ

ดวงตาคู่เล็กกวาดมองไปทั่วอย่างเลิ่กลั่ก ทำตัวไม่ถูกไปหมดทั้งร่าง

"ขะ...ข้าช่วยท่านพี่ลองสวมดูเจ้าค่ะ..."

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นในห้อง

จ้าวเช่อเอ่ยถามเย้าแหย่ "ลองแล้วหรือ"

"ใส่สบายดีหรือไม่?"