ตอนที่ 58 ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

กว่าซูฉ่ายเอ๋อร์จะได้สติ เกวียนวัวก็แล่นเข้ามาถึงในหมู่บ้านแล้ว

เวลานี้เป็นช่วงที่อากาศร้อนจัดที่สุดของวัน

ชาวบ้านที่ไม่ได้ออกไปทำไร่ทำนาต่างพาลูกเด็กเล็กแดงมานั่งรับลมใต้ต้นหวายใหญ่

ทันทีที่เกวียนวัวแล่นเข้ามา สายตาของทุกคนก็จับจ้องมายังคนทั้งสองบนท้ายเกวียน

สายตาของบางคนดูแปลกพิกลชอบกล

ซูฉ่ายเอ๋อร์รีบก้มหน้าลงต่ำทันที

เมื่อเห็นจ้าวเช่อกับนางซื้อไหน้ำเคลือบดินเผากลับมามากมายถึงเพียงนี้ ทุกคนต่างพากันนึกสงสัยใคร่รู้

คนที่ไม่เคยบาดหมางกับบ้านของจ้าวเช่อ ใจกล้าหน่อยก็เดินรี่เข้ามา

พลางเดินตามเกวียนวัวแล้วเอ่ยถามจ้าวเช่อ "บ้านเจ้าซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ ร่ำรวยใหญ่แล้วหรือไร"

เรื่องที่บ้านจ้าวเช่อขายที่นาไปก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างรู้กันดี

ยามเห็นข้าวของเต็มคันเกวียนที่ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อันใด

หลายคนจึงคิดว่าเขาคงไปขอเงินจากลุงใหญ่มาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอีกเป็นแน่

พลันมีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง "ไม่ใช่ว่าเอาเงินบ้านลุงใหญ่เจ้าไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายมาอีกหรอกนะ"

"เจ้าเป็นบัณฑิตดี ๆ แท้ ๆ ถูกสำนักศึกษาไล่ออกมาก็ช่างเถอะ"

"แต่นี่ยังจะซื้อของไร้สาระพวกนี้กลับมาอีก มีเงินเท่าไรก็คงไม่พอให้เจ้าผลาญหรอก"

จ้าวเช่อได้ยินเข้าก็ปรายตามองคนพูดแวบหนึ่ง

คนอื่น ๆ พลอยผสมโรงพูดขึ้นมาบ้าง "นายท่านจ้าว เจ้าถูกสำนักศึกษาไล่ออกมาเช่นนี้ ก็ไปเข้าสอบเคอจวี่ไม่ได้แล้วใช่หรือไม่"

"อุตส่าห์ร่ำเรียนมาตั้งหลายปี เสียเงินเสียทองไปตั้งเท่าไร"

"ช่างสร้างบาปสร้างกรรมแท้ ๆ เชียว"

ในฝูงชนนั้น ชายวัยกลางคนที่ออกเดินทางไปพร้อมกับพวกจ้าวเช่อเมื่อเช้าและพูดว่าซูฉ่ายเอ๋อร์เป็นตัวซวย

พอได้ยินคนผู้นั้นเอ่ยขึ้น ก็รีบถอยร่นไปอยู่ข้างหลังทันที

เขาเพิ่งกลับมาจากการไปยืนมุงดูเรื่องสนุกหน้าคฤหาสน์ของเศรษฐีจ้าวในเมือง

ได้ยินพวกบัณฑิตที่ยืนมุงดูพูดกันว่า จ้าวเช่อถูกอาจารย์ในสำนักศึกษาไล่ออกมา

พอกลับมาถึง ระหว่างที่กำลังคุยโวโอ้อวดกับคนรอบข้าง เขาก็เลยเล่าเรื่องนี้แถมไปด้วย

คราวนี้เมื่อมีคนโพล่งออกมาตรง ๆ คนทั้งหมู่บ้านจึงพลอยรู้กันไปหมด

ว่าเรื่องที่จ้าวเช่อถูกสำนักศึกษาไล่ออกนั้นเป็นความจริง

จ้าวเช่อกวาดสายตามองทุกคน แล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "เรื่องของข้า ไม่รบกวนให้ทุกท่านต้องมาเปลืองสมองหรอก"

สิ้นเสียง

เกวียนวัวไม่ได้หยุดรอ

ค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปจากตรงนั้น

คนที่เหลืออยู่ยังคงขยับปากไม่หยุด

ต่างพากันซักไซ้เรื่องของจ้าวเช่อจากอีกฝ่ายยกใหญ่

ชายคนที่ไปมุงดูเรื่องสนุกมาจึงเอ่ยเล่าให้ทุกคนฟัง "วันนี้หน้าประตูเรือนเศรษฐีจ้าวมีเรื่องสนุกให้ดูไม่ใช่หรือ"

"ข้าเข้าเมืองไปพอดี ก็เลยแวะดูอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง"

"วันนี้จ้าวเช่อนี่ร้ายกาจจริง ๆ เชียว"

"อาจารย์ผู้นั้นทำพิธีได้เก่งกาจยิ่งนัก ข้ายังคุกเข่ากราบไหว้อยู่ตั้งหลายหน"

"แต่คุณชายของเศรษฐีจ้าวกลับบอกให้จ้าวเช่อไปไหว้พระขอพร เผื่อจะมีอาจารย์ยอมรับเขาสักคน"

"จ้าวเช่อคงโมโหเข้า ก็เลยแฉอาจารย์จอมปลอมคนนั้นเสียเลย"

พอได้ฟังเช่นนั้น บางคนก็ขมวดคิ้วถามขึ้น "หาอาจารย์ที่ยอมรับสอนอย่างนั้นหรือ"

"หมายความว่า อาจารย์คนเดิมไม่ยอมสอนจ้าวเช่อแล้วงั้นรึ"

"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นน่ะสิ"

"พวกบัณฑิตที่ยืนมุงดูอยู่ก็พูดเหมือนกัน ว่าจ้าวเช่อถูกสำนักศึกษาไล่ออกมาแล้ว!"

พอชาวบ้านได้ยินเข้า เสียงฮือฮาก็ดังระงมขึ้นมาทันที

"อะไรนะ ถูกสำนักศึกษาไล่ออกอย่างนั้นรึ"

"นี่มันตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะเนี่ย"

เดิมทีชื่อเสียงของจ้าวเช่อในหมู่บ้านก็ไม่สู้ดีอยู่แล้ว ชาวบ้านจึงได้แต่คอยเหน็บแนมหยอกล้อเขาเป็นครั้งคราว

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เขาจะถึงขั้นถูกสำนักศึกษาขับไล่ออกมาจริง ๆ

เช่นนี้แล้ว วันข้างหน้าจ้าวเช่อมิใช่ว่าหมดสิทธิ์แม้กระทั่งจะไปสอบเคอจวี่หรอกหรือ

ยิ่งไปกว่านั้น การที่จ้าวเช่อถูกอาจารย์ไล่ออกมาเช่นนี้

ต่อไปเด็ก ๆ ในหมู่บ้านของพวกเขาก็คงหมดโอกาสได้เล่าเรียนกันพอดี!

หากเรื่องงามหน้านี้แพร่ออกไป คนทั้งหมู่บ้านย่อมต้องพลอยอับอายขายหน้าไปด้วย!

พอได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างพากันรุมก่นด่าจ้าวเช่อ

"ไหนว่าวัน ๆ ท่องแต่คำสอนของปราชญ์อย่างไรเล่า แล้วนี่จ้าวเช่อไปก่อเรื่องอะไรเข้าล่ะ"

"ปีหน้าข้ายังตั้งใจจะพาหลานชายตัวน้อยไปกราบอาจารย์ในเมืองเพื่อเริ่มเรียนหนังสืออยู่แท้ ๆ แล้วแบบนี้อาจารย์ในเมืองมิต้องพาลไม่กล้ารับเด็กจากหมู่บ้านเรากันหมดหรือ"

"ผู้ใหญ่บ้านรู้เรื่องนี้หรือไม่ เหตุใดจึงไม่ยอมบอกพวกเราบ้าง"

หลายคนต่างพากันก่นด่าไม่ขาดปาก

ถึงอย่างไร

ในยุคโบราณเช่นนี้

หากชื่อเสียงของใครสักคนแปดเปื้อน คนที่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยอาจเป็นคนทั้งหมู่บ้าน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องใหญ่อย่างการเล่าเรียนเขียนอ่านเลย

ชื่อเสียงที่จ้าวเช่อเพิ่งกอบกู้คืนมาได้บ้างจากการปะทะกับบ้านลุงหก

คราวนี้กลับยิ่งย่ำแย่หนักลงไปอีก!

ซ้ำยังต่างจากเมื่อก่อนที่ส่วนใหญ่เป็นเพียงแค่การล้อเลียนเย้าแหย่

ทว่ายามนี้ทุกคนต่างรู้สึกขุ่นเคืองในใจต่อเขาขึ้นมาจริง ๆ

ป้าหกเพิ่งพาหลานชายมาถึงได้ไม่นาน

ครั้นได้ยินทุกคนกำลังรุมก่นด่าจ้าวเช่อ

นางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าว่าบางทีจ้าวเช่ออาจจะแค่อยากเปลี่ยนอาจารย์สอนกระมัง"

"ข้าได้ยินมาว่ามีอาจารย์บางคนเก็บค่าเล่าเรียนถูกกว่า"

"ตอนนี้จ้าวเช่อถึงขั้นต้องลงแรงทำนาด้วยตัวเองแล้ว คงเป็นเพราะที่บ้านเงินทองไม่พอ ถึงได้คิดจะเปลี่ยนอาจารย์เป็นแน่"

พอป้าหกพูดขึ้นมาเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

"นี่..."

"ดูเหมือนจะเป็นไปได้เช่นกัน"

ป้าหกยังพูดต่ออีกว่า "ขนาดท่านปรมาจารย์ยังมีตัวปลอมได้ คำพูดพวกคนในเมืองน่ะจะไปปักใจเชื่อทั้งหมดได้ยังไง"

เรื่องการร่ำเรียนเขียนอ่านนั้น ชาวไร่ชาวนาอย่างพวกเขาไม่ค่อยประสีประสาเท่าไรอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่ป้าหกพูดมาก็ฟังดูเข้าทีไม่น้อย

หลายวันมานี้จ้าวเช่อถึงกับต้องลงแรงทำนาด้วยตัวเอง

สงสัยที่บ้านคงจนกรอบจนแทบไม่มีข้าวจะกรอกหม้อแล้วจริง ๆ

อาจารย์ในเมือง หากไม่ได้ค่าเล่าเรียน

มีหรือจะยอมสอนหนังสือให้เปล่า ๆ

พอคิดได้เช่นนี้ ทุกคนต่างรู้สึกว่าเรื่องอาจจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

"แต่เมื่อครู่นี้จ้าวเช่อยังซื้อของกลับมาตั้งเยอะไม่ใช่หรือ ดูท่าทางแล้วก็ไม่เห็นเหมือนคนยากจนตรงไหน"

"ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้บอกหรือว่าแม่นางน้อยคนนั้นมีสินเดิมติดตัวมาไม่น้อย สงสัยคงเอาเงินสินเดิมของภรรยามาใช้กระมัง"

"ทั้งที่แม่นางน้อยอุตส่าห์มีสินเดิมติดตัวมาแท้ ๆ แต่เขากลับตระหนี่ แม้แต่ผ้าเนื้อดีสักพับยังไม่ยอมซื้อให้"

"จ้าวเช่อช่างใจร้ายเกินไปแล้ว"

คุยกันไปคุยกันมา

หัวข้อสนทนาของทุกคนก็เปลี่ยนจากเรื่องที่จ้าวเช่อถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา กลายเป็นการเย้ยหยันดูแคลนที่เขาต้องเกาะผู้หญิงกินแทน

ส่วนบ้านไหนที่มีคนเล่าเรียนเขียนอ่าน

ต่างก็พากันมุ่งหน้าไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน หมายจะซักไซ้ไล่เลียงเรื่องราวให้กระจ่าง

ป้าหกเห็นเช่นนั้นจึงช่วยพูดแก้ต่างให้จ้าวเช่อไปอีกสองสามคำ

ทุกคนจึงวกกลับมาคุยเรื่องที่จ้าวเช่อฉีกหน้าอาจารย์จอมปลอมเมื่อครู่อีกครั้ง

เรื่องไหนก็ว่าไปตามเรื่องนั้น

ชายวัยกลางคนที่เห็นฝีมือของจ้าวเช่อมากับตาจึงคุยโวโอ้อวดเสียยกใหญ่

ทำเอาคนฟังพากันร้องอุทานด้วยความทึ่งไม่ขาดสาย

การล้อมวงคุยใต้ต้นหวายใหญ่ครานี้

นับว่ามีเรื่องซุบซิบให้ฟังกันอย่างจุใจ

ชาวหมู่บ้านสุ่ยเฉียวต่างฟังกันจนหนำใจเป็นที่สุด

......

อีกด้านหนึ่ง

จ้าวเช่อที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้น ก็ได้แต่นึกจนปัญญาอยู่ในใจ

จุดเริ่มต้นที่พังยับเยินระดับฟ้าถล่มเช่นนี้ ชั่วขณะนี้เขาเองก็จนปัญญาจะแก้ไขได้จริง ๆ

ในเมื่อคนที่ทำผิดมาแต่แรกคือตัวเขาเอง

จะให้กระโดดลงจากเกวียนไปยืนด่ากราดกับชาวบ้านก็ใช่ที่...

ช่างเถอะ ปล่อยให้พูดกันไปก่อนแล้วกัน

ตอนนี้เขายังไม่มีน้ำยาอะไรจริง ๆ

ยิ่งไม่มีทางไปห้ามปากใครได้ว่าอยากจะพูดอะไร

เดิมทียังพอมีสถานะบัณฑิตติดตัวอยู่บ้าง ตอนนี้กลับถูกขับออกจากสำนักศึกษาเสียแล้ว

พอนึกถึงตรงนี้ จ้าวเช่อก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจ

เห็นทีคงต้องรีบกราบอาจารย์ดี ๆ เป็นเรื่องเป็นราว แล้วกลับไปตั้งหน้าตั้งตาเรียนเสียที

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มริมฝีปากเบา ๆ นางหันมาเรียกเขาด้วยความสงสารจับใจ "ท่านพี่..."

มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่า สามีของตนดีเลิศเพียงใด

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ไม่เป็นไรหรอก"

"เรื่องพวกนั้นล้วนผ่านไปแล้ว ตอนนั้นมันช่วยไม่ได้จริง ๆ"

"ค่อยเป็นค่อยไป เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ขานรับ "อื้อ" พลอยเอ่ยปลอบเขาไปด้วยว่า

"ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นเจ้าค่ะ!"