ตอนที่ 57 เรื่องที่น่าอายยิ่งกว่าการนอนร่วมเตียง

พอลูกจ้างร้านได้ยินเช่นนั้น เพียงครู่เดียวก็ช่วยจัดแจงหยิบข้าวของเครื่องใช้มาให้นางจนครบ

แต่ผ้าสำหรับทำหน้ารองเท้านี้ ดูอย่างไรก็เป็นของที่หญิงสาวใช้กัน

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา "ขะ...ข้าจะทำรองเท้าให้สามี..."

ลูกจ้างร้านพลันเข้าใจในทันที

"โอ้ ข้าสะเพร่าไปเอง"

พูดจบก็ไปหยิบผ้าสำหรับบุรุษออกมาอีกชุด

เดิมทีซูฉ่ายเอ๋อร์ตั้งใจจะบอกว่า นางจะตัดรองเท้าให้สามี

ไม่จำเป็นต้องใช้ผ้าของหญิงสาวเลย

แต่จ้าวเช่อที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยถามขึ้นมาตรงๆ "รองเท้าของเจ้า ไม่อยากเปลี่ยนเป็นผ้าที่มีลวดลายบ้างหรือ"

"ข้าเห็นพวกหญิงสาวในหมู่บ้าน ล้วนสวมรองเท้าที่มีลวดลายกันทั้งนั้น"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่ว "ข้าไม่ต้องใช้หรอก"

"ข้าใส่รองเท้าฟางทำงานคล่องตัวกว่า"

จ้าวเช่อก้มมองรองเท้าฟางคู่เล็กของนาง

มันสึกกร่อนจนเส้นฟางหลุดลุ่ยออกมาหมดแล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นสามีเอาแต่จ้องเท้าตนก็เริ่มประหม่า ขยับเท้าคู่น้อยไปมาอย่างขัดเขิน

"สามี อย่ามองเลย..."

จ้าวเช่อเห็นดวงหน้าน้อยๆ แดงระเรื่อก็อดหัวเราะไม่ได้ "ไม่มองแล้ว"

ถึงอย่างนั้นตอนคิดเงิน เขาก็ยังบอกให้เด็กในร้านหยิบผ้าเย็บหน้ารองเท้าสตรีเพิ่มมาอีกสองผืน

"สามีซื้อของให้เจ้าแล้ว แต่เจ้าต้องลงมือเย็บเองถึงจะได้ใส่นะ"

จ้าวเช่อเอ่ยสัพยอก

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มปาก ยังคงพยายามทัดทานเป็นครั้งสุดท้าย

"เอาแบบที่ถูกที่สุดก็พอแล้ว..."

สิ่งที่จ้าวเช่อตอบกลับมา มีเพียงการยื่นมือไปลูบหัวนางเบาๆ

หลังจากซื้อของที่ร้านผ้าเสร็จเรียบร้อย

ลูกจ้างในร้านรีบเดินออกมาส่งพวกเขาด้วยความกระตือรือร้น

จ้าวเช่อพาสาวน้อยเดินพลางถามทางหาบ้านคนขายโอ่งดินเผาไปเรื่อย ๆ

ร้านที่ว่าไม่ได้ตั้งอยู่บนถนนสายหลัก แต่อยู่ลึกเข้าไปในตรอก

ยังดีที่จ้าวเช่อจำทิศทางได้แม่นยำเป็นเลิศ

พอถามทางรู้เรื่อง ก็พาสาวน้อยเดินตรงเข้าไปทันที

เมื่อไปถึงบ้านคนขายโอ่งดินเผา เขาก็เลือกโอ่งขนาดกลางมาสองสามใบ

จากนั้นจึงสั่งทำกรวยดินเผาหวาหลิวอีกสองสามอัน

ครั้นได้ยินว่ามีคนมาสั่งทำภาชนะพิลึกเช่นนี้ เจ้าของร้านถึงกับชะงักไปด้วยความประหลาดใจ

แต่คนค้าขายไม่อาจซักไซ้ไล่เลียงลูกค้าให้มากความ

ได้แต่เอ่ยว่า "พวกเราน่ะทำได้อยู่หรอก แต่ถ้าจะเปิดเตาเผา ต้องขึ้นรูปพิมพ์ใหม่เสียก่อน"

"ต้องรออีกสองสามวันถึงจะได้"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ไม่เป็นไร"

เมื่อวางเงินมัดจำเรียบร้อย ก็ได้ป้ายไม้ของทางร้านมาอันหนึ่ง

เถ้าแก่บอกว่าคราวหน้านำป้ายไม้นี้มา จ่ายเงินส่วนที่เหลือก็รับของไปได้ทันที

ข้าวของก็เลือกไว้จนครบแล้ว

เพียงจ่ายเพิ่มอีกยี่สิบอีแปะ ทางร้านก็มีบริการไปส่งของให้ถึงที่

จ้าวเช่อได้ยินเช่นนั้นก็เห็นว่าช่วยลดความยุ่งยากในการไปหาจ้างเกวียนวัวขนของได้พอดี

จึงตอบตกลงในทันที

ทั้งสองไม่คิดจะเดินเตร็ดเตร่อีก จึงเตรียมตัวนั่งเกวียนวัวส่งของของร้านกลับไปด้วยเลย

เขาให้เงินลูกจ้างไปสองอีแปะ วานให้คนที่ไปเรียกรถช่วยแวะไปยกเข่งสานที่ฝากไว้ตรงร้านชำกลับมาให้ด้วย

พอได้เข่งสานกลับมา ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ยังนั่งยองๆ ตรวจดูสิ่งของข้างในอย่างละเอียดอีกรอบ

ลูกจ้างคนที่ไปเอาของกลับมาบอกว่า "เถ้าแก่ร้านโน้นบอกว่า ของของพวกท่าน เขาช่วยดูแลให้อย่างดี"

"ไม่มีทางทำของหายแน่นอน"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ย่อมต้องไว้ใจพวกท่านอยู่แล้ว"

"เพียงแต่บ้านพวกเราอยู่ไกล กลัวจะซื้อของตกหล่นไปบ้าง"

"ภรรยาข้าตรวจดูให้ละเอียดรอบคอบเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี"

ลูกจ้างคนนั้นยิ้มแหยพลางเกาหัว "ก็จริงของท่าน..."

จ้าวเช่อหันไปมองซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น แล้วเลิกคิ้วส่งให้นาง

ซูฉ่ายเอ๋อร์สบตาเขาแล้วยิ้มตาหยีจนเห็นฟันขาวสะอาด

นางหยิบพัดเล่มใหม่บนเข่งสานขึ้นมาถือไว้ แล้วลุกขึ้นยืน

ข้าวของถูกขนขึ้นเกวียนจนเรียบร้อย

ทางร้านส่งลูกจ้างคนหนึ่งนั่งเกวียนวัวตามไปด้วย

ส่วนจ้าวเช่อกับนางนั่งอยู่ตรงท้ายเกวียน

บนเกวียนบรรทุกของไว้ไม่น้อย ที่นั่งจึงเหลือไม่มากนัก

จ้าวเช่อช่วงขายาว ไม่อาจนั่งหย่อนขาลงไปได้

จึงทำได้เพียงนั่งขวางอยู่ตรงท้ายเกวียน

ส่วนซูฉ่ายเอ๋อร์หย่อนขาลีบเล็กทั้งสองข้างออกนอกเกวียน พลางแกว่งไปมาเป็นระยะ

ครั้นเกวียนวัวแล่นจากตัวเมืองมาถึงซุ้มประตูเมือง

ยังคงได้ยินชาวบ้านจำนวนมากที่เพิ่งกลับจากมุงดูเรื่องสนุกที่ที่ว่าการอำเภอ กำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของท่านอาจารย์ผู้นั้นกันไม่ขาดปาก

"นึกไม่ถึงเลยว่าในโลกนี้จะมีของพรรค์ที่เรียกว่าโอสถทารกอยู่จริง"

"สวรรค์ ช่างน่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้"

"นั่นน่ะสิ พ่อหนุ่มหน้าประตูบ้านเศรษฐีจ้าวคนนั้นเป็นคนเอ่ยถึงขึ้นมาก่อนแท้ๆ"

"ตอนนั้นข้ายังนึกสงสัยอยู่เลยว่ามันคืออะไรกันแน่"

"ที่ไหนได้ พอท่านนายอำเภอได้ยินเข้าก็ร้อนรนขึ้นมาทันที ถึงกับซักไซ้ไม่หยุด"

"พอลูกประคำคล้องคอเส้นนั้นถูกปลดลงมาละลายน้ำ กลับกลายเป็นคราบไขมันสีขาวไปได้!"

"น่าเสียดายที่พระพวกนี้ปากแข็งยิ่งนัก ไม่ยอมปริปากบอกความจริงแม้แต่ครึ่งคำ"

"ไม่อย่างนั้นท่านนายอำเภอคงไม่สั่งขังไว้ในคุกหลวงก่อน แล้วบอกว่าจะค่อยๆ ไต่สวนหรอก"

"ดูท่าคงต้องทรมานรีดเค้นความจริงเสียแล้ว"

ตลอดทางที่เกวียนวัวแล่นผ่าน จ้าวเช่อได้ยินเรื่องราวมาไม่น้อย

แต่เขากลับไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

พระกลุ่มนี้ภายนอกดูเปี่ยมเมตตาหน้าตาผ่องใส

ทว่าลึกๆ ในแววตากลับแฝงไอโลหิตจางๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเคยมือเปื้อนเลือดมาแล้ว

ซ้ำยังได้ยินว่ามารดาชราของเศรษฐีจ้าวเป็นคนไปเชิญลงมาจากบนเขา

เช่นนั้นก็อาจยังมีพรรคพวกคนอื่นอยู่อีก

ตอนนั้นจ้าวเช่อจึงบอกไปว่าตนถูกเศรษฐีจ้าวเชิญมาเปิดโปงกลอุบายของพวกเขา

สรุปก็คือ

บังเอิญว่าเขาก็แซ่จ้าวเหมือนกัน

มีหนี้มีเจ้าหนี้ มีแค้นมีเจ้าทุกข์

หากใครคิดจะตามล้างแค้น ก็จงตรงไปที่บ้านเศรษฐีจ้าวเสียเถิด

อย่างไรเสียตระกูลนั้นก็กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินมหาศาล

เรื่องพรรค์นี้เขาไม่กลัวอยู่แล้ว

สรุปแล้ว สำหรับเขาก็ถือว่าเรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้

ส่วนที่เหลือ ก็ปล่อยให้คนบ้านเศรษฐีจ้าวไปปวดหัวเอาเองเถอะ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็พลอยรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

นางแอบขยับกายเข้าไปเบียดชิดสามีที่อยู่ด้านหลังมากขึ้นอีกนิด

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างเล็กๆ ที่เบียดเข้ามาใกล้ จ้าวเช่อก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องกลัว หากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยอย่างเอียงอาย "เจ้าค่ะ สามีจะปกป้องข้า"

เกวียนวัวค่อยๆ เคลื่อนพ้นประตูเมืองออกไป

ยามนี้เป็นช่วงเที่ยงวันพอดี ตลอดทางจึงแทบไม่มีผู้คนสัญจร

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังคงนั่งพิงอยู่ข้างแขนของสามี นางรู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน

นั่นสิ

ไม่มีอะไรต้องกลัวสักนิด

สามีต้องปกป้องนางได้แน่...

พอมองทิวทัศน์รอบกายที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปด้านหลัง อารมณ์ของซูฉ่ายเอ๋อร์ก็พลอยแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ

มือที่ถือพัดสานโบกพัดเอื่อยๆ อย่างสบายอารมณ์

สองขาเรียวเล็กที่ห้อยอยู่ท้ายเกวียนแกว่งไกวไปมาเบาๆ

ทันใดนั้น

มือใหญ่เรียวงามอันแสนคุ้นเคยคู่นั้น ก็เอื้อมจากด้านหลังมาแตะที่เอวของนาง

ก่อนจะโอบรอบเอวบอบบางของนางเอาไว้

เสียงอันอ่อนโยนดังขึ้นเหนือศีรษะ

จ้าวเช่อเอ่ยว่า "นั่งแบบนี้มันอันตราย ข้ากอดเจ้าไว้ดีกว่า จะได้ไม่พลัดตกลงไป"

พลางกระชับมือโอบรอบเอวของแม่หนูน้อยไว้หลวมๆ

พอได้กอด จ้าวเช่อก็อดคิดไม่ได้ว่า เอวของแม่หนูคนนี้ช่างคอดบางเหลือเกิน

ราวกับว่าเพียงแค่เขากางฝ่ามือออก ก็แทบจะกุมรอบเอวนางได้มิดแล้ว

เขาก้มหน้าลง

ก็เห็นใบหูเล็กๆ ของแม่หนูน้อยแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครา

จ้าวเช่อจึงอดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้

ร่างเล็กของซูฉ่ายเอ๋อร์แข็งทื่อไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงค่อยขยับตัวด้วยความขวยเขิน

จากนั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะก้มมองมือข้างที่โอบรอบเอวตนไว้

นิ้วมือเรียวยาว เส้นเลือดบนหลังมือเด่นชัดงดงาม

พอมองดูอยู่ครู่หนึ่ง นางก็รู้สึกว่ามันช่างน่าอายเหลือเกิน

เมื่อก่อนตอนเดินผ่านพวกป้าๆ ในหมู่บ้าน เคยได้ยินคุยกันว่าเรื่องการนอนด้วยกันตอนกลางคืนนั้นน่าอายเพียงใด

แต่ตอนนี้ซูฉ่ายเอ๋อร์ถึงเพิ่งได้รู้

ที่แท้ยังมีเรื่องที่ชวนให้ขวยเขินยิ่งกว่าการนอนในตอนกลางคืนเสียอีก!