ตอนที่ 56 อยู่เคียงข้างสามีตลอดไป

ทางด้านนั้น เศรษฐีจ้าวยังคงเอ่ยชวนจ้าวเช่ออย่างนอบน้อม "ขอเชิญท่านอาจารย์น้อยไปสนทนากันที่จวนเถิด"

"รอให้ศาลว่าการตัดสินคดีเรียบร้อย ตระกูลจ้าวของเรามีรางวัลตอบแทนให้อย่างงามแน่นอน"

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "รางวัลตอบแทนอย่างงามคงไม่ต้องหรอก"

"คดีนี้ วันนี้ยังไม่แน่ว่าจะไต่สวนจนได้ข้อสรุปหรือไม่"

"หากไม่ใช่เพราะคุณชายของท่านยืนกรานจะให้ข้าคุกเข่า ข้าก็คงมองไม่เห็นพิรุธของพระปลอมรูปนี้เช่นกัน"

ใบหน้าของคุณชายจ้าวดำคล้ำเป็นก้นหม้อไปแล้ว

จ้าวเช่อผู้นี้ แม้ตอนนี้จะไม่พูดจายกอรรถยกบาลีอีกต่อไป

แต่กลับเหน็บแนมคนได้เจ็บแสบทุกคำ

ที่สำคัญคือตนยังหาคำมาตอกกลับไม่ได้อีก!

แต่พอคิดถึงเรี่ยวแรงมหาศาลของจ้าวเช่อเมื่อครู่

คุณชายจ้าวก็รีบหดหัวหลบไปอยู่หลังเศรษฐีจ้าวทันที

ช่างเถอะ ช่างเถอะ

ก็แค่ไอ้บ้านนอกที่ถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาคนหนึ่ง

ช่างเถอะ อย่าไปถือสาหาความกับมันเลย

จ้าวเช่อปรายตามองคุณชายจ้าวอย่างเฉยชา

ทันทีที่สบตากัน คุณชายจ้าวก็รีบหลบตาวูบทันควัน

จ้าวเช่อเอ่ยขึ้นอีกว่า "จริงสิ กระดูกในกระทะน้ำมันนั่น พวกท่านจัดการให้รอบคอบด้วยล่ะ"

"ทางที่ดีก่อนจะฝัง ให้โรยผงกำมะถันลงไปด้วย"

พูดจบ จ้าวเช่อก็ไม่คิดจะอยู่ต่ออีกต่อไป

เขาเอ่ยตรงไปตรงมา "ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน"

เศรษฐีจ้าวยังอยากจะเอ่ยปากรั้ง

แต่จ้าวเช่อกลับคว้ามือซูฉ่ายเอ๋อร์ขึ้นมา

แล้วหันหลังก้าวเดินจากไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์หลุบตาลงเล็กน้อย ยอมให้เขาจูงไปแต่โดยดี

เมื่อรับรู้ถึงไออุ่นจากมือที่กุมประสานกัน หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของนางจึงค่อยสงบลงเสียที

เศรษฐีจ้าวมองตามแผ่นหลังของจ้าวเช่อ แล้วเอ่ยถามบุตรชายตน "เจ้ารู้จักพ่อหนุ่มคนนี้หรือ"

คุณชายจ้าวเอ่ยตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง "อดีตเพื่อนร่วมสำนักศึกษาขอรับ"

เศรษฐีจ้าวขมวดคิ้ว "ไฉนถึงกลายเป็นอดีตไปได้เล่า"

"น่าเสียดายจริง คนที่มีความรู้ความสามารถรอบด้านเช่นนี้ ข้ายังอยากให้เจ้าผูกมิตรกับเขาไว้แท้ๆ"

คุณชายจ้าวคิดในใจ มิตรภาพนี้คงผูกไม่ติดแล้วล่ะ

เกรงว่าอีกฝ่ายคงอยากจะซัดตนให้ตายเสียมากกว่า...

พอนึกถึงเรื่องที่จ้าวเช่อถูกอาจารย์ไล่ออกจากสำนักศึกษา คุณชายจ้าวก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

ตอนนั้นเขาเป็นคนพาพวกบุกเข้าไปจับจ้าวเช่อได้คาหนังคาเขา

พอถูกคนยกยอปอปั้นเข้าหน่อย ก็เอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศเสียทั่ว

เป็นเหตุให้จ้าวเช่อถูกอาจารย์ขับไล่ ซ้ำยังหมดสิทธิ์เข้าสอบเคอจวี่ไปตลอดชีวิต

คิดมาถึงตรงนี้

คุณชายจ้าวพลันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาวูบหนึ่ง

"เรื่องนี้จะโทษข้าทั้งหมดก็ไม่ได้"

"ถึงอย่างไร ต่อให้มีคนชี้ทางผิด เขาก็บุกรุกเข้าไปจริง ๆ ไม่ใช่หรือ"

คุณชายจ้าวพึมพำเช่นนั้น พลางคิดว่าตนเองก็มิได้ทำอะไรผิด

"อีกอย่าง บ้านของจ้าวเช่อก็ยากจน แบบนี้จะได้ไม่ต้องไปหอนางโลม ประหยัดเงินไปได้อีกตั้งเท่าไร"

"ให้เขาอยู่ทำไร่ทำนาที่บ้าน ใช้ชีวิตไปตามประสาเถอะ"

"ดาวเด่นอะไรนั่น ก็ไม่ใช่สิ่งที่ชาวนาอย่างเขาจะอาจเอื้อมได้อยู่แล้ว"

"นี่นับว่าข้าได้ทำความดีเรื่องหนึ่งมิใช่หรือ"

เมื่อพึมพำจบ คุณชายจ้าวก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ทางด้านเศรษฐีจ้าวเห็นเขาเอาแต่ยืนพึมพำคนเดียวไม่หยุด

จึงเอ่ยสั่งทันที "ลูกเอ๋ย เจ้าพาคนไปที่ว่าการอำเภอ ไปดูซิว่าใต้เท้านายอำเภอจะไต่สวนคดีนี้อย่างไร"

......

บนถนนใหญ่

จ้าวเช่อกุมมือแม่นางน้อย เดินออกจากลานกว้างหน้าจวนสกุลจ้าว

มือของซูฉ่ายเอ๋อร์เย็นเฉียบ คล้ายยังไม่หายตกใจกับเรื่องเมื่อครู่

จ้าวเช่อบีบมือนางเบาๆ พลางเอ่ยถาม "ไฉนมือถึงได้เย็นเยียบเช่นนี้"

ซูฉ่ายเอ๋อร์กระซิบตอบเสียงแผ่ว "เมื่อครู่ข้ากลัวมากเจ้าค่ะ"

ยามเห็นสามียื่นมือลงไปในกระทะน้ำมันเดือดพล่านเมื่อครู่

หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้น

แม้รู้ว่าสามีเก่งกาจยิ่งนัก แต่ในใจก็ยังอดเป็นห่วงมิได้

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "เป็นความผิดของข้าเอง ทั้งที่รู้กลอุบายพวกนั้นดีอยู่แก่ใจ"

"แต่กลับไม่ได้บอกเจ้าล่วงหน้า ทำให้เจ้าต้องพลอยเป็นห่วงไปด้วย"

นี่เป็นครั้งที่สองในวันนี้ที่ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินสามีกล่าวขอโทษ

นางพลันตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้ง

สามีคือผู้นำของครอบครัว ไฉน...ไฉนถึงต้องมาเอ่ยขอโทษภรรยาอย่างนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเล่า

ซูฉ่ายเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาพราวระยับคู่นั้น พลางเอ่ยละล่ำละลัก "ท่านพี่ไม่ได้ทำผิดสักนิดเจ้าค่ะ"

"เป็นเพราะข้า...ข้ากังวลมากเกินไปเอง"

"ข้ารู้ว่าท่านพี่รู้หนักเบาดีอยู่แล้ว"

"ข้า...ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ..."

จ้าวเช่อก้มมองแม่นางน้อยที่ร้อนรนจนดวงตากลมโตเริ่มมีม่านน้ำตาเอ่อคลอด้วยรอยยิ้ม

เขาลูบศีรษะเล็กของนางอย่างอ่อนใจ พลางเอ่ย "ทำผิดก็ต้องขอโทษสิ"

"ไม่ว่าสามีหรือภรรยาก็เหมือนกันทั้งนั้น"

"ข้าทำให้เจ้าต้องเป็นห่วง ย่อมเป็นความผิดของข้า"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ลอบมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ อีกครา เมื่อเห็นว่าสายตาของสามีที่ทอดมองมาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน ไร้วี่แววของการตำหนิแม้แต่น้อย

นางจึงรวบรวมความกล้า เอ่ยเสียงแผ่ว "เช่นนั้นวันหน้า พวกเราอย่าไปมุงดูเรื่องสนุกเช่นนี้อีกเลยนะเจ้าคะท่านพี่"

เมื่อครู่ท่านพี่บอกว่า พระกลุ่มนั้นเป็นคนฆ่าคน

พอหวนนึกขึ้นมา นางก็ยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางเอ่ย "ได้ วันหน้าไม่ดูแล้ว"

"พวกเราใช้ชีวิตของพวกเราให้ดีก็พอ ไม่ต้องไปสนใจคนอื่นหรอก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของสามีก็อดคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาไม่ได้

สามีของนางไม่เหมือนบุรุษบ้านอื่นจริงๆ...

ไม่เคยดุด่าว่ากล่าวเพียงเพราะนางทำสิ่งใดลงไป

ซ้ำยามตนทำผิด ยังยอมเอ่ยปากขอโทษภรรยาอย่างนางอีกด้วย

หัวใจของซูฉ่ายเอ๋อร์พลันบังเกิดความรู้สึกเปรี้ยวปร่าและตื้นตันระคนกัน

ตลอดชีวิตเกือบสิบหกปีที่ผ่านมา

เพื่อเอาชีวิตรอด นางต้องเป็นฝ่ายก้มหน้าเอ่ยขอโทษอย่างต่ำต้อยมาโดยตลอด

ถึงกระนั้น ด้วยสภาพร่างกายเช่นนี้ นางก็ไม่เคยได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากผู้ใด

ทว่ายามอยู่กับสามี นางกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ไม่เคยพานพบมาก่อน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่ได้มีความรู้อะไร จึงไม่เข้าใจความหมายของคำว่าให้เกียรตินี้

นางจึงไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้ออกมาเช่นไร

รู้เพียงแค่ว่า สามีของนางช่างแสนดีเหลือเกิน

นางจะพยายาม อยู่เคียงข้างสามีไปตลอดชีวิต...

แม่นางน้อยพลันเงียบเสียงลงกะทันหัน

จ้าวเช่อไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงจูงมือซูฉ่ายเอ๋อร์ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า

เดิมทีจ้าวเช่อคิดจะไปหาจ้าวเหวินเซิงเพื่อคุยเรื่องน้ำตาลเสียหน่อย

แต่มัวดูเรื่องสนุกเพลินไปนาน

ตอนนี้เวลาก็ไม่เช้าแล้ว

เขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีก

ไว้ออกมาคราวหน้าค่อยไปหาอีกฝ่ายแล้วกัน

รีบไปหาซื้อและสั่งทำเครื่องไม้เครื่องมือที่ต้องใช้ให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่า

พอเดินผ่านหน้าร้านขายผ้า

จ้าวเช่อก็จูงแม่นางน้อยเดินเข้าไปด้านใน

"แขกทั้งสองท่าน ต้องการสิ่งใดหรือขอรับ"

จ้าวเช่อแวะเวียนมาที่ร้านผ้านี้ถึงสองคราในเวลาเพียงไม่กี่วัน

ลูกจ้างหน้าร้านจึงจำหน้าเขาได้ขึ้นใจ

พอเห็นเขาเดินเข้ามา ก็รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

จ้าวเช่อเอ่ย "อยากซื้ออุปกรณ์ทำรองเท้าสักหน่อย"

ลูกจ้างเหลือบมองรองเท้าฟางซอมซ่อของซูฉ่ายเอ๋อร์ข้างกายจ้าวเช่อแวบหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "ได้เลยขอรับ เชิญตามข้าน้อยเข้ามาด้านใน"

ด้วยเมื่อเช้าเพิ่งผ่านประสบการณ์ที่ร้านขายของชำมาแล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงไม่ประหม่าเหมือนคราแรก

พอถูกสามีกุมมือไว้ นางก็เดินตามเข้าไปแต่โดยดี

จ้าวเช่อเอ่ย "อยากซื้ออะไร เจ้าบอกกับลูกจ้างได้เลยนะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์กลืนน้ำลายอย่างประหม่า พลางพยักหน้าหงึกหงักอย่างลังเล

แม้น้ำเสียงของแม่นางน้อยจะแผ่วเบาและกล้าๆ กลัวๆ

แต่นางก็บอกสิ่งที่ต้องการออกมาได้อย่างชัดเจน

"อยากได้เข็มเล่มใหญ่สำหรับเย็บพื้นรองเท้า แล้วก็ผ้าทำหน้ารองเท้าเจ้าค่ะ..."