ตอนที่ 55 ไม่รู้แสร้งว่ารู้ ก็คือโง่เขลาเบาปัญญา

"ที่ก้นกระทะน้ำมันนี้ มีน้ำส้มสายชูรองอยู่ชั้นล่าง"

"จุดเดือดของน้ำส้มสายชูนั้นต่ำ ตอนที่ข้าหย่อนมือลงไปเมื่อครู่ เป็นช่วงที่น้ำส้มสายชูกำลังเดือดพอดี"

"มือถึงไม่พองลวก"

"แต่พอน้ำมันด้านบนเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ใต้ซือท่านนี้ก็ไม่กล้าแหย่มือลงไปอีก"

"ข้าไม่ได้มีพุทธคุณคุ้มครองอะไรเลยสักนิด"

"ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกลอุบายตบตาของพวกเขาเท่านั้น"

เศรษฐีจ้าวมีสีหน้างุนงง

"ส่วนเรื่องเต่าเทพนำทาง ยิ่งง่ายดายเข้าไปใหญ่"

จ้าวเช่ออธิบายต่อ

"กระดาษขาวที่ตัดเป็นรูปเต่านั้น แค่นำน้ำดีหมี น้ำดีสุนัข และน้ำดีปลาไนมาผสมกัน ทาลงบนตัวเต่าแล้วตากให้แห้ง"

"พอหย่อนกระดาษลงน้ำ ก็จะดูเหมือนเต่ากำลังแหวกว่ายอย่างแตกตื่นเช่นนั้นขึ้นมา"

"ส่วนหัวหมูนั่น..."

จ้าวเช่อปรายตามองคนเหล่านั้น

เศรษฐีจ้าวกับพวกต่างจ้องตาแป๋ว รอฟังจ้าวเช่อไขความกระจ่าง

ทว่าจ้าวเช่อกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า

"เรื่องนี้ถึงข้าพูดไป พวกท่านก็ไม่เข้าใจอยู่ดี"

เศรษฐีจ้าวรีบพูดขึ้นทันควัน "ข้าฟังไม่เข้าใจ แต่ลูกชายข้าเป็นบัณฑิต เขาต้องเข้าใจแน่"

คุณชายจ้าวถูกผลักออกไปข้างหน้าด้วยความหวาดผวา พลางมองตรงไปยังจ้าวเช่อ

ภาพจ้าวเช่อลงมือเมื่อครู่ เขาเห็นตำตาตัวเองทั้งหมด!

ใครจะคิดว่าหมอนี่จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลปานนี้!

ซ้ำก่อนหน้านี้พวกเขายังมีเรื่องบาดหมางกันมาไม่น้อย

เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเคยทำไว้กับจ้าวเช่อ การไม่ถูกหมอนี่ทุบตีจนตายก็นับว่าโชคดีถมไปแล้ว

หากจ้าวเช่อเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา แล้วลงมือซ้อมเขาตรงนี้

เกรงว่าคงไม่มีใครในที่นี้ห้ามได้ทันเป็นแน่!

คุณชายจ้าวยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา

เขาละล่ำละลักว่า "เจ้า...เจ้าพูดมาเถอะ ข้าฟังอยู่..."

จ้าวเช่อเอ่ยว่า "ได้ เช่นนั้นข้าจะบอกให้"

"มีน้ำยาชนิดหนึ่งเรียกว่าน้ำยาเซียว"

"จุ่มพู่กันสะอาดลงในน้ำยาเซียว แล้วตวัดวาดรูปหัวหมูนี้ลงบนกระดาษรวดเดียวโดยไม่ยกพู่กัน"

"พอกระดาษแห้งสนิท มองเผิน ๆ ก็เป็นเพียงกระดาษขาวธรรมดาแผ่นหนึ่ง"

"แต่พอเอาปลายธูปติดไฟไปจี้ตรงจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ เมื่อไฟลามจนหมด ลวดลายที่วาดไว้บนกระดาษก็จะปรากฏขึ้นมา"

"พูดถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าเข้าใจหรือไม่"

เศรษฐีจ้าวมองบุตรชายด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

คุณชายจ้าวกลัวเสียหน้าหากบอกว่าไม่เข้าใจ จึงได้แต่แสร้งโอ้อวดว่า "เข้าใจแล้ว ๆ"

สิ้นเสียงคุณชายจ้าว กลางฝูงชนพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นขึ้นมา

ซิ่วไฉที่ยืนอยู่ข้างซูฉ่ายเอ๋อร์มองคุณชายจ้าวพลางกุมท้องหัวเราะร่วน

พอเห็นเศรษฐีจ้าวและคนอื่นๆ หันมามองตน

ท่านซิ่วไฉจึงกล่าวอย่างผึ่งผายว่า "อันที่เรียกว่า รู้ก็บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ นั่นแลจึงคือรู้จริง"

"แต่คนที่ไม่รู้แล้วแสร้งว่ารู้ ย่อมเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาโดยแท้"

พอท่านซิ่วไฉกล่าวจบ

ใบหน้าของคุณชายจ้าวพลันเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียวสลับกัน

มิหนำซ้ำเศรษฐีจ้าวยังซ้ำเติมได้ถูกจังหวะ

เอ่ยขึ้นว่า "หลี่ซิ่วไฉหมายความว่า เจ้าลูกคนนี้ไม่รู้แล้วยังแกล้งทำเป็นรู้รึนี่"

ซิ่วไฉผู้มีนามว่าหลี่ซิ่วไฉแย้มยิ้มให้คุณชายจ้าวทีหนึ่ง

คุณชายจ้าวถูกพ่อแท้ๆ หักหน้าเข้าจังๆ จนอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

เขาอ้าปากพะงาบๆ ไม่อาจเปล่งคำใดออกมาได้สักแอะ

สุดท้ายทำได้เพียงยืนกระอักกระอ่วนเก้อเขินอยู่ข้างๆ

ตอนนั้นเองเศรษฐีจ้าวถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

ว่าตนเองเผลอเปิดโปงจุดด้อยของลูกชายแท้ๆ เข้าเสียแล้ว

ถึงอย่างนั้น เศรษฐีจ้าวก็ยังคงกังขา

ไม่ว่าจะอย่างไร ใต้ซือก็ไม่กินไม่ดื่ม นั่งสมาธิอยู่หน้าประตูบ้านพวกเขามาตั้งหกวันเต็ม

เรื่องนี้ทุกคนต่างเห็นประจักษ์คาตา

หากมิใช่วิชาอิ่มทิพย์ในตำนานแล้ว จะเป็นสิ่งใดไปได้อีก

ครั้นเศรษฐีจ้าวเอ่ยข้อกังขานี้ออกมา จ้าวเช่อกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ

เขาสงบรอยยิ้มลง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ข้าถึงได้บอกไปเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่า"

"ให้พวกท่านมัดตัวพวกเขาไปส่งทางการ!"

"พวกเขาไม่ใช่พระสงฆ์องค์เจ้าที่ไหน แต่เป็นฆาตกร!"

"มือของคนพวกนี้ เกรงว่าจะเปื้อนเลือดมาไม่ใช่แค่ชีวิตเดียว!"

เศรษฐีจ้าวเบิกตากว้าง มองใต้ซือที่นอนกองอยู่บนพื้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"ฆาตกรหรือ"

ตระกูลเขายอมทุ่มเงินทองมหาศาล จัดงานเอิกเกริกจนรู้กันทั่วทั้งเมือง

แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการเชิญกลุ่มฆาตกรมาเสียได้

จ้าวเช่อชี้ไปที่ประคำบนคอของใต้ซือแล้วกล่าวว่า "ตอนใต้ซือเข้าเมืองมาใหม่ๆ ลูกประคำบนคอยังมีอยู่ 24 เม็ด"

"บัดนี้เหลือเพียง 18 เม็ด แล้วอีก 6 เม็ดที่หายไปเล่า ไปอยู่ที่ใด"

สิ้นคำพูดนี้ เศรษฐีจ้าวก็ถึงกับตะลึงงันไปทันที

คุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น

"ในลูกประคำนี้ซ่อนอาหารไว้หรือ!"

จ้าวเช่อกล่าวว่า "ลูกประคำนี้ไม่ใช่อาหารหรอก"

"คนเราไม่กินไม่ดื่ม นั่งสมาธิติดต่อกันถึงหกวันหกคืน"

"ต่อให้มีอาหารเพียงน้อยนิด แต่ไร้น้ำ ก็ไม่มีทางที่สีหน้าจะยังผุดผ่องเปล่งปลั่งได้ถึงเพียงนี้"

"ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ ลูกประคำของเขาเส้นนี้ ย่อมมีที่มาไม่ธรรมดา!"

"หากข้าเดาไม่ผิดละก็ นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าโอสถทารก..."

"โอสถทารก..."

ผู้คนในที่นั้น พอมีใครเคยได้ยินชื่อนี้เข้า สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที

โอสถทารกมิใช่ของธรรมดาทั่วไป

มันทำขึ้นมาจากทารกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก

มิน่าเล่าจ้าวเช่อถึงบอกว่า คนกลุ่มนี้มือเปื้อนเลือดมาไม่น้อย

จ้าวเช่อกล่าวว่า "เศรษฐีจ้าว ท่านให้คนคุมตัวเขาไปแจ้งทางการโดยตรง แล้วชี้แจงเรื่องนี้กับใต้เท้านายอำเภอเถิด"

"เพียงแค่สอบสวนคนร้ายกลุ่มนี้ ทุกอย่างก็จะกระจ่างแจ้งเอง"

เศรษฐีจ้าวได้ยินเข้า สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปเช่นกัน

เขาไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบสั่งให้คนคุมตัวคนพวกนี้ไปยังที่ว่าการอำเภอทันที

"ไอ้ไต้ซือเก๊ กล้าดีอย่างไรมาหลอกลวงข้า!"

"บิดาจะพาเจ้าไปส่งทางการเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดพลาง บ่าวรับใช้ก็เอาเชือกมาถึงพอดี

จ้าวเช่อดึงไม้เท้าขักขระที่กดร่างไต้ซือผู้นั้นกลับคืนมา

แต่ไต้ซือผู้นี้ยังมีแรงดิ้นรนอยู่อีก

บ่าวรับใช้หลายคนจึงต้องกรูเข้าไปช่วยกันกดร่างเขาไว้

เศรษฐีจ้าวมองดูไต้ซือสลับกับมองจ้าวเช่อ

พลางพึมพำว่า "เจ้าหนุ่มนี่แรงเยอะขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่ามีพุทธคุณคุ้มครองกายจริง ๆ เสียอีก"

เมื่อคนถูกคุมตัวไปแล้ว

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็พากันแห่ตามไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อรอดูเรื่องสนุกต่อ

หน้าจวนสกุลจ้าวที่เดิมทีเอิกเกริกวุ่นวาย บัดนี้จึงเหลือเพียงกลุ่มของเศรษฐีจ้าว

หลี่ซิ่วไฉผู้นั้นเห็นเรื่องสนุกจบลงแล้ว จึงเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า "ไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ไปดื่มสุราดีกว่า"

พูดจบก็เดินโซเซจากไป

จ้าวเช่อก็เดินกลับมาข้างกายแม่นางน้อย

ซูฉ่ายเอ๋อร์เห็นว่าเรื่องราวคลี่คลายลงแล้ว

หัวใจที่แขวนอยู่ของนางจึงค่อยตกลงมาอยู่ที่เดิม

"สามี ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ดึงตัวจ้าวเช่อไว้ด้วยความร้อนรนพลางสำรวจตรวจดูรอบตัว

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้าไม่เป็นไรอยู่แล้ว"

ขณะทั้งสองกำลังจะพูดคุยกันต่อ ทางด้านเศรษฐีจ้าวก็พาคนเดินตรงเข้ามาหา

"คุณชายจ้าวท่านนี้ โปรดรอก่อน"

วันนี้เศรษฐีจ้าวเองก็นับว่าเคราะห์ร้ายถึงที่สุดเช่นกัน

เดิมทีตั้งใจจะกราบไหว้พระขอพร เพื่อปัดเป่าเคราะห์ภัยให้คนในบ้าน

นึกไม่ถึงว่าจะเชิญเอาโจรชั่วที่มือเปื้อนเลือดเข้ามาแทน

จะบอกว่าสีหน้าของเศรษฐีจ้าวดูดีก็คงเป็นการโกหก

หากวันนี้พวกเขาถูกไต้ซือผู้นี้ตบตา แล้วส่งตัวกลับไปอย่างราบรื่น

ถึงเวลาที่ไต้ซือถูกจับได้แล้วเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตระกูลเขามิต้องกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปด้วยหรอกหรือ

ยังดีที่ชายหนุ่มผู้นี้ช่วยเปิดโปงเสียก่อน

มิฉะนั้นบ้านพวกเขาคงเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว

คิดได้เช่นนี้

เศรษฐีจ้าวจึงเอ่ยกับจ้าวเช่อด้วยความนอบน้อม "ท่านอาจารย์น้อย เคราะห์ดีที่ท่านมีความรู้กว้างขวางยิ่งนัก"

"หากมิใช่เพราะท่าน บ้านข้าคงหลงมองโจรชั่วพวกนี้เป็นผู้มีพระคุณไปแล้ว"

จ้าวเช่อปรายตามองคุณชายจ้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "คุณชายบ้านท่านเปี่ยมด้วยสติปัญญาความรู้ ต่อให้ข้าไม่เปิดโปงโจรกลุ่มนี้ ไม่ช้าก็เร็วคุณชายก็คงมองออกอยู่ดี"

คุณชายจ้าวนึกถึงภาพตนเองเมื่อครู่ ที่ถึงกับคุกเข่ากราบไหว้พระผู้ทรงศีลจอมปลอมรูปนี้

ซ้ำยังช่วยผู้เป็นบิดาคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายทำพิธีอีก

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้

คุณชายจ้าวก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีความเป็นบัณฑิตของตน ถูกฉีกหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

เขาปรายตามองเศรษฐีจ้าวด้วยความตัดพ้ออยู่บ้าง

ล้วนเป็นเพราะท่านพ่อแท้ๆ!

ไม่อย่างนั้นตนคงไม่ต้องมาทำเรื่องน่าขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้!