ตอนที่ 54 อาตมาจะเปิดฉากเข่นฆ่าแล้ว

คนในครอบครัวเศรษฐีจ้าวต่างร่วมแรงร่วมใจกันออกแรง

ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงร้องบอกอยู่ข้าง ๆ "ทุกคนออกแรงกันหน่อย ขาของไต้ซือเริ่มขยับแล้ว!"

สีหน้าของไต้ซือบิดเบี้ยว ร่างค่อย ๆ ถูกลากมาจนถึงหน้ากระทะน้ำมัน

ยามสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากกระทะน้ำมัน

ไต้ซือก็ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "หยุดมือ! พวกเจ้าหยุดมือประเดี๋ยวนี้!"

"หากพวกเจ้ายังเป็นเช่นนี้อีก อาตมาจะโมโหแล้วนะ!"

เวลานี้มีหรือที่พวกเศรษฐีจ้าวจะยอมหยุดมือ

เสียงกรีดร้องในกระทะน้ำมันเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ แล้ว

หากปราบผีไม่สำเร็จ ครอบครัวตนกลับต้องมารับบาปแห่งการเข่นฆ่าเสียเอง

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของบุตรชายมิต้องมีรอยด่างพร้อยหรอกหรือ

เศรษฐีจ้าวจับมือของไต้ซือไว้แน่น ออกแรงดึงอย่างยากลำบาก

ในที่สุดก็ลากไปจ่ออยู่เหนือกระทะน้ำมันจนได้

ไต้ซือหยวนคงร้องตะโกนลั่น "ปล่อยมือ ปล่อยมือสิ! อาตมาทำเองได้!"

เศรษฐีจ้าวได้ยินเช่นนั้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมให้ความร่วมมือแล้ว

จึงรีบปล่อยมือทันที ใบหน้าอ้วนกลมแดงก่ำด้วยไอความร้อน ยืนหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

คุณชายจ้าวก็จ้องมองไต้ซือผู้นี้ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เช่นกัน

ยิ่งนึกถึงสภาพขายขี้หน้าของตนเมื่อครู่ ก็แทบอยากจะถ่มน้ำลายรดใส่ไต้ซือผู้นี้เสียสักที

ทุกคนต่างจับจ้องไต้ซือหยวนคงด้วยแววตาคาดหวัง

ไต้ซือหยวนคงก้มมองดูกระทะน้ำมันตรงหน้า

แล้วเหลือบมองกลุ่มคนที่ยืนล้อมตนอยู่รอบด้าน

ไขมันบนใบหน้าของเขาสั่นระริก

จู่ ๆ ไต้ซือก็เอ่ยขึ้นว่า "อาตมาต้องไปเอาไม้เท้าธุดงค์ของอาตมาก่อน ขอยืมพลังอาคมจากมันสักหน่อย"

เศรษฐีจ้าวพยักหน้ารับพลางสั่ง "เจาไฉ ไปหยิบไม้เท้าธุดงค์ของไต้ซือมา"

ไต้ซือรีบโบกมือปฏิเสธ "อาตมาไปหยิบเอง"

สิ้นคำก็หันหลังเดินตรงไปยังโต๊ะบูชา

"อ้าว ไต้ซือ ไม้เท้าธุดงค์ของท่านอยู่ตรงนั้นขอรับ"

เศรษฐีจ้าวเห็นทิศทางที่ไต้ซือเดินไปดูจะเป๋ไปเล็กน้อย จึงรีบร้องบอกด้วยความหวังดี

เวลานี้ไต้ซือหยวนคงเกลียดชังเศรษฐีจ้าวผู้นี้เข้ากระดูกดำแล้วจริง ๆ

ตนท่องยุทธภพมานานหลายปี นึกไม่ถึงว่าจะมาถูกเปิดโปงเอาเช่นนี้

ครั้นคว้าไม้เท้าธุดงค์ข้างโต๊ะบูชาของตนกลับมาได้ ในใจก็ลิงโลด

พอกะทิศทางได้เหมาะเหม็ง ก็เตรียมเผ่นหนี สับขาโกยแน่บ!

ปากพลางตวาดลั่น "หลีกทางให้หมด!"

"มิฉะนั้นวันนี้อาตมาจะลงมือเข่นฆ่าแล้ว!"

ขอเพียงมุดเข้าไปในกลุ่มคนได้ คิดจะจับตัวเขาอีกก็ยากแล้ว!

คิดได้ดังนั้น ฝีเท้าของหยวนคงก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"เอ๊ะ?"

ความเร็วที่ควรจะเพิ่มขึ้นกลับหยุดชะงักลง

สองขาที่ไต้ซือเพิ่งก้าวออกไปพลันถูกตรึงแน่นอยู่กับที่

ซ้ำร้ายเพราะยังกำไม้เท้าธุดงค์ไว้แน่น ด้วยแรงกระชาก ร่างของเขาไม่เพียงไม่พุ่งไปข้างหน้า แต่กลับซวนเซถอยหลังไปหลายก้าว

จ้าวเช่อที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วก้าวประชิดเข้ามา คว้าปลายอีกด้านของไม้เท้าธุดงค์ของไต้ซือหยวนคงไว้

แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไต้ซือคิดจะหนีหรือ"

พระลูกวัดที่เหลืออยู่ไม่กี่รูปต่างก็ทำท่าจะแตกฮือหนีเอาตัวรอดเช่นกัน

คนในครอบครัวเศรษฐีจ้าวยืนตะลึงงัน มองดูไต้ซือที่ซอยเท้าคิดจะวิ่งหนี

ตลอดจนเหล่าพระลูกวัดที่ตั้งท่าจะเผ่นหนีพวกนั้น

ต่างพากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

นี่มันเรื่องอะไรกัน

ไต้ซือหยวนคงหันขวับกลับมา มองดูจ้าวเช่อที่จับปลายอีกด้านของไม้เท้าตนเอาไว้

เขาขมวดคิ้วเบิกตากว้าง ตวาดลั่น "ปล่อยนะ มิฉะนั้นอย่าหาว่าอาตมาไม่เกรงใจ!"

จ้าวเช่อใช้มือเพียงข้างเดียวจับปลายอีกด้านของไม้เท้าธุดงค์ไว้ได้อย่างง่ายดาย

หยวนคงพยายามออกแรงยื้อสุดชีวิต

แต่จ้าวเช่อที่ยืนอยู่กับที่กลับไม่สะทกสะท้านหรือขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ไต้ซือหยวนคงคำรามอย่างไม่อยากเชื่อ "เจ้าเป็นปีศาจตนใดกัน เหตุใดถึงมีเรี่ยวแรงมหาศาลเช่นนี้!"

สิ้นเสียงก็กัดฟันแน่น

คิดตัดใจยอมทิ้งไม้เท้าธุดงค์อันล้ำค่าของตนไป

จ้าวเช่อเห็นเช่นนั้นจึงออกแรงสะบัดปลายไม้เท้าในมือไปด้านข้างทันที

ไต้ซือยังไม่ทันได้ปล่อยมือ

ก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ซัดกระแทกเข้ามา

ร่างทั้งร่างพลันถูกไม้เท้าธุดงค์เหวี่ยงจนลอยคว้างไปด้านข้าง

พระรูปที่ถือถุงเงินและกำลังจะวิ่งหนีอยู่ตรงนั้น

จึงถูกร่างของไต้ซือที่ลอยพุ่งเข้ามาชนกระแทกเข้าอย่างจัง

คนที่ถูกทับร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

ไต้ซือผู้นี้ล้มคว่ำหน้าคลุกฝุ่นหมดสภาพ

แต่เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

และในจังหวะที่คิดจะยันตัวลุกขึ้น

ไม้เท้าธุดงค์ที่ส่งเสียงกริ๋งกรั๋งก็กดแนบลงบนอกของเขาเสียแล้ว

จ้าวเช่อมีสีหน้าเรียบเฉย ในมือถือไม้เท้าธุดงค์ของอีกฝ่ายไว้

ดูคล้ายเพียงแตะไว้บนอกอย่างแผ่วเบา

แต่ไต้ซือหยวนคงกลับรู้สึกราวกับมีหินก้อนมหึมากดทับอกตนไว้

ชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันถอยกรูดออกไปรอบนอก

"โอ้โห พ่อหนุ่มคนนี้ เหตุใดถึงได้มีเรี่ยวแรงมากปานนี้กัน"

"ถึงกับคว้าไม้เท้าธุดงค์ของไต้ซือ แล้วเหวี่ยงเขาจนตัวลอยเชียวหรือ"

"ดูตัวไต้ซือสิ ตัวใหญ่แทบจะเท่าพ่อหนุ่มคนนี้สองคนรวมกันแล้วนะ!"

ทุกคนเห็นการกระทำของจ้าวเช่อต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกตะลึง

ซูฉ่ายเอ๋อร์มองดูด้วยความร้อนรนใจ

แต่ก็ไม่กล้าก้าวเข้าไปหา

กลัวว่าหากตนเข้าไปจะกลายเป็นตัวถ่วงของสามี

ซิ่วไฉที่อยู่ด้านข้างกลับเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

"พ่อหนุ่มคนนี้ ทั้งที่สวมชุดยาวแท้ๆ ก็น่าจะเป็นบัณฑิตเหมือนกัน"

"แต่ดูทรงแล้ว คนเดียวน่าจะซัดบัณฑิตหมอบได้เป็นฝูงกระมัง..."

จ้าวเช่อก้มมองไต้ซือที่นอนกองอยู่กับพื้นพลางแย้มยิ้ม "ไต้ซือ จะรีบร้อนวิ่งหนีไปไยกัน"

"เศรษฐีจ้าวบอกว่าท่านยังทำงานไม่เสร็จ อยากให้อยู่ต่ออีกสักหน่อย"

เขาใคร่ครวญดู เพื่อป้องกันไม่ให้พวกอันธพาลกระจอกมารังควานทีหลัง

จึงกล่าวเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"อ้อ ข้าก็แซ่จ้าวเช่นกัน เป็นคนที่เศรษฐีจ้าวเรียกมาเปิดโปงกลอุบายของท่านนั่นแหละ"

หยวนคงดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ขัดขืนสุดชีวิต

เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน

แต่บัณฑิตร่างสูงโปร่งในชุดยาวผู้นี้

เพียงใช้มือเดียวกดไม้เท้าธุดงค์ไว้ ก็สยบเขาได้อย่างอยู่หมัด

จ้าวเช่อหันไปบอกเศรษฐีจ้าวที่ยืนตะลึงอยู่ด้านข้าง "ไปเอาเชือกมา มัดพวกเขาทั้งหมดส่งไปที่ว่าการอำเภอ"

เจอเหตุการณ์กะทันหันเช่นนี้ เศรษฐีจ้าวก็มึนงงจนทำอะไรไม่ถูก

"นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน"

"ไต้ซือ จู่ๆ ท่านจะวิ่งหนีทำไม"

"แล้วยังบอกว่าจะผิดศีลฆ่าคนอะไรนั่นอีก"

ไต้ซือที่นอนหอบเหนื่อยจากการดิ้นรนอยู่บนพื้น กำลังคิดจะเอ่ยปากแก้ตัว

ไม้เท้าธุดงค์ในมือของจ้าวเช่อก็กดลงมาหนักขึ้น

เขาถูกกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เสียงขาดเป็นห้วงๆ

ไม่อาจเค้นคำพูดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

เสียงกรีดร้องของผีในกระทะน้ำมันแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยินแล้ว

เศรษฐีจ้าวมองดูไต้ซือที่กำลังดิ้นพล่านอยู่บนพื้น

สลับกับมอง "ไต้ซือ" อีกคนที่กดตัวเขาไว้

ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก

"แล้วเปรตตนนี้จะทำอย่างไรเล่า"

"มันจวนจะกลายเป็นผีทอดน้ำมันอยู่รอมร่อแล้วนะ!"

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างเนิบช้า "นี่ไม่ใช่เปรตอะไรทั้งนั้น"

"หลวงจีนพวกนี้ล้วนเป็นพวกต้มตุ๋น"

"ไม่มีพุทธานุภาพคุ้มกายอะไรทั้งสิ้น"

"ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแค่กลอุบายหลอกเด็กเท่านั้น"

"เมื่อครู่เศรษฐีจ้าวขอให้ข้าเปิดโปงพวกเขา พอพวกเขากลัวถูกจับได้ จึงคิดจะเตลิดหนีไปอย่างไรเล่า"

"คนต้มตุ๋นหรือ"

เศรษฐีจ้าวเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แต่ไต้ซือท่านนี้ไม่กินไม่ดื่มมาตั้งหกวันต่อหน้าธารกำนัลเชียวนะ"

"แถมยังหน้าตาสดใสมีเลือดฝาด เดินเหินได้เป็นปกติอีกต่างหาก"

"แล้วยังมีเรื่องเต่าวิเศษชี้ทางกับหัวเดรัจฉานนั่นอีกล่ะ"

"จะเป็นคนต้มตุ๋นไปได้อย่างไรกัน"

"หรือว่าสิ่งที่พวกเราเห็นกับตาจะเป็นเรื่องหลอกลวงไปเสียหมด"

เสียงผีร้ายในกระทะน้ำมันยังคงครวญครางแผ่วเบาอยู่แท้ๆ

แต่กลับมีคนมาบอกว่าไต้ซือเป็นพวกต้มตุ๋น

เรื่องพรรค์นี้ยากที่จะทำให้ใครเชื่อลงได้จริงๆ

จ้าวเช่อเอ่ยถาม "เศรษฐีจ้าว ท่านลองเดาดูสิว่าเหตุใดข้าถึงกล้ายื่นมือลงไปในกระทะน้ำมันนี้"

"หรือว่าคนที่ไม่นับถือพุทธอย่างข้า จะมีพุทธานุภาพคุ้มครองอยู่จริงๆ กันเล่า"

เศรษฐีจ้าวลังเล "นี่..."

"อาจเป็นเพราะเจ้าพิเศษกว่าคนอื่น พระพุทธองค์ถึงได้คุ้มครองเจ้ากระมัง"

จ้าวเช่อเอ่ยอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "ไม่มีทางใช่แน่นอน"