ตอนที่ 53 แผงผักใต้แสงธรรมส่องประกาย

เศรษฐีจ้าวยิ้มแหยพลางหลบสายตาไปทางอื่น

ในเมื่อลากลูกชายแท้ๆ ของตนลงน้ำไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นคนอื่นแทน

เขาหันไปหาไต้ซือหยวนคงที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไต้ซือ ผีร้ายตนนี้ทอดมานานขนาดนี้แล้ว คงถึงเวลาไปสู่สุคติเสียที"

"รบกวนท่านรีบช้อนมันขึ้นมาทำพิธีส่งวิญญาณเถิด"

ปลายหอกจึงวกกลับมาชี้ที่ไต้ซือหยวนคงอีกครั้ง

ไต้ซือหยวนคงมองดูกระทะน้ำมันที่เริ่มสงบลง เนื้ออ้วนฉุบนใบหน้าพลันกระตุกเกร็ง

เขาชี้ไปทางจ้าวเช่อแล้วเอ่ยขึ้น "เมื่อครู่ประสกท่านนี้มิใช่บอกว่าตนมีพุทธานุภาพคุ้มกายหรอกหรือ ให้เขาเป็นคนช้อนขึ้นมาก็สิ้นเรื่อง"

จ้าวเช่อแบมือออกอย่างไม่ยี่หระแล้วเอ่ยหน้าตาย "ข้าไม่ได้เลื่อมใสในพุทธศาสนา ใจไม่บริสุทธิ์ ช้อนมันขึ้นมาไม่ได้หรอก"

หยวนคงได้ยินคำพูดไร้ยางอายเช่นนี้ก็ตาโต "เมื่อครู่เจ้ายังบอกอยู่เลยว่ามีพุทธานุภาพคุ้มกาย!"

จ้าวเช่อปรายตามองคุณชายจ้าวด้วยสายตามีเลศนัย

คุณชายจ้าวกลัวว่าปลายหอกจะวกกลับมาที่ตนอีก จึงรีบหดคอหลบไปอยู่ด้านหลังเศรษฐีจ้าวทันที

วันนี้เจ้าจ้าวเช่อเป็นอะไรไปกันแน่

ทำไมถึงดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้

มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเช่อกล่าวต่อ "ข้าก็แค่แสดงกลปาหี่เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ผู้มีความสามารถแท้จริงยังต้องพึ่งพาไต้ซือเช่นท่าน"

"ท่านดูสิ ผีร้องโหยหวนปานนี้ คงใกล้จะทนไม่ไหวแล้วกระมัง"

"ผู้ออกบวชยึดความเมตตาเป็นที่ตั้ง หากผีตนนี้ถูกทอดจนตาย มิเท่ากับว่าไต้ซือได้ทำลายชีวิตหรอกหรือ"

"ขอไต้ซือโปรดรีบช้อนมันขึ้นมาทำพิธีส่งวิญญาณเถิด"

พูดจบ จ้าวเช่อก็หันไปมองคุณชายจ้าวอีกครา

"หรือว่าคุณชายจ้าวผู้มีจิตศรัทธาแรงกล้าจะลงมือเองดีเล่า"

คุณชายจ้าวโบกมือเป็นพัลวัน พลางถอยกรูดไปอีกหลายก้าว

"ข้าไม่ทำ ข้าไม่ทำ เรื่องเช่นนี้ต้องให้ไต้ซือจัดการสิ"

เศรษฐีจ้าวก็รีบเร่ง "ไต้ซือ ผีตนนี้กรีดร้องไม่หยุด ร้องจนทุกคนใจคอไม่ดีกันไปหมดแล้ว"

"รีบลงมือเถิด"

ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันช่วยสำทับ "ไต้ซือ รีบลงมือเร็วเข้าเถิด!"

ไต้ซือหยวนคงหน้าเขียวคล้ำ มองดูกระทะน้ำมันที่ร้อนจัดขึ้นเรื่อย ๆ

เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "อาตมายืมพุทธบารมีมาจนหมดสิ้นแล้ว"

"ยามนี้ไร้พุทธานุภาพคุ้มกาย คงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปเช่นนี้"

จ้าวเช่อเร่งเร้า "ไต้ซือ ต่อให้ผีตนนี้ต้องไปเกิดเป็นสุกรในภพหน้า แต่นั่นก็คือหนึ่งชีวิตนะ!"

"ไต้ซือเปี่ยมเมตตาจิตถึงเพียงนี้ จะทนดูหนึ่งชีวิตดับสูญไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไรกัน"

"มิเท่ากับเป็นการสร้างบาปกรรมให้ครอบครัวของเศรษฐีจ้าวเพิ่มขึ้นอีกหรือ"

คำว่า "เพิ่ม" นั้น จ้าวเช่อจงใจเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ

พอถ้อยคำนี้หลุดออกมา

ทั้งเศรษฐีจ้าวและคุณชายจ้าวต่างสะดุ้งตื่นจากภวังค์

แบกรับบาปกรรมเพิ่มงั้นหรือ

จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร

เศรษฐีจ้าวจึงรีบควักถุงเงินออกมาจากอกเสื้ออีกใบ

"ไต้ซือ เช่นนั้นท่านก็ขอยืมอิทธิฤทธิ์จากองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอีกสักหน่อยเถิด"

"พอยืมอิทธิฤทธิ์มาได้แล้ว ก็ช่วยช้อนผีร้ายตนนี้ขึ้นมาจากกระทะทองแดง แล้วทำพิธีส่งวิญญาณให้มันที!"

"มิเช่นนั้นหากครอบครัวข้าต้องมาแบกรับบาปกรรมเพิ่มขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่า"

เศรษฐีจ้าวดึงมือของไต้ซือไว้ แล้วยัดถุงเงินที่แน่นตุงยิ่งกว่าใบก่อนหน้าใส่มืออย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ

ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงส่ายหน้า

"ยืมมิได้แล้ว ยืมมิได้แล้ว"

"เมื่อครู่นี้องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จกลับไปแล้ว เสด็จไปโปรดสัตว์ผู้อื่นแล้ว"

"ทั้งหมดเป็นเพราะอาตมาฝึกฝนวิชามาไม่แก่กล้าพอ คงต้องกลับขึ้นเขาไปบำเพ็ญเพียรต่อเสียแล้ว"

พูดพลางทำท่าจะเก็บข้าวของเตรียมตัวเผ่นหนี

ส่วนกระดูกในกระทะใบนั้น ยังคงส่งเสียงร้องโหยหวนบาดแก้วหูไม่หยุดหย่อน

เศรษฐีจ้าวปวดหัวจนแทบระเบิด

เขาเหลือบมองลูกชายแท้ ๆ ของตนอีกหน

ฝ่ายคุณชายจ้าวได้แต่ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เศรษฐีจ้าวใคร่ครวญดูแล้ว สุดท้ายก็ยอมละสายตากลับมา

เขาหันไปมองไต้ซือที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ข้าง ๆ

เศรษฐีจ้าวจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย "ท่านเป็นถึงไต้ซือผู้สำเร็จวิชาขั้นสูง ย่อมต้องมีวิชาไม้ตายก้นหีบอยู่อีกแน่"

"ขอไต้ซือโปรดรีบงัดออกมาใช้เถิด"

กลเม็ดสองสามอย่างที่ไต้ซือแสดงให้ดูเมื่อครู่ ทุกคนต่างได้เห็นประจักษ์แก่สายตาแล้ว

ยามนี้จึงพากันเลื่อมใสในอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อันสูงส่งของไต้ซือผู้นี้อย่างหมดใจ

ไต้ซือจึงเอ่ยว่า "มิเช่นนั้นพวกเจ้าก็เอาตะเกียบมาให้ข้าสักคู่หนึ่ง ข้าจะคีบมันขึ้นมาให้"

สิ้นคำนี้ เศรษฐีจ้าวถึงกับอึ้งงันไปทันที

ชาวบ้านโดยรอบต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

มุมปากของเศรษฐีจ้าวกระตุกยิกๆ

"ถ้าต้องใช้ตะเกียบ ข้าคีบเองมิได้หรืออย่างไร"

"หากไร้อิทธิฤทธิ์คุ้มกายแล้วคีบขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้ มันจะได้ผลหรือ"

"ก็ต้องทำตามที่ท่านไต้ซือว่าไว้แต่แรกสิ ต้องใช้สองมือล้วงลงไปหยิบขึ้นมาเอง!"

ไต้ซือสะบัดมือวูบหนึ่ง

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดกันแล้ว อาตมาจะไป จะกลับเข้าป่าเข้าดงไปสวดมนต์ภาวนาต่อองค์พระพุทธ ขอให้พระคุ้มครองพวกเจ้าก็แล้วกัน"

เสียงร้องโหยหวนในกระทะน้ำมันเริ่มแผ่วเบาลงแล้ว

เศรษฐีจ้าวกลัวเหลือเกินว่าบ้านตนจะต้องแบกรับบาปที่ฆ่าคนตายต่อหน้าธารกำนัล

"ไต้ซือ ไต้ซืออย่าเพิ่งไปสิ ท่านรับปากแล้วว่าจะช่วยพวกเราสะสางเรื่องนี้นะ"

"นี่เพิ่งทำไปได้ครึ่งเดียวเอง ท่านต้องส่งวิญญาณมันไปสู่สุคติก่อนถึงจะไปได้"

ไต้ซือส่ายหน้า ยืนกรานจะใช้ตะเกียบให้ได้

ไม่อย่างนั้นก็ช้อนขึ้นมาโต้งๆ

อย่างไรก็ไม่ยอมยื่นมือลงไปอีกเป็นอันขาด

จ้าวเช่อเอ่ยเตือนอยู่ด้านข้าง "ไต้ซือมีพุทธานุภาพคุ้มกาย เศรษฐีจ้าวยืมมือท่านไปช้อนขึ้นมา ก็ไม่ต่างกันมิใช่หรือ"

คำพูดนี้ดั่งปลุกคนให้ตื่นจากฝัน

เศรษฐีจ้าวรีบคว้ามือไต้ซือไว้ทันที พลางเอ่ย "ไต้ซือ ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว"

พูดพลางก็ออกแรงดึงมือไต้ซือ หมายจะลากไปยังกระทะน้ำมัน

เศรษฐีจ้าวรูปร่างค่อนข้างอ้วนท้วน ส่วนไต้ซือผู้นี้ก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย

ชายทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากแขนกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน

ไต้ซือปากก็ร้องว่า "ประสกจ้าว เจ้าทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องแล้วนะ หากเจ้ายังทำเช่นนี้ อาตมาจะขอให้องค์พระลงทัณฑ์เจ้า"

"ปล่อยมืออาตมาเดี๋ยวนี้"

เศรษฐีจ้าวปั้นหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไต้ซือคนนี้มันเป็นอะไรไปกันแน่

เมื่อครู่ยังดูองอาจเปี่ยมคุณธรรม ปรารถนาจะสละตนเพื่อปราบมารอยู่แท้ๆ

ไฉนจู่ๆ ถึงได้ถอยร่นไปเสียเล่า

ถึงขั้นจะใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาจากกระทะน้ำมันเชียวหรือ

หากใช้ตะเกียบ ใครเล่าจะคีบไม่ได้

แล้วมันจะไปเกี่ยวอะไรกับวิชาของไต้ซืออย่างเจ้ากัน

แต่ความสามารถของไต้ซือผู้นี้ ตนก็เห็นประจักษ์มากับตา

จะปล่อยให้ไต้ซือผู้นี้จากไปง่ายๆ ไม่ได้เป็นอันขาด

พอเห็นว่าฉุดรั้งไต้ซือไว้ไม่อยู่ เศรษฐีจ้าวจึงตะโกนลั่น "ลูกเอ๋ย เร็วเข้า มาช่วยพ่อที!"

จ้าวเช่อมองคุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ายิ้มเยาะพลางเอ่ย "คุณชายจ้าว บิดาของเจ้ายอมล่วงเกินแม้กระทั่งพระพุทธองค์ก็เพื่อเจ้าเชียวนะ"

"เจ้ายังไม่รีบเข้าไปช่วยอีกหรือ"

ความกตัญญูย่อมต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด

พอจ้าวเช่อพูดดักคอเช่นนี้ ต่อให้คุณชายจ้าวไม่อยากยื่นมือเข้าช่วย ก็จนปัญญาจะปฏิเสธ

คุณชายจ้าวถลึงตาใส่เขาไปทีหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเดินรี่เข้าไปอย่างไม่เต็มใจ

เศรษฐีจ้าวออกแรงดึงอยู่ข้างหน้า คุณชายจ้าวช่วยดันอยู่ข้างหลัง

ท่ายืนม้าของไต้ซือเริ่มจะต้านไม่อยู่เสียแล้ว

ร่างถูกทั้งดึงทั้งดันจนไถลไปข้างหน้า

ชาวบ้านรอบข้างเห็นท่าทางของสองพ่อลูกสกุลจ้าวเช่นนั้น ต่างก็นึกขัน

แต่ทำได้เพียงพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้

บัณฑิตบางคนที่ยืนมุงดูอยู่ เมื่อเห็นคุณชายจ้าวผู้ที่ปกติมีแต่คนยกย่องว่าสง่างามสูงส่งกำลังทำตัวเช่นนี้

ต่างก็ยืนอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

นี่...นี่ท่วงทีกิริยาของผู้คงแก่เรียนที่ร่ำลือกันอยู่ที่ใดกัน!

ไต้ซือหยวนคงดิ้นรนไม่หยุด

ปากก็ตวาดลั่น "พวกเจ้าบังอาจลบหลู่ต่อองค์พระพุทธถึงเพียงนี้ อาตมาจะกลับไปบอกกล่าวองค์พระ ให้พระองค์ลงทัณฑ์ครอบครัวพวกเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"

เศรษฐีจ้าวทำหน้าละห้อยพลางว่า "องค์พระพุทธทรงมีพระเมตตากรุณา โปรดสัตว์ทั่วหล้า จะทรงลงทัณฑ์ครอบครัวพวกเราได้อย่างไรกันเล่า"

"เจ้าผีร้ายนี่ต่างหากที่จะทำร้ายครอบครัวพวกเราน่ะ"

จ้าวเช่อพยักหน้า พลางเอ่ยเห็นพ้อง "มีเหตุผล ฟังดูน่าเชื่อถือทีเดียว"

สองพ่อลูกช่วยกันออกแรงแล้ว ก็ยังแทบจะเข็นไต้ซือผู้นี้ไม่ไป

เศรษฐีจ้าวจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ข้างกายเข้ามาช่วยอีกแรง

บรรยากาศที่เดิมทีควรเปี่ยมล้นด้วยพุทธานุภาพอันศักดิ์สิทธิ์ กลับกลายเป็นความชุลมุนวุ่นวาย

ราวกับตลาดสดในวันนัดอย่างไรอย่างนั้น...