บทที่ 100 ชักชวนเข้าสังกัด

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นที่ฉินปั๋วเหวินนอนอยู่ดูตึงเครียดและอึดอัดเล็กน้อย

ฉินปั๋วเหวินที่นอนอยู่บนเตียงทำสีหน้าแน่วแน่ "ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับ ไม่จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลเลย! เราอย่ามาเสียเงินกับเรื่องนี้เปล่าๆ เลย"

เขาพูดพลางพยายามยันตัวลุกขึ้นจากเตียง

เซี่ยหวยอันที่ยืนอยู่ข้างเตียงกดตัวฉินปั๋วเหวินที่กำลังกระสับกระส่ายเอาไว้ "อย่าเพิ่งรีบร้อน! ให้หมอเขาตรวจให้ละเอียดก่อนเถอะ ถ้าแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ตอนนั้นจะกลับก็ยังไม่สาย"

ตอนนั้นเอง หลี่หมิงฮุยที่ยืนอยู่อีกฝั่งก็พูดเสริมขึ้นมา "ใช่แล้วๆ ปั๋วเหวิน ครั้งนี้ถือว่าเป็นอาการบาดเจ็บจากการทำงาน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเบิกได้หมด ไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาหรอก!"

ฉินปั๋วเหวินอธิบาย "ผมรู้สภาพร่างกายตัวเองดีครับ จริงๆ แล้วแค่เหนื่อยและเพลียเกินไปเท่านั้น ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

"จ่ายเงินไปแล้ว ไม่ตรวจก็เสียเปล่า" หลี่หมิงฮุยยืนกราน เขารู้สึกว่าตรวจไว้ก่อนจะสบายใจกว่า

บทสนทนาในห้องพักฟื้นแว่วไปถึงหูคุณหมอที่อยู่หน้าห้องพอดี เขาเดินมาที่ข้างเตียงฉินปั๋วเหวิน "สหายฉิน ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะครับ แต่สุขภาพไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ในเมื่อมาถึงโรงพยาบาลแล้ว ก็ให้พวกเรามืออาชีพประเมินอาการอย่างละเอียดเถอะ บางครั้งปัญหาสุขภาพที่แฝงอยู่ก็อาจจะไม่แสดงอาการให้เรารู้ตัวได้ง่ายๆ"

คุณหมอเสนอ "เอาแบบนี้ดีไหมครับคุณฉิน เราเริ่มจากตรวจพื้นฐานกันก่อน ทั้งความดัน อัตราการเต้นของหัวใจ ตรวจเลือดพวกนี้ ทำแป๊บเดียวก็เสร็จ ถ้าผลออกมาปกติหมด ค่อยพิจารณาเรื่องที่คุณขอออกโรงพยาบาลอีกที ว่ายังไงครับ?"

ฉินปั๋วเหวินได้ยินดังนั้นก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป พยักหน้าตกลง

ทีมแพทย์และพยาบาลดำเนินการจัดเตรียมการตรวจต่างๆ ให้ฉินปั๋วเหวินอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ

เซี่ยหวยอันและหลี่หมิงฮุยยืนเฝ้าอยู่อย่างเงียบๆ ระหว่างรอผลตรวจ ทั้งสามคนจึงเริ่มชวนคุยแก้เบื่อ

"บอกตามตรงนะ สหายอวี๋เนี่ยเก่งจริงๆ! เธอทำได้ยังไงกัน ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ถึงหาตัวกุญแจสำคัญของคดีเจอตั้งหลายคน? ถ้ารอบนี้ไม่ได้เธอช่วย พวกเราคงต้องเสียเวลาไปอีกเยอะแน่! ผมถึงกับนึกอยากจะดึงตัวเธอมาทำงานที่สถานีตำรวจแล้วเนี่ย! แบบนี้ไม่เก่งกว่าพวกตำรวจเก่าที่กินเงินเดือนไปวันๆ เหรอ?"

ทั้งตัวตนศพหญิงสาวที่ถูกทำลายใบหน้า ลูกสาวของผู้จัดการหยวน แล้วก็สองพี่น้องตระกูลโจว ทั้งสามเคสนี้นับเป็นตัวละครสำคัญของคดีทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?

"เรื่องนี้ผมพอรู้นิดหน่อยครับ สหายอวี๋โตมาในชนบท เธอมีดวงกับสัตว์เป็นพิเศษ เข้าใจภาษากายของพวกสัตว์ได้ นอกจากความสามารถส่วนตัวที่โดดเด่นแล้ว เธอยังสามารถหาหลักฐานผ่านพวกสัตว์ได้ด้วย" ฉินปั๋วเหวินเอ่ยขึ้นก่อน

"โอ้? มีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ? มัวแต่สงสัยว่าทำไมรอบตัวเธอถึงมีแต่สัตว์ตลอด แบบนี้ผมยิ่งอยากชวนเธอมาทำงานที่สถานีตำรวจเข้าไปใหญ่ พวกคุณพอจะมีวิธีไหม?" หลี่หมิงฮุยถามอย่างสนใจ

"ภูมิหลังของสหายอวี๋ไม่มีปัญหาอะไร คุณก็ลองพูดกับเจ้าตัวตรงๆ ไปเลยไม่ได้เหรอครับ?" ฉินปั๋วเหวินตอบ

"โถ่เอ๊ย! คุณนึกว่าผมไม่เคยลองวิธีนี้รึไง?" หลี่หมิงฮุยได้ยินดังนั้นก็อดห่อเหี่ยวใจไม่ได้ "ผมเคยชวนเธอไปแล้ว แต่เจ้าตัวไม่มีความสนใจสักนิดเลย!"

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้ "เธอมีความสามารถจริงๆ ถ้าดึงตัวเธอเข้ามาในทีมได้ ก็น่าจะเป็นประโยชน์กับพวกคุณมากแน่"

"ผมก็รู้น่า! เฮ้อ… น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธคำชวนของพวกเราไปอย่างชัดเจนแล้ว" หลี่หมิงฮุยส่ายหัวอย่างเสียดาย

เซี่ยหวยอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอว่า "บางที คุณอาจจะลองเปลี่ยนวิธีชวนเธอดูไหม?"

"วิธีไหน?" ได้ยินดังนั้น คนที่เคยห่อเหี่ยวก็กลับมากระปรี้กระเปร่าทันที

เซี่ยหวยอันเสนอ "ตัวอย่างเช่น เชิญในฐานะที่ปรึกษาครับ"

เขาจำได้ว่าอวี๋หว่านเอ๋อร์ดูเหมือนจะเป็นคนชอบเงินไม่น้อย แต่การกระทำกลับเต็มไปด้วยความยุติธรรม การที่เธอเต็มใจช่วยเหลือสถานีตำรวจ ทำให้สรุปได้ว่าเธอเป็นคนมีใจรักความยุติธรรม การที่ไม่ยอมเข้าร่วมแบบเต็มตัวก็น่าจะเป็นเพราะไม่ชอบกฎระเบียบผูกมัดมากกว่า

"ที่ปรึกษา? เป็นไอเดียที่แปลกใหม่ดีแฮะ" หลี่หมิงฮุยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด พึมพำคำนี้เบาๆ

"อืม ก็คือเจ้าหน้าที่พิเศษ ไม่จำกัดอิสระ จ่ายเงินเดือนตามปกติ พอถึงเวลาจำเป็น แค่ส่งคนไปบอกให้เธอมาช่วยก็พอครับ" เซี่ยหวยอันอธิบายเพิ่มเติม

"วิธีนี้เข้าท่า! ผมจะไปคุยกับสหายอวี๋เดี๋ยวนี้เลย ลองดูว่าจะได้ผลไหม!" แววตาของหลี่หมิงฮุยเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

เซี่ยหวยอันเห็นดังนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง พูดตามตรง เขาก็อยากจะพิสูจน์เหมือนกันว่าสิ่งที่เขาวิเคราะห์เกี่ยวกับอวี๋หว่านเอ๋อร์นั้นถูกต้องหรือไม่

หากอวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ปฏิเสธที่จะเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ วันข้างหน้าทีมของเขาเองจะสามารถเชิญเธอมาได้บ้างหรือเปล่านะ?

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังแผ่วๆ ขึ้นที่หน้าห้องพักฟื้น

"เชิญครับ"

ประตูค่อยๆ ถูกผลักออก ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู อวี๋หว่านเอ๋อร์ถือตะกร้าผลไม้เดินเข้ามา

"สหายฉิน เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง?"

ตอนที่อวี๋หว่านเอ๋อร์ไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ตอนแรกเธอก็แค่ลองถามดูเฉยๆ ว่าจะพอรู้เลขห้องของฉินปั๋วเหวินได้ไหม เธอไม่รู้ว่ายุคนี้เขาเข้มงวดเรื่องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยแค่ไหน แต่ไม่นึกเลยว่าพอถามชื่อผู้ป่วยกับพยาบาล เธอก็ได้เลขห้องมาง่ายๆ เลย

เมื่อครู่พวกเขายังพูดถึงอวี๋หว่านเอ๋อร์กันอยู่เลย พอเห็นเธอปรากฏตัวตอนนี้ก็รู้สึกประหลาดใจและดีใจมาก

หลี่หมิงฮุยรีบเดินเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "สหายอวี๋เกรงใจเกินไปแล้วครับ มาเฉยๆ ก็พอแล้ว ยังจะซื้อของแพงๆ แบบนี้มาฝากอีก"

พูดจบเขาก็รับตะกร้าผลไม้ไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

อวี๋หว่านเอ๋อร์งงไปเล็กน้อย เธอจำได้ว่าตัวเองมาเยี่ยมคนป่วยอย่างฉินปั๋วเหวินไม่ใช่เหรอ? ทำไมหัวหน้าสถานีหลี่ถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้?

"มาๆ! เดินทางมาเหนื่อยไหม? นั่งก่อนเร็ว! ดื่มน้ำหน่อยไหม?" จากนั้นก็หันไปตะโกนบอกฉินปั๋วเหวิน "ปั๋วเหวิน รีบไปรินน้ำให้สหายอวี๋หน่อยสิ"

ฉินปั๋วเหวินขานรับคำว่า "ครับ" แล้วทำท่าจะลุกจากเตียงไปรินน้ำ

"ไม่ต้องค่ะ! ไม่ต้อง!" อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบปฏิเสธ เธอจะกล้าให้คนป่วยมาบริการตัวเองได้ยังไง

ในตอนนั้นเอง มือเรียวยาวที่มีข้อนิ้วชัดเจนยื่นน้ำแก้วหนึ่งมาตรงหน้าเธออย่างมั่นคง "ไม่ร้อน ดื่มเถอะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเซี่ยหวยอัน

เขาไปรินน้ำตอนไหนเนี่ย?

หลี่หมิงฮุยมองเซี่ยหวยอันอย่างแปลกใจ ปกติแล้วเซี่ยหวยอันที่มักจะทำหน้าตายใส่ผู้หญิงเสมอ วันนี้ทำไมถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้?

หรือว่า… เขาทำไปเพื่อเรากันนะ?!

หลี่หมิงฮุยซาบซึ้งใจจนขอบตาร้อนผ่าว พี่น้องที่ดีจริงๆ! เขาจะไม่มีวันทำให้ความหวังดีครั้งนี้เสียเปล่าเด็ดขาด!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง