บทที่ 99 พันตำลึงทองก็หาไม่ได้

"ในเมื่อคุณป้าว่าแบบนี้ งั้นหนูก็จะไม่เกรงใจนะคะ รบกวนคุณป้าช่วยปลูกเมล็ดพันธุ์พวกนี้ให้หน่อย ถ้าปลูกขึ้น ทางเราตั้งใจจะจ้างคุณป้ากับคุณลุงช่วยดูแลแปลงสมุนไพรค่ะ" โจวเยี่ยนพูดพลางหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ออกมา

"ส่วนวิธีปลูกหนูเขียนไว้ในกระดาษใส่ไว้ข้างในแล้วค่ะ คุณป้าทำตามขั้นตอนและข้อควรระวังที่เขียนไว้ได้เลย ไม่ยากหรอกค่ะ"

เฟิงซิ่วเฟินรับเมล็ดพันธุ์มา ถามอย่างประหม่า "จ้าง… จ้างพวกเราเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ถ้าจะเช่าที่ปลูกสมุนไพร เราอยู่ไกลไม่สะดวกดูแล ก็ต้องจ้างคนดูแลแปลงสมุนไพรอยู่แล้ว หนูว่าหาคนอื่นสู้จ้างคุณป้ากับคุณลุงดีกว่าค่ะ เรื่องราคาก็คุยกันได้ค่ะ"

สองสามีภรรยาได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เฟิงซิ่วเฟินพยักหน้าอย่างจริงจัง "ได้! ไว้ปลูกขึ้นเมื่อไหร่ พวกหนูค่อยมาดูนะ"

"ตกลงค่ะ งั้นฝากด้วยนะคะคุณป้า"

คุยธุระเสร็จ ทั้งหมดก็คุยสัพเพเหระกันต่ออีกเล็กน้อย

ไม่นานนัก สองพี่น้องก็ขอตัวกลับ

"ผมได้ยินมาว่ายาบางอย่างมันแสลงกัน พ่อยังใช้ยาตัวอื่นอยู่ จะทาตัวนี้ได้เหรอ?" อวี๋เจิ้งอวี่ถือตลับยาถามด้วยความกังวล

อวี๋หว่านเอ๋อร์ดูยาแก้บาดแผลที่โจวเยี่ยนให้มา ข้างในมีส่วนผสมที่เป็นประโยชน์ต่อแผลจริงๆ

แต่เพื่อความปลอดภัย เธอตัดสินใจไปถามหมอให้แน่ใจดีกว่า

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยิบตลับยามา "ฉันไปถามหมอก่อนนะคะว่าทาได้ไหม"

"เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน"

อวี๋เจิ้งอวี่รีบตามไป

สองพี่น้องถือขวดยาไปที่ห้องพักของแพทย์เจ้าของไข้

ประตูห้องเปิดอ้าอยู่ นายแพทย์หลี่กำลังก้มหน้าตรวจดูรายงานประวัติคนไข้

อวี๋เจิ้งอวี่เคาะประตู "หมอหลี่ครับ รบกวนหน่อยครับ"

หมอหลี่เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นสองพี่น้อง แววตาหลังแว่นก็ดูอ่อนโยนขึ้น "อ้อ สหายอวี๋เองเหรอ มีอะไรหรือเปล่า? แผลของคุณพ่อมีอาการผิดปกติอะไรไหม?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า ส่งยาให้ "ไม่ใช่ค่ะ พอดีเพื่อนให้ยาตำรับลับประจำตระกูลมา บอกว่าช่วยสมานแผลได้ดีมาก แต่หนูเกรงว่ามันจะซ้ำซ้อนกับยาที่หมอให้พ่อ เลยมาสอบถามให้แน่ใจค่ะ"

หมอหลี่รับขวดยาไปดูที่ฉลากแล้วก็ตกใจ "นี่มันยาของจี้ซื่อถังนี่นา? แค่ขวดเล็กนิดเดียวนี่แพงมากเลยนะ!"

น้ำเสียงของเขาเจือความประหลาดใจและการยอมรับ เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักที่มาของยาขวดนี้ดี

"จี้ซื่อถังนี่เก่งมากเหรอครับ?"

อวี๋เจิ้งอวี่ทำหน้าสงสัย

"อืม ไม่ใช่แค่เก่งธรรมดานะ!" เขาพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่น "ขวดเล็กๆ ที่เธอถืออยู่นี่น่ะ มีค่าประเมินไม่ได้เลยล่ะ! คนในเมืองใหญ่หลายคนยังต้องถ่อมาเพื่อขอซื้อยานี้โดยเฉพาะ"

"อะไรนะครับ? แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

อวี๋เจิ้งอวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ขวดเล็กเท่านี้ อย่างน้อยก็ต้องมีพันหยวนขึ้นไปนั่นแหละ!" หมอหลี่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแกว่งไปมา บนใบหน้าเผยรอยยิ้มลึกลับ

พอได้ยินราคา อวี๋เจิ้งอวี่ก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทันที

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ยาแค่ขวดเล็กเท่านี้จะแพงหูฉี่ได้ขนาดนี้

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็ได้สติ ถามตะกุกตะกัก "แค่ขวดแค่นี้ต้องใช้เงินถึงพัน… มี, มีคนใช้ไหวจริงๆ เหรอครับ?"

หมอหลี่ได้ยินก็อดขำไม่ได้ เขาตบไหล่อวี๋เจิ้งอวี่เบาๆ "คนทั่วไปก็ใช้ไม่ไหวหรอก แต่โลกนี้มันก็ยังมีคนที่มีกำลังจ่ายนั่นแหละ"

อวี๋เจิ้งอวี่ได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้างอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หุบปากเงียบ

เขารู้ดีว่าสำหรับคนรวยพวกนั้น เงินแค่นี้อาจจะไม่ได้มีความหมายอะไร

แต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาอย่างเขา ก็ทำได้แค่ได้แต่มองตาปริบๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ตกใจเท่าอวี๋เจิ้งอวี่

ตระกูลโจวเป็นหมอมาหลายรุ่น สามารถผ่านยุคสมัยที่วุ่นวายมาได้อย่างปลอดภัย ย่อมต้องมีดีกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

"ถ้าอย่างนั้น มันจะทำปฏิกิริยากับยาแผนปัจจุบันที่พ่อใช้อยู่ตอนนี้ไหมคะ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ถาม

หมอหลี่ยิ้มบางๆ "โดยทั่วไปแล้ว ยาจีนกับยาแผนปัจจุบันเวลาใช้ร่วมกันต้องระวังเรื่องปฏิกิริยาต่อกันก็จริง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าใช้พร้อมกันไม่ได้"

"ยาของจี้ซื่อถังเน้นปรับสมดุลภายในภายนอกร่างกาย ส่วนใหญ่แล้วไม่ขัดกับยาแผนปัจจุบันทั่วไป ถ้าพวกเธอมีกำลังทรัพย์ ผมเองก็ตั้งใจจะแนะนำให้ไปหายาของจี้ซื่อถังมาใช้อยู่เหมือนกัน"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ฟังแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะหมอหลี่"

ขากลับ อวี๋เจิ้งอวี่ไม่กล้าจับขวดยาเพราะความปอดแหก กลัวมือสั่นทำตก

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ

เธอจึงกำชับว่ากลับไปอย่าบอกพ่อแม่เรื่องราคาของยา

อวี๋เจิ้งอวี่พยักหน้าหงึกหงัก

ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าราคานั้นมันเวอร์เกินไป หากพ่อแม่รู้เข้า คงเสียดายจนไม่กล้าใช้แน่

กลับถึงห้องพัก อวี๋หว่านเอ๋อร์บอกสิ่งที่หมอพูดกับแม่

แน่นอนว่าเว้นเรื่องราคาของยาเอาไว้

เธอยื่นตลับยาให้เฟิงซิ่วเฟิน "แม่คะ แม่ลองทาให้พ่อดูนะคะ ถ้าไม่มีอาการอะไร ก็ใช้ไปก่อนได้เลย"

เฟิงซิ่วเฟินรับยาจากลูกสาวมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ยานั้นส่งกลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆ ดูใหม่เอี่ยม

"ได้ เดี๋ยวแม่ลองทาให้พ่อดู สหายโจวนี่ช่างมีน้ำใจจริงๆ อุตส่าห์นึกถึงเอาของดีๆ มาให้"

"มีน้ำใจจริงๆ ครับ!" อวี๋เจิ้งอวี่รำพึง

เฟิงซิ่วเฟินไม่เข้าใจว่าลูกชายเป็นบ้าอะไรอีก จึงค้อนใส่หนึ่งทีแล้วไม่สนใจ

เจี้ยนผิงเห็นภรรยาถือตลับยาเดินมาก็รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เปิดผ้าห่มรอ

เฟิงซิ่วเฟินควักยาออกมาพอกใหญ่

อวี๋เจิ้งอวี่เห็นแล้วเปลือกตากระตุกยิกๆ แค่ทีเดียวเนี่ย อย่างน้อยก็หลายร้อยหยวนแล้วมั้ง?

มิน่าล่ะถึงว่าค่าฟื้นฟูหลังผ่าตัดมันถึงได้สูงเป็นหมื่นหยวน

ใช้เปลืองขนาดนี้ ไม่ถึงหมื่นได้ไง!

"รู้สึกยังไงบ้าง?"

เฟิงซิ่วเฟินถามพลางใช้นิ้วมือนวดเบาๆ เพื่อให้ตัวยาซึมเข้าผิว

"เย็นสบายดี"

"พ่อคะ แม่คะ พอดีเพื่อนหนูก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้ หนูขอแวะไปเยี่ยมหน่อยนะคะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นว่าไม่มีอะไรต้องทำแล้ว นึกขึ้นได้ว่าฉินปั๋วเหวินก็ดูเหมือนจะยังอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ อย่างไรเสียก็ถือว่าเป็นเพื่อนกัน จะว่าไปก็ควรแวะไปเยี่ยมสักหน่อย

"เอาตะกร้าผลไม้นี่ไปด้วยสิ จะไปเยี่ยมเขาตัวเปล่าๆ ได้ยังไง"

ตะกร้าผลไม้ที่โจวเยี่ยนเอามาดูราคาแพงมาก

ให้พ่อแม่กินเองพวกท่านคงเสียดาย เอาไปฝากคนอื่นกำลังดี ดูมีหน้ามีตา ลูกสาวจะได้ไม่ขายหน้า

"ค่ะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่เกรงใจ หยิบตะกร้าผลไม้แล้วเดินออกจากห้องพักไป

อวี๋เจิ้งอวี่เห็นน้องสาวเดินออกไปแล้ว เขาก็หาเหตุผลเลี่ยงออกมาบ้าง

เขากลัวว่าถ้าขืนดูต่อไป เขาจะอดใจไม่ไหวแย่งขวดยานั่นมา

เจี้ยนผิงคุยกับภรรยาเพลินๆ "ไม่รู้ว่าที่ดินรกร้างตรงนั้น จะปลูกสมุนไพรได้จริงหรือเปล่านะ"

"หวังว่าจะได้นะ ที่นาผืนดีๆ ที่บ้านก็แบ่งให้น้องชายคุณไปแล้ว ฉันยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะทำมาหากินยังไง ไม่นึกเลยว่าลูกสาวจะเอาเรื่องเซอร์ไพรส์ขนาดนี้มาให้"

"นั่นสิ! ถ้าคราวนี้ปลูกสมุนไพรสำเร็จ ก็คงช่วยครอบครัวเราได้ไม่น้อยเลย" อวี๋เจิ้งเฟิงเอ่ยสมทบอย่างทอดถอนใจ

เฟิงซิ่วเฟินพยักหน้า "เดี๋ยวฉันกะว่าจะกลับไปดูสักหน่อย เอาเมล็ดพันธุ์ไปลงไว้ก่อน จะได้รู้ผลเร็วๆ ถ้าที่ดินรกร้างปลูกสมุนไพรได้ เราก็ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องแล้ว"

เห็นภรรยาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เจี้ยนผิงก็นั่งไม่ติดขึ้นมาบ้าง

เขาขยับตัวเล็กน้อยแล้วเสนอขึ้น "เอาอย่างนี้ไหม เราสองคนกลับไปด้วยกันเลย โรงพยาบาลนี่อยู่แล้วเปลืองเงินชะมัด ฉันว่ายานี่มันดีจริงๆ นะ ทาแล้วแทบไม่ค่อยปวดแล้ว"

พอได้ยินสามีพูดแบบนั้น เฟิงซิ่วเฟินก็เผยสีหน้ากังวลออกมา "ขาของคุณยังต้องใช้ยาอยู่เลย จะรออีกสักพักก่อนดีไหม?"

"อาการตัวเองฉันรู้ดีที่สุด ยาที่ให้มาจากโรงพยาบาลส่วนใหญ่ก็แค่ลดอักเสบแก้ปวด ทายานี่ก็น่าจะพอเหมือนกัน รอยาหมด ขาฉันก็คงไม่ปวดแล้ว ที่เหลือก็แค่ระวังหน่อยแล้วพักฟื้นอยู่ที่บ้านก็พอ"

เฟิงซิ่วเฟินฟังแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ใจอ่อนถูกเกลี้ยกล่อมจนได้ "งั้นเดี๋ยวฉันลองไปถามหมอดูก่อนนะ ว่าเขาจะว่ายังไง?"

"ได้สิ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง