บทที่ 98 แม่ลูกตระกูลเซี่ย

“หนึ่งปีไม่มีทาง! ค่าชดเชยเราให้ได้อย่างมากหนึ่งหยวน! ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน!” ตาอวี๋เคาะกล้องยาสูบแล้วเอ่ยปากในที่สุด

“แกจะใช้วิธีหน้าด้านๆ แบบนั้นก็ได้นะ แต่ขอแค่คนในบ้านฉันเป็นอะไรไปสักคน ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจทันที! แกคงไม่รู้สินะ หลานสาวฉันสนิทกับหัวหน้าสถานีคนใหม่ที่นั่น”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เพิ่งกลับมาจากที่ดินรกร้าง ก็ได้ยินคำพูดของตาอวี๋เข้าพอดี เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

เธอไม่รู้ว่าตาอวี๋ไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน แต่สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องไม่ปล่อยให้เขาลากเธอเข้าไปพัวพันเด็ดขาด

“เรื่องของบ้านพวกเขาไม่เกี่ยวกับฉัน ขอแค่ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ตำรวจก็ไม่มีทางจับใครโดยไม่มีเหตุผลหรอก”

เดิมทีเฉียนหรงยังรู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง แต่พอได้ยินอวี๋หว่านเอ๋อร์พูดแบบนี้ ก็เข้าใจทันทีว่าตาแก่แค่อยากขู่ให้เขากลัว

เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่ายด้วย ความกำเริบเสิบสานจึงพุ่งพรวดขึ้นมา “โอ๊ย กลัวจังเลย! มีปัญญาก็ให้เขามาจับฉันสิ! ฉันก็แค่เรียกค่าชดเชย ต่อให้หัวหน้าสถานีมาเองฉันก็ไม่กลัวหรอก”

“ที่ไหนเขาเรียกค่าชดเชยมากมายขนาดนี้กัน?”

อวี๋เจี้ยนจวินพูดเสียงอ่อย

เฉียนหรงกลอกตาไปมา แล้วผ่อนน้ำเสียงลงเล็กน้อย “ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากทำให้พวกแกลำบากใจเกินไป”

“เอาอย่างนี้ ขอแค่พวกแกจ่ายค่าชดเชยให้ฉันสองหยวน แล้วต่อสัญญาเช่านาให้อีกสองปีในราคาเดิม เรื่องนี้ฉันจะไม่เอาความอีก”

ระหว่างที่พูด เฉียนหรงยังนึกถึงนาผืนที่ถูกหมูป่าเหยียบย่ำผืนนั้นเป็นพิเศษ

ถึงภายนอกจะดูยับเยินไปหมด แต่จากประสบการณ์ทำไร่ทำนามาหลายปีของเขา ดินผืนนี้อุดมสมบูรณ์มากทีเดียว

ถ้าได้เช่าต่ออีกสักสองสามปี ต้องได้ผลผลิตดีแน่นอน

ตาอวี๋ถูกหลานสาวตัวเองหักหน้าต่อหน้าคนอื่น ในใจก็อดขุ่นเคืองไม่ได้ จึงถลึงตาใส่อวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างหงุดหงิด

“ก็ได้ สองหยวนก็สองหยวน!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ทำเหมือนไม่รู้สึกถึงสายตาโกรธเกรี้ยวของตาอวี๋ เธอเดินผ่านคนกลุ่มนั้นไปพร้อมกับสองพี่น้องตระกูลโจว ตรงไปยังรถ

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาบินไปรอบหนึ่งแล้วกลับมา ก็พบว่าหว่านหว่านหายไปแล้ว แม้แต่กล่องเหล็กที่เอาไว้ใส่พวกมันก็หายไปด้วย

【หว่านหว่านไปไหนแล้วอะ? คงไม่ได้ทิ้งพวกเราไว้หรอกนะ?】

เสี่ยวจาถลึงตาเล็กๆ ดำเหมือนเม็ดถั่วถามขึ้น

【พวกเราไปดูที่บ้านกัน】

เสี่ยวจีบินเข้าไปในลานบ้าน ไม่เห็นใครสักคน จึงบินวนรอบบ้านอีกรอบอย่างผิดหวัง

งูทางมะพร้าวเห็นพวกมัน ก็เลื้อยออกมาจากโพรง

【มนุษย์ตัวหอมคนนั้นกลับมาหรือยัง?】

【กลับมาแล้ว แต่ดูเหมือนจะออกไปอีกแล้ว】

เสี่ยวจีค่อนข้างหงอย

【ต้องเป็นเพราะพวกเราบินออกไปเล่น หว่านหว่านไม่เห็นพวกเราเลยออกไปก่อนแน่ๆ】

เสี่ยวจาปลอบ

【ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวหว่านหว่านก็กลับมาแล้ว】

【อืม】

【งั้นพวกเราไปเล่นกันเถอะ!】

งูทางมะพร้าวนึกได้ว่าตัวเองเคยสัญญากับมนุษย์คนนั้นไว้ว่าจะคุ้มครองนกกระจอกสองตัวนี้ ตอนนี้ก็ว่างอยู่พอดี เลยถือโอกาสออกไปกับพวกมันด้วย

ในเวลาเดียวกัน

เซี่ยจิ่งเหยียนกับแม่เซี่ยต่อรถโดยสารหลายทอดตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านชิงเหอ

แม่เซี่ยหิ้วขากางเกงขึ้นด้วยสีหน้ารังเกียจ ค่อยๆ เดินบนคันนาอย่างระมัดระวัง กลัวว่าโคลนจะเปื้อนเสื้อผ้าราคาแพงที่สวมอยู่

“นี่มันที่บ้าบออะไรกันเนี่ย? บ้านนอกคอกนาขนาดนี้! ไม่มีรถสักคัน แล้วไอ้ชาวบ้านคนนั้นชี้ทางอะไรของมัน บอกว่าเป็นทางลัด เดินลำบากขนาดนี้ ฉันชักสงสัยแล้วว่ามันจงใจชี้ทางมั่วๆ ให้เราหรือเปล่า!”

เซี่ยจิ่งเหยียนที่เดินตามหลังมาก็หน้าตาหงุดหงิดไม่แพ้กัน “ให้ตายสิ มีแต่โคลนเต็มไปหมด สกปรกจะตายอยู่แล้ว! รู้งี้ไม่มาที่ซอมซ่อแบบนี้หรอก”

ทั้งสองเดินกันอย่างทุลักทุเล

พอนึกได้ว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้เจออวี๋หว่านเอ๋อร์แล้ว แม่เซี่ยก็พูดเสียงเกรี้ยวกราด

“หึ! เดี๋ยวเจออวี๋หว่านเอ๋อร์เมื่อไร ฉันจะเอาเรื่องน่าอับอายทั้งหมดที่มันทำบอกคนในหมู่บ้านให้หมด ให้ทุกคนได้เห็นธาตุแท้ของมัน! ดูซิว่าต่อไปมันจะยังมีหน้าอยู่ที่นี่ได้อีกไหม!”

“ใช่ แล้วก็เรื่องที่มันใจดำใส่ร้ายญาติตัวเองด้วย!”

สองแม่ลูกเดินทางมาอย่างกระเด้งกระดอนเหนื่อยล้า ตอนนี้ใกล้จะได้เจออวี๋หว่านเอ๋อร์แล้ว ต่างก็คิดหาทางจัดการเธอ จะได้คุ้มกับความลำบากที่ผ่านมาตลอดทาง

งูหนึ่งตัวกับนกกระจอกสองตัวตั้งใจจะไปเล่นที่ภูเขา

พอบินมาถึงคันนา เสี่ยวจีก็หยุดลง

【สองคนนั้นหน้าคุ้นๆ แฮะ】

เสี่ยวจาได้ยินดังนั้นก็บินเข้าไปดูอย่างสงสัย ไม่นานก็รีบบินกลับมา

【เป็นคนเลวที่ทำร้ายหว่านหว่าน!】

ตอนนี้เสี่ยวจีก็นึกออกแล้วเหมือนกัน

【พวกมันมาที่นี่ทำไม? หรือว่าจะมาทำร้ายหว่านหว่านอีก?】

【ต้องใช่แน่ๆ!】 เสี่ยวจากระพือปีกอย่างโมโห

งูทางมะพร้าวได้ยินสองตัวเล็กคุยกัน ม่านตางูก็ตั้งชันขึ้น

【พวกมันจะทำร้ายมนุษย์ตัวหอมเหรอ?】

【ใช่ เธอไม่รู้หรอก…】

เสี่ยวจาเล่าความผิดสารพัดของเซี่ยจิ่งเหยียนให้ฟังไม่หยุดปาก

【งั้นพวกเราไปหลอกให้มันกลัวกันเถอะ!】

งูทางมะพร้าวเสนอ

สองตัวเล็กเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น

【ฉันจะไปตามต้าเฉียงกับพวกมาช่วย】

ต้าเฉียงก็คือหัวหน้าฝูงนกกระจอกบ้านนอก มันเห็นเสี่ยวจีกับเสี่ยวจามีชื่อเป็นของตัวเอง เลยตั้งชื่อให้ตัวเองบ้าง

สองตัวเล็กรีบบินออกไป ไม่นานก็พาฝูงนกกระจอกฝูงใหญ่บินกลับมา

【ฉันจะไปหลอกให้พวกมันกลัวก่อน แล้วพวกเธอค่อยจิกพวกมันจากบนฟ้า! ไล่พวกมันไปให้พ้น!】

งูทางมะพร้าววางแผน

นกกระจอกบ้านนอกไม่ค่อยได้คลุกคลีกับงูทางมะพร้าวนัก ถึงจะรู้ว่ามันไม่ทำร้ายพวกตัวเอง ก็ยังอยู่ห่างๆ

【ได้!】

เสี่ยวจากับเสี่ยวจีรับคำอย่างกระตือรือร้น

แผนขับไล่ง่ายๆ ก็ก่อตัวขึ้นเช่นนี้

งูทางมะพร้าวออกตัวก่อน มันเลื้อยตรงไปหาสองแม่ลูก

ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ

เซี่ยจิ่งเหยียนกับแม่ก้มหน้าเดินอยู่ จู่ๆ ได้ยินเสียงก็หันไปมอง

มองแค่แวบเดียวก็ถึงกับตัวแข็ง

เห็นเพียงในพงหญ้าไม่ไกลข้างหน้า มีงูตัวหนึ่งกำลังแลบลิ้นสีแดงฉานอยู่

“กรี๊ด! งู!”

เสียงแหลมบาดหูดังออกมาจากปากของแม่เซี่ยจิ่งเหยียน

ใบหน้าของนางซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ในขณะเดียวกัน เซี่ยจิ่งเหยียนเองก็ตกใจไม่น้อย แต่เขายังฝืนทำใจดีสู้เสือ รีบยื่นมือไปดึงแม่ของตัวเอง

ทั้งสองหวาดกลัวสุดขีด ไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว ต่างหิ้วขากางเกงขึ้น หันหลังเตรียมออกวิ่งสุดชีวิต

ตอนนี้เอง ฝูงนกกระจอกบนฟ้าก็โฉบลงมาหาพวกเขากะทันหัน เปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือด

นกกระจอกเหล่านี้กระพือปีก ใช้จะงอยปากแหลมๆ จิกเซี่ยจิ่งเหยียนกับแม่

ชั่วพริบตา สถานการณ์ก็โกลาหลวุ่นวาย

สองแม่ลูกพลาดท่าล้มลงไปในโคลน

ได้ยินเสียง “ตูม” ดังลั่น น้ำโคลนกระเซ็นไปทั่ว สาดใส่พวกเขาจนเปื้อนไปทั้งตัว

พวกเขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น ดวงตาถูกโคลนปิดจนมองไม่เห็น ได้แต่วิ่งหนีไปตามสัญชาตญาณ

ฝูงนกกระจอกไล่ตามไม่ลดละ ไล่พวกเขาจนพ้นหมู่บ้านชิงเหอไปถึงได้เลิกรา

……

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้เลยสักนิด

เธอนั่งรถของโจวหมิงมุ่งหน้าไปเมืองชิงสุ่ย

พอเข้าเมือง สองพี่น้องตระกูลโจวก็แวะกลับบ้านก่อน เก็บของฝากมาอย่างรีบร้อน แล้วก็ตามอวี๋หว่านเอ๋อร์ตรงไปโรงพยาบาลโดยไม่หยุดพัก

ทั้งสามก้าวเข้าห้องผู้ป่วย สิ่งแรกที่เห็นคือเฟิงซิ่วเฟินที่กำลังนั่งดูแลคนไข้อยู่ข้างเตียง

เฟิงซิ่วเฟินเงยหน้าขึ้นเห็นลูกสาว ในแววตาฉายความยินดี

เพียงแต่ความยินดีนั้น พอสังเกตเห็นสองพี่น้องตระกูลโจวที่อยู่ข้างลูกสาว ก็ถูกแทนที่ด้วยความเกร็งและไม่สบายใจ

“นี่คือ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเดินเข้าไปคล้องแขนแม่แล้วพูดว่า “แม่คะ นี่คือพี่สาวโจว พี่ใหญ่คงเล่าให้แม่ฟังแล้วใช่ไหมคะ พี่สาวโจวสนใจอยากเช่าที่ดินรกร้างผืนนั้นของบ้านเรา”

เฟิงซิ่วเฟินได้ฟังก็พยักหน้ารับเป็นพัลวัน “อ๋อ ใช่ๆๆ เขาเล่าให้ฟังจริงๆ แต่เด็กคนนี้ก็นะ พูดเสร็จก็รีบกลับไปทำงานที่โรงงานอาหาร ยังไม่ทันได้กำชับอะไรมากเลย”

พูดไปพลาง เฟิงซิ่วเฟินก็เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น “สหายโจว มาๆๆ นั่งก่อนจ้ะ”

อวี๋เจี้ยนผิงที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ก็ยิ้มพยักหน้าแสดงความยินดีต้อนรับ

“คุณป้า คุณลุง สวัสดีครับ คราวนี้มากะทันหัน ไม่ได้เตรียมของมีค่าอะไรมา นี่เป็นอาหารบำรุงกับผลไม้สด หวังว่าคุณลุงจะหายไวๆ นะครับ”

โจวหมิงพูดพลางวางถุงของฝากในมือลงบนตู้ข้างเตียง

อวี๋หว่านเอ๋อร์เสริมอยู่ข้างๆ “แม่คะ บ้านพี่สาวโจวเป็นตระกูลแพทย์แผนจีน พอรู้ว่าพ่อป่วย ก็เลยปลีกเวลามาเยี่ยมโดยเฉพาะเลยค่ะ”

เฟิงซิ่วเฟินฟังแล้วก็พูดอย่างซาบซึ้ง “พวกเธอมีน้ำใจจริงๆ”

จากนั้นก็ตบอวี๋เจิ้งอวี่ที่ยืนเหม่ออยู่ข้างๆ ทีหนึ่ง “ยังไม่รีบไปรินน้ำให้แขกอีก!”

“อ้อ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ พวกเราไม่หิวน้ำ”

เฟิงซิ่วเฟินยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษด้วยนะ ที่โรงพยาบาลไม่มีอะไรจะรับรองพวกเธอเลย”

โจวเยี่ยนยิ้มแล้วเดินเข้ามา “คุณป้าไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกค่ะ นี่เป็นสูตรลับประจำตระกูลของเรา ใช้สำหรับรักษาแผลหลังผ่าตัดโดยเฉพาะ คุณลุงเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ใช้ได้พอดีเลยค่ะ แค่ทายานี้ให้ทั่วรอบๆ แผล ก็ช่วยให้แผลฟื้นตัวได้ดีมาก”

พูดจบ โจวเยี่ยนก็ยื่นขวดกระเบื้องใบเล็กประณีตในมือไปตรงหน้าแม่อวี๋

“โอ๊ย อันนี้มันมีค่าเกินไปแล้ว! พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอก” เฟิงซิ่วเฟินรีบโบกมือปฏิเสธ

โจวหมิงเห็นดังนั้นก็ช่วยเกลี้ยกล่อม “คุณป้ารับไว้เถอะครับ ยานี้บ้านเราทำเอง ไม่ได้แพงอะไร อีกอย่าง สหายอวี๋ก็ช่วยบ้านเราไว้มาก ของเล็กๆ น้อยๆ นี่ถือว่าเป็นการแสดงความขอบคุณจากพวกเราก็แล้วกันครับ”

โจวเยี่ยนก็ยิ้มพูดว่า “ใช่ค่ะ อีกอย่าง พวกเราก็มีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือด้วย”

“มีเรื่องอะไรที่พวกเราช่วยได้เหรอ?” เฟิงซิ่วเฟินถามอย่างสงสัย

“ก็เรื่องที่ดินรกร้างของบ้านคุณป้านั่นแหละค่ะ” โจวเยี่ยนยิ้ม

เฟิงซิ่วเฟินได้ยินก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที รีบพูดว่า “โอ๊ย จะว่าพวกเราช่วยได้ยังไงกัน ชัดๆ ว่าพวกเธอมาช่วยพวกเราต่างหาก”

“คุณป้าคะ ที่จริงยังมีอีกเรื่องที่อยากบอกให้คุณป้ารู้ไว้ก่อน พวกเราตั้งใจจะลองปลูกสมุนไพรดูก่อน ดูว่าที่ดินผืนนี้เหมาะหรือเปล่า ถ้าผลออกมาดี พวกเรายินดีจ่ายค่าเช่าให้คุณป้าหมู่ละห้าสิบหยวนค่ะ”

เฟิงซิ่วเฟินพูดอย่างตกใจ “ตายแล้ว มันเยอะเกินไปแล้ว! นาดีๆ ของบ้านอื่น หมู่หนึ่งยังเก็บแค่ห้าสิบหยวนเอง ที่ของเราเป็นที่รกร้าง จะเก็บแพงขนาดนั้นได้ยังไง?”

“อีกอย่าง พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทของหว่านเอ๋อร์ เราจะปล่อยให้พวกเธอเสียเปรียบแบบนี้ไม่ได้หรอก!”

ที่ดินรกร้างมีสามหมู่ ปีหนึ่งอย่างน้อยก็ได้ตั้งร้อยห้าสิบหยวนเลยนะ!

อวี๋เจี้ยนผิงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย “เยอะเกินไปจริงๆ ส่วนเรื่องลองปลูกก่อน อันนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน! ยังไงพวกเธอจะเช่าที่ดิน ก็ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าเหมาะหรือเปล่าแล้วค่อยตัดสินใจ”

โจวเยี่ยนส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ “คุณลุง คุณป้า ฟังหนูก่อนนะคะ ห้าสิบหยวนต่อหมู่นี้ พวกเราคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว ที่ดินถึงจะรกร้าง แต่ถ้าหาวิธีใช้ที่เหมาะกับมันได้ คุณค่าของมันจะมากกว่านี้อีกเยอะเลยค่ะ”

“อีกอย่าง ช่วงแรกของการปลูกสมุนไพร พวกเราต้องลงทุนไม่น้อย ทั้งเมล็ดพันธุ์ ปุ๋ย แล้วก็ค่าแรงดูแลอีกสารพัด ถ้าปลูกได้สำเร็จ พวกเราอยากทำสัญญาระยะยาวกับคุณลุงคุณป้าค่ะ”

“ยังไงต่อจากนี้ก็ยังมีเรื่องแปรรูป เรื่องขาย และขั้นตอนอื่นๆ อีก ทั้งหมดล้วนต้องลงทุนต่อเนื่อง ระยะสั้นไม่มีทางคืนทุนได้แน่นอนค่ะ”

แม่อวี๋ฟังแล้วขอบตาก็แดงเรื่อ จับมือโจวเยี่ยนไว้ “ป้าไม่รู้จะขอบคุณพวกเธอยังไงแล้ว หนูเอ๊ย วางใจเถอะ ถ้าที่ผืนนี้เหมาะ พวกเธออยากเช่านานเท่าไรก็เช่าไปเลย”

ตั้งแต่สามีบาดเจ็บ ภาระหนักทั้งหมดก็ตกอยู่บนบ่าของเธอคนเดียวในชั่วข้ามคืน

นาดีถูกแบ่งให้น้องชายของสามีไป บ้านพวกเธอได้แค่ที่ดินรกร้างที่ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น

ถึงปากเฟิงซิ่วเฟินจะไม่พูด แต่ในใจก็กังวลเรื่องความเป็นอยู่ต่อจากนี้มาตลอด

ไม่รู้ว่าพอสามีออกจากโรงพยาบาลแล้ว พวกเธอจะหาเลี้ยงชีพกันอย่างไร

สำหรับเฟิงซิ่วเฟินแล้ว การมาถึงของโจวเยี่ยนก็เหมือนผู้มาโปรดที่ช่วยทั้งครอบครัวให้พ้นจากน้ำร้อนไฟเผาเลยทีเดียว!

“ส่วนเรื่องปลูกสมุนไพร ต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยนะ ป้ากับคุณลุงของหนูไม่มีอะไรหรอก แต่แรงน่ะมีเหลือเฟือ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง