บทที่ 97 คนเช่านา

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ มองดูเงียบๆ

สักพัก โจวเยี่ยนก็ลุกขึ้นยืน บนใบหน้ามีรอยยิ้มดีใจที่ปิดไม่มิด "น้องหว่านเอ๋อร์ ที่ดินผืนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นที่ที่เราตามหา! ฉันอยากลองปลูกสมุนไพรของฉันที่นี่ เธอคิดว่ายังไง?"

"ไม่มีปัญหาค่ะ ก็นะ ที่ดินผืนนี้ปล่อยว่างไว้เฉยๆ พี่สาวโจวก็ลองดูสิคะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

โจวเยี่ยนกลับลังเล "เรื่องนี้จำเป็นต้องผ่านความเห็นชอบจากพ่อแม่เธอหรือเปล่า?"

"วางใจเถอะค่ะ พี่สาวโจว พี่ชายฉันบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่แล้ว อีกอย่างพ่อเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ไม่มีแรงมาดูแลที่ตรงนี้แล้ว ถ้าที่ดินรกร้างผืนนี้สามารถสร้างรายได้เสริมได้ ฉันเชื่อว่าพวกเขาต้องยินดีแน่ๆ ค่ะ"

"พ่อเธอเจ็บเหรอ?" โจวเยี่ยนตกใจ "เอาอย่างนี้ไหม? เราไปเยี่ยมพ่อเธอ แล้วก็ถือโอกาสคุยเรื่องนี้ไปด้วยเลย"

ไม่ใช่ว่าโจวเยี่ยนไม่เชื่อว่าอวี๋หว่านเอ๋อร์ตัดสินใจเองได้ แต่เธอรู้สึกว่าในเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่โรงพยาบาล ต่อให้เพื่อความร่วมมือในอนาคตก็ไม่ควรละเลยที่จะไปเยี่ยม

"ก็ได้ค่ะ"

โจวเยี่ยนได้ยินแบบนั้นก็ตบไหล่อวี๋หว่านเอ๋อร์ "งั้นเราไปกันเลย พอดีบ้านฉันมียาที่ช่วยเรื่องสมานแผล เดี๋ยวเอาไปให้พ่อเธอลองใช้ดู"

พูดจบ ทั้งสามคนก็เดินเลาะคันนาไปทางบ้านของอวี๋หว่านเอ๋อร์

…

ในเวลาเดียวกัน

อวี๋เจี้ยนจวินและภรรยาพากันกลับมาอย่างเบิกบานพร้อมกับคนที่จะมาเช่าที่ดิน

เขาถูกขังอยู่ในหมู่บ้านสองสามวัน พอปล่อยตัวออกมาก็รีบไปรับอู๋กุ้ยฮวาที่บ้านแม่ยายในหมู่บ้านข้างๆ

ตอนอยู่ที่บ้านแม่ยาย เขาได้ยินข่าวว่าเฉียนหรงคนนี้อยากเช่าที่ดิน

อวี๋เจี้ยนจวินรู้สึกทันทีว่านี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยาก

ที่ดินชั้นดีหนึ่งไร่ของบ้านเขากำลังจะถึงเวลาเก็บเกี่ยว ถ้าปล่อยเช่าไปทั้งที่ดินและข้าว ก็น่าจะแลกเป็นเงินสดก้อนโตได้ไวๆ

เขากลัวว่าเรื่องดีๆ แบบนี้จะถูกคนอื่นแย่งไปเสียก่อน จึงยังไม่ได้แวะกลับบ้านตัวเอง ตรงดิ่งพาเฉียนหรงมาดูที่ดินเลย

"พี่เฉียน ดูนั่นสิ ข้างหน้านั่นคือที่ดินของบ้านผม เป็นที่ดินชั้นดีอันดับต้นๆ ของหมู่บ้านเลยนะ!" อวี๋เจี้ยนจวินชี้ไปข้างหน้า พูดพลางยิ้มประจบ "ตกลงกันแล้วนะว่าจะเช่าให้ทั้งที่ดินแล้วก็ข้าวฤดูนี้ไปด้วย ราคาเป็นกันเองสุดๆ!"

เฉียนหรงคาบบุหรี่ หรี่ตามองไปข้างหน้า แล้วส่งเสียง "อืม" ในลำคอ

ทั้งสามคนเดินเร็วๆ ไปถึงขอบคันนา รอยยิ้มบนหน้าของอวี๋เจี้ยนจวินแข็งค้างทันที รูม่านตาขยายกว้าง

ทุ่งนาที่ควรจะเต็มไปด้วยรวงข้าวสีทอง บัดนี้กลับว่างเปล่า เหลือเพียงความรกร้างและรอยเท้าหมูป่าเต็มพื้นไปหมด

"นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่บอกฉันเหรอว่าที่บ้านไม่มีคนเก็บเกี่ยวข้าว เลยจะขายข้าวให้ฉันพร้อมตอนเช่าที่ดินน่ะ? แล้วตอนนี้ข้าวพวกนี้หายไปไหนหมดแล้ว!" คนเช่าที่ดินถามอวี๋เจี้ยนจวินด้วยความโมโห

เจอสถานการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้ อวี๋เจี้ยนจวินเองก็ทำหน้าเหวอ

เขาเบิกตากว้าง มองดูทุ่งนาที่ว่างเปล่า แล้วพูดตะกุกตะกัก "พี่เฉียน ผม… ผมไม่รู้จริงๆ ครับ ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วว่าไม่มีคนมาเก็บข้าวเลยกะว่าจะปล่อยเช่าแล้วก็ขายให้พี่ไปพร้อมกันเลย เรารีบกลับไปถามที่บ้านก่อนเถอะครับ เผื่อว่าคนอื่นในบ้านผมอาจจะเก็บเกี่ยวไปก่อนแล้ว"

"พี่เฉียนวางใจเถอะค่ะ ในเมื่อรับเงินพี่มาแล้ว ยังไงข้าวก็ต้องเป็นของพี่!" อู๋กุ้ยฮวารับรอง

เฉียนหรงกระชากแขนอวี๋เจี้ยนจวินไว้ น้ำเสียงแข็งกร้าว "ได้! พวกแกพูดเองนะ! วันนี้ถ้าเรื่องนี้ไม่มีคำอธิบายล่ะก็ เราไม่จบกันแน่!"

อวี๋เจี้ยนจวินพยักหน้ารัวๆ แต่ในใจกลับว้าวุ่น

ครอบครัวพี่ชายยังอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วข้าวในนานี้ใครเป็นคนเก็บเกี่ยวกัน?

หรือจะเป็นพ่อแม่ของเขา?

คนกลุ่มนั้นรีบรุดกลับบ้าน พอเข้าใกล้ก็เห็นที่หน้าบ้านชุลมุนวุ่นวาย

อวี๋เจี้ยนจวินรีบวิ่งเข้าไป

เห็นแม่กำลังนั่งกับพื้นเย็นเยียบอย่างไม่รักษาภาพพจน์ มือก็ตบพื้นไม่หยุด "คุณพระช่วย! นี่จะให้ฉันมีชีวิตอยู่ยังไงเนี่ย…"

ส่วนพ่อของเขานั่งหน้าบึ้งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ สูบยาเส้นอย่างเงียบๆ

รอบๆ เต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุก

บางคนก็พยายามปลอบย่าอวี๋ด้วยความหวังดีไม่ให้ร้องไห้อีก บางคนก็พยายามจะให้ตาอวี๋กับย่าอวี๋คุยกัน อีกพวกก็ยืนชี้ไม้ชี้มือวิจารณ์เรื่องนี้อยู่ข้างๆ

สถานการณ์โกลาหลสุดๆ

"เกิดอะไรขึ้นครับ?" อวี๋เจี้ยนจวินขมวดคิ้วถาม

พอย่าอวี๋ได้ยินเสียงลูกชายคนเล็ก ก็เหมือนเจอที่พึ่งหลัก "เจี้ยนจวิน! ในที่สุดลูกก็กลับมาแล้ว! แม่จะถูกพ่อของลูกใส่ร้ายตายอยู่แล้ว…"

อวี๋เจี้ยนจวินไม่มีความอดทนพอจะฟังย่าอวี๋คร่ำครวญ ถามสิ่งที่อยากรู้ทันที "แม่ ข้าวของบ้านเราล่ะ? ทำไมในนาถึงไม่มีข้าวเหลือสักเมล็ด?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ย่าอวี๋ก็ยิ่งเศร้า ร้องไห้คร่ำครวญ "ถูกพวกหมูป่าทำลายหมดแล้ว! โอ๊ยแม่เจ้า! ทำไมชีวิตฉันถึงรันทดแบบนี้!"

อวี๋เจี้ยนจวินเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน "แล้วข้าวล่ะ? มันไม่น่าจะหมดเกลี้ยงเลยนะ?"

ย่าอวี๋ร้องไห้จนไม่มีแก่ใจจะสนใจลูกชาย ตาอวี๋ถอนหายใจ "ถูกพวกสัตว์นั่นกินหมดแล้ว! ไม่เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว!"

พอได้ยินถึงตรงนี้ อวี๋เจี้ยนจวินก็รู้สึกโลกหมุนคว้าง

เขาแค่ไปบ้านภรรยาไม่กี่วัน ทำไมพอกลับมาบ้านถึงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้?

"ข้าวหมดแล้ว?! มีแค่บ้านเราที่ซวยเหรอ?"

"ใช่สิ! ไม่รู้พวกสัตว์นั่นบ้าอะไร ทำไมมากินแค่บ้านเราบ้านเดียว!" ย่าอวี๋พูดอย่างโมโห

"หมู่บ้านไม่จัดการอะไรเลยเหรอ?"

อวี๋เจี้ยนจวินรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม!

เพิ่งจะมานึกเสียใจตอนนี้นี่เองว่าตอนแยกบ้านทำไมเลือกที่ดินชั้นดี ถ้าคนที่เลือกที่ดินชั้นดีเป็นครอบครัวพี่ชาย เขาคงไม่ต้องสูญเสียหนักขนาดนี้!

"ผู้ใหญ่บ้านจัดให้ชาวบ้านมาช่วยเหลือบ้านเธอแล้ว แต่แลกกันนะ ตั้งแต่วันนี้ไปเธอต้องเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวนด้วย" ชาวบ้านข้างๆ อธิบาย

"ช่วยเหลือมาเท่าไหร่?"

อวี๋เจี้ยนจวินได้ยินแบบนั้น ความหวังก็จุดประกายในใจ

ถ้าข้าวที่ได้รับบริจาคมาจำนวนมากพอ เงินที่เขาขายข้าวไปก็อาจจะไม่ต้องคืนก็ได้

"ไม่ถึงร้อยจิน"

ย่าอวี๋พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ตอนแรกได้ยินคนบอกว่าจะบริจาคยี่สิบจิน ก็นึกว่าครั้งนี้จะทำกำไรได้นิดหน่อย

ใครจะไปรู้ว่าชาวบ้านคนหลังๆ ขี้เหนียวกันหมด ส่วนใหญ่บริจาคแค่จินเดียว

จินเดียวมันทำอะไรได้?

ให้ตายเถอะ พวกเขายังจะกล้าบริจาคออกมาได้นะ ถ้าไม่ติดว่าตาแก่นั่นห้ามไว้ ป่านนี้เธอคงด่ากราดไปแล้ว!

นี่คิดจะไล่ขอทานหรือไง?!

พอเฉียนหรงได้ยินว่าข้าวไม่มีแล้ว ก็คว้าคอเสื้ออวี๋เจี้ยนจวินไว้ พูดอย่างดุร้าย "ไอ้อวี๋เจี้ยนจวิน! กล้าหลอกกูเรอะ! ตอนนี้ข้าวไม่มีแล้ว พวกแกต้องชดใช้เงินให้ฉัน!"

ที่ดินชั้นดีหนึ่งไร่นั่นอย่างน้อยก็ต้องเก็บเกี่ยวข้าวได้ตั้งเก้าร้อยจิน

บ้านอวี๋ได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้าน ก็มีข้าวไม่ถึงร้อยจิน ส่วนต่างมันห่างกันลิบลับ

ยังไงเงินนี้ก็ต้องเอาคืนมา!

"ค่อยๆ พูดกันสิ!"

อู๋กุ้ยฮวาตกใจมาก รีบเข้ามาห้าม

ย่าอวี๋คว้าแขนเฉียนหรงไว้ พยายามดึงถอยหลัง "นายเป็นคนยังไงเนี่ย! ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

อวี๋เจี้ยนจวินร้องขอชีวิตไม่หยุด "พี่เฉียน ผมจ่ายเงินคืน! ผมจะเอาเงินให้พี่เดี๋ยวนี้!"

พูดจบก็รีบควักปึกธนบัตรออกจากกระเป๋าเสื้อ

เฉียนหรงเห็นดังนั้นก็คว้าเงินไปอย่างไม่เกรงใจ แล้วนับอย่างรวดเร็ว

พอนับเสร็จก็ถลึงตาใส่อวี๋เจี้ยนจวินอย่างดุร้าย "แค่นี้จะไปพออะไร!"

อวี๋เจี้ยนจวินเบิกตากว้าง "พี่… พี่ครับ ตอนนั้นผมรับเงินพี่มาแค่หนึ่งร้อยหยวนเองนะ ตอนนี้ก็คืนให้พี่ครบทุกบาททุกสตางค์แล้ว ทำไมถึงจะไม่พอ?"

"ใช่ค่ะ! เงินนี่ก็คือหนึ่งร้อยหยวนที่คุณให้เรามานั่นแหละ!" อู๋กุ้ยฮวาสำทับ

"หึ! นึกว่าแค่คืนเงินก็จบเหรอ?"

เฉียนหรงจ้องอวี๋เจี้ยนจวินเขม็ง "ฉันเสียเวลาเสียแรงไปตั้งเท่าไหร่กับเรื่องนี้ ความเสียหายพวกนี้แกไม่ควรรับผิดชอบเหรอ? วันนี้ยังทำให้ฉันเหมือนไอ้โง่ที่ตามแกมาเสียเที่ยวอีก ค่าเหนื่อยของฉันล่ะจะไปเรียกกับใคร?"

พูดจบ เฉียนหรงก็กระชากคอเสื้ออวี๋เจี้ยนจวินอีกครั้งอย่างแรง

อวี๋เจี้ยนจวินหน้าแดงก่ำ แทบจะหายใจไม่ออก

"ตกลงนายต้องการเท่าไหร่?"

เขาเค้นคำพูดนี้ออกมาจากไรฟัน

ใจเริ่มนึกเสียดายที่ปล่อยเช่าที่ให้คนพาลแบบนี้

พอได้ยินแบบนั้น เฉียนหรงก็ผ่อนมือลงนิดหน่อย แต่ยังไม่ปล่อยคอเสื้ออวี๋เจี้ยนจวินเสียทีเดียว ยิ้มหยัน "ค่าชดเชยอะไรนั่นช่างมันเถอะ แค่พวกแกต่ออายุการเช่าที่ดินให้ฉันฟรีๆ อีกปีเดียวก็พอ"

อวี๋เจี้ยนจวินพอได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้าง ปฏิเสธทันควัน "แบบนั้นได้ยังไง! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

ที่ตกลงกันไว้ค่าเช่าปีละ 50 หยวน นี่ไม่เท่ากับว่าเสียเงินฟรีๆ ไป 50 หยวนหรอกเหรอ?

เฉียนหรงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที แววตาฉายแววดุร้าย

"ไม่มีทาง? แกคิดว่าแกเป็นใคร? คนที่ตัดสินใจได้คือฉันต่างหาก! วันนี้ถ้าแกไม่ตกลง ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่ไปแบบครบสามสิบสอง!"

ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงวิจารณ์ดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม

เฉียนหรงถึงจะไม่ใช่คนในหมู่บ้านพวกเขา แต่ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือไปทั่วหมู่บ้านแล้วว่าเป็นคนพาลตัวฉกาจ ใครก็ไม่กล้าไปยุ่ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าอวี๋เจี้ยนจวินไปพัวพันกับเขาได้ยังไง

"เฉียนหรง เราเซ็นสัญญากันแล้วนะ ไม่ใช่ว่านายอยากจะแก้ก็แก้ได้ นายทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย!"

เฉียนหรงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "ฉันไม่ได้บอกว่าจะแก้สักหน่อย แค่เรียกค่าชดเชยเพิ่มต่างหากล่ะ ทำไม? กฎหมายไม่อนุญาตหรือไง?!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง