บทที่ 96 ย่าอวี๋ปล่อยข่าวลือ

รถเก๋งสีดำคันหนึ่งค่อยๆ จอดลงที่หน้าประตูบ้านตระกูลอวี๋ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นดังขึ้น ดึงดูดสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของชาวบ้านได้ในทันที

ผู้คนต่างหยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ แล้วหันมาซุบซิบวิจารณ์รถยนต์คันแปลกหน้านี้

ประตูรถถูกผลักออกเบาๆ อวี๋หว่านเอ๋อร์และโจวหมิงลงจากรถเป็นคนแรก

เสี่ยวจาและเสี่ยวจีอัดอั้นมาตลอดทาง พอถึงที่หมายก็บินโผขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความอดทนไม่ไหว

โจวเยี่ยนมัวแต่ใส่เสื้อคลุมเลยล่าช้าไปนิดหน่อย ซึ่งจังหวะเวลานี้เองที่เปิดโอกาสให้ย่าอวี๋ได้แผลงฤทธิ์

ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง โหนกแก้มมีรอยช้ำเขียว

นางยืนพิงประตูอย่างหัวเสีย พอเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์นั่งรถยนต์กลับมา ในใจก็เดือดพล่าน

เมื่อครู่แม่สามีของลูกสาวคนโตเพิ่งมาถึง ไม่พูดพล่ามทำเพลงก็พุ่งเข้ามาตบตีนาง ทั้งตีทั้งด่าว่านางจิตใจโสมม ยุยงให้ลูกสาวขโมยของบ้านสามี

นึกถึงตรงนี้ย่าอวี๋ก็รู้สึกเจ็บหน้าขึ้นมา

ยายแก่คนนั้นมีพลังการต่อสู้น่าเหลือเชื่อจริงๆ พุ่งเข้ามาก็ข่วนหน้าตาแก่เสียเละ

นางเข้าไปช่วยเลยโดนหมัดหนึ่งเข้าที่หน้าจนช้ำ

สภาพหน้านี้ทำเอาคนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะกันใหญ่

ตอนนี้พอเห็นตัวต้นเหตุกลับมา นางก็แค่นเสียงฮึแล้วพูดประชดประชันว่า "ไปอยู่ในเมืองแค่ครึ่งปี ก็นำนิสัยไม่ดีจากทางนั้นมาเชียวหรือ นานๆ ทีก็พาผู้ชายหน้าใหม่เข้าบ้าน ฮึ ช่างไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวเสียจริง!"

เพื่อนบ้านข้างๆ พอลูกย่าแท้ๆ ของอวี๋หว่านเอ๋อร์พูดแบบนี้ ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์

"เมื่อวานก็มีคนขับรถยนต์มาคนหนึ่ง วันนี้เปลี่ยนคนใหม่อีกแล้ว"

"นั่นสิ แม่สาวตระกูลอวี๋คนนี้เมื่อก่อนยังดูเรียบร้อยดี ทำไมพอไปอยู่เมืองหลวงแล้วถึงกลายเป็นคนไม่รักนวลสงวนตัวแบบนี้ไปได้"

โจวหมิงได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงก่ำด้วยความอาย "คุณย่าครับ คุณ…คุณพูดจาเหลวไหลอะไรกัน"

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองรอยแผลบนหน้าของย่าอวี๋ เดาได้เลยว่าเมื่อครู่คงสู้กันดุเดือดน่าดู น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง

ป่านนี้อวี๋ชุ่ยหลันคงถูกพาตัวกลับบ้านสามีไปแล้วสินะ?

ในขณะที่ผู้คนกำลังวิจารณ์กัน อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เดินตรงเข้าไปหาย่าอวี๋

ย่าอวี๋เห็นหลานสาวเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทีดุดัน ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้ เผลอถอยหลังไปสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ

"แก…แกจะทำอะไร"

เสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนบ้านโดยรอบหยุดลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ย่าหลานคู่นี้

"ไม่ได้จะทำอะไรหรอกค่ะ แค่อยากจะถามว่า คุณย่ารีบร้อนปั้นน้ำเป็นตัวใส่ร้ายฉันด้วยข่าวลือเสียๆ หายๆ แบบนั้น สรุปแล้วคุณย่าหวังดีอะไรกันแน่คะ?"

"หรือว่าเป็นเพราะเมื่อวานที่โรงพยาบาล ฉันบังเอิญเห็นคุณย่าทำหน้าเขินอายพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกับชายแก่แปลกหน้าคนหนึ่ง แถมยังได้ยินกับหูว่าคุณย่าบอกจะรอให้คุณปู่เสียชีวิตก่อนแล้วค่อยแต่งงานใหม่กับเขา คุณย่าเลยรู้สึกร้อนตัวหรือเปล่าคะ?"

"ถึงได้อยากชิงลงมือก่อน แล้วสาดโคลนใส่ฉันเพื่อปกปิดเรื่องฉาวโฉ่ของคุณย่าเอง? คุณย่าทำเรื่องแบบนี้ คิดว่าสมควรแล้วหรือคะที่ทำแบบนี้กับคุณปู่?"

ย่าอวี๋สาดโคลนใส่เธอได้ ทำไมเธอจะสาดกลับบ้างไม่ได้เล่า?

เมื่อไม่ได้เป็นไปตามที่คิดไว้ ย่าอวี๋ก็อึ้งไปชั่วขณะ

พอดึงสติกลับมาได้ก็แทบจะโกรธจนเป็นลม ตัวสั่นเทาร้องคำราม "แกพูดจาเหลวไหลอะไร! ฉันไปทำหน้าเขินอายตอนไหน! นั่นมันเป็นการคุยปกติ! เรื่องนี้ป้าใหญ่แกเป็นพยานให้ได้! แล้วอีกอย่าง ฉันไปแช่งให้ปู่แกตายตอนไหน! นังเด็กชั่ว! แกกล้าใส่ร้ายป้ายสี เชื่อไหมว่าฉันจะฉีกปากแก!"

เพื่อนบ้านรอบๆ เห็นฉากนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าตกใจและฉงนสงสัย

พวกเขาไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะพลิกผันได้ขนาดนี้ เดิมทีคิดว่าอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นคนไม่รักนวลสงวนตัว ที่ไหนได้ คนที่ไม่รักนวลสงวนตัวคือย่าอวี๋ต่างหาก!

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองดูท่าทางหัวเสียของย่าอวี๋แล้วแสร้งทำเป็นหวังดี "คุณย่าคะ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเลยค่ะ หรือว่าคุณย่าจะเรียกป้าใหญ่มาเป็นพยานดีล่ะคะ?"

"แกก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่าป้าใหญ่แกถูกทางบ้านสามีพาตัวไปแล้ว ยังจะแกล้งพูดแบบนี้อีก!"

ย่าอวี๋โกรธแทบตาย

"อ้อ ไม่อยู่หรอกเหรอคะ! ในเมื่อป้าใหญ่ไม่อยู่ที่นี่ คุณย่าก็อยากจะพูดอะไรก็พูดได้สินะคะ"

"เมื่อวานที่โรงพยาบาลฉันเห็นกับตาตัวเองนะคะว่าคุณย่ากับชายแก่คนนั้นท่าทางสนิทสนมกันแค่ไหน คนแถวนั้นก็เห็นกันหมด ถ้าคุณย่าไม่มีอะไรผิดจริง จะต้องโมโหขนาดนี้ไปทำไมกันคะ?"

"แก…แกนังเด็กตายยาก! แกอยากจะให้ฉันโมโหตายหรือไง!"

ย่าอวี๋พูดพร้อมยกมือขึ้นจะตีอวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์หลบได้อย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน "คุณย่าคะ เลิกเสแสร้งได้แล้วค่ะ มุกพวกนั้นใช้กับที่นี่ไม่ได้ผลหรอก แล้วก็ลืมตาดูให้ดีนะคะ ฉันพามาแค่ผู้ชายหรือไง? คนตัวโตๆ อยู่ตรงนี้ มองไม่เห็นหรือคะ? ถ้าคุณย่ายังกล่าวหาฉันโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะคะ"

เพื่อนบ้านรอบๆ ถึงได้สังเกตเห็นโจวเยี่ยนที่เพิ่งลงมาจากรถ

ท่าทีที่มีต่อย่าอวี๋ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

โจวเยี่ยนไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวของอวี๋หว่านเอ๋อร์ แต่แค่มองปราดเดียวเธอก็ดูออกว่าย่าแก่คนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร

มีที่ไหนทำลายชื่อเสียงหลานสาวตัวเองกันแบบนี้?

"นี่คุณย่าคะ ทำแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะคะ มีผู้ใหญ่ที่ไหนรีบร้อนจะเอาโคลนมาป้ายหลานสาวตัวเองบ้าง?"

โจวเยี่ยนเดินเข้ามาหา น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย

ย่าอวี๋เบิกตากว้าง จ้องมองโจวเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า "แก…แกเป็นใคร? นี่เป็นเรื่องในครอบครัวเรา คนนอกอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาสอดปาก!"

"ฉันเป็นเพื่อนของน้องหว่านเอ๋อร์ค่ะ วันนี้บังเอิญมาส่งเธอเฉยๆ เดิมทีก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องคนอื่นหรอกนะคะ แต่เห็นคุณย่าใส่ร้ายคนอื่นแบบไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้ ฉันก็ทนดูไม่ได้ค่ะ"

โจวเยี่ยนจ้องตากับย่าอวี๋โดยไม่เกรงกลัว

เพื่อนบ้านโดยรอบเห็นว่าคนที่มามีทั้งชายทั้งหญิง ก็เชื่อคำพูดของอวี๋หว่านเอ๋อร์ พากันพูดเตือนย่าอวี๋อย่าให้มากเกินไป

ในชั่วพริบตา ตาชั่งแห่งความคิดเห็นของชาวบ้านก็เริ่มเอียงไปอีกฝั่ง

"คุณย่าครับ คุณก็อายุมากแล้ว ทำอะไรต้องไว้หน้ากันบ้าง ดูหลานสาวคุณสิ กว่าจะมาถึงนี่ได้มันไม่ง่ายเลยนะ คุณยังจะทำแบบนี้กับเขาอีก"

"นั่นสิ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จา จะทำเรื่องให้เป็นเรื่องใหญ่โตไปทำไม"

ตาอวี๋ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็วิ่งออกมา พอได้ยินว่าเมียตัวเองมีกิ๊กแถมยังแช่งให้เขาตาย?

ด้วยสภาพหน้าที่มีรอยเล็บข่วน เขาจึงพุ่งออกมาด้วยความโกรธจัด

"ดีนักนะนังแก่! อายุขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักอาย! ทำเรื่องเสื่อมเสียศีลธรรมแบบนี้ออกมาได้ ช่างทำลายหน้าตาของตระกูลอวี๋เราจนหมดสิ้นจริงๆ!"

ย่าอวี๋ตกใจจนวิ่งหนีไป พลางวิ่งพลางแก้ตัว "ฉันไม่ได้ทำ! นังเด็กชั่วนั่นมันพูดจาเหลวไหล! ถ้าไม่เชื่อก็รอให้ชุ่ยหลันกลับมาแล้วค่อยถามมันสิ ฉันอยู่แต่ในหมู่บ้านมาตลอดทั้งปี จะไปหาชู้ที่ไหนได้!"

เห็นฉากโกลาหลตรงหน้า ผู้คนที่มุงดูก็ได้แต่ยืนอึ้งตาค้าง

แต่ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้สติ รีบก้าวเข้าไปไกล่เกลี่ย

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองดูพวกเขาที่กำลังวุ่นวายกันเป็นกลุ่มก้อนด้วยสายตาเย็นชา เธอขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืด จึงหันไปยิ้มให้โจวเยี่ยนอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษทีนะคะ ให้คุณต้องมาเห็นเรื่องตลกแบบนี้"

โจวเยี่ยนตบไหล่อวี๋หว่านเอ๋อร์ด้วยความเห็นใจ "ลำบากเธอแล้ว! บ้านใครบ้านมันก็มีเรื่องกลุ้มใจกันทั้งนั้นแหละ! ไปเถอะ ไปทำธุระของเรากันต่อ"

"ค่ะ งั้นฉันนำทางเอง"

อวี๋หว่านเอ๋อร์นำทางสองพี่น้องเดินผ่านหมู่บ้านไปตามทางเดินคดเคี้ยว มุ่งหน้าสู่ภูเขาหลังหมู่บ้าน

ตลอดทาง โจวเยี่ยนคอยถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับที่ดินแปลงนั้นอยู่เป็นระยะ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็พยายามบอกข้อมูลเท่าที่เธอรู้ให้ฟังอย่างครบถ้วน

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงเชิงเขาหลังหมู่บ้าน

ภาพตรงหน้าคือผืนดินรกร้างที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เดาได้ว่าหลุมบ่อพวกนี้คงเป็นฝีมือของตาอวี๋ตอนขุดหาของเก่าแน่ๆ

พอนึกถึงตอนที่เขาอายุขนาดนี้ยังอุตส่าห์ขุดพลิกหน้าดินทั้งคืน อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็อดมุมปากกระตุกยิ้มไม่ได้

โจวเยี่ยนเห็นพื้นที่รกร้างแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ที่ดินรกร้างของเธอแปลงนี้ดีจังเลยนะเนี่ย ไม่มีวัชพืชขึ้นเลย พลิกหน้าดินไว้เตรียมจะใช้ประโยชน์หรือเปล่า?"

"เปล่าหรอกค่ะ คนที่บ้านว่างจัด เห็นวัชพืชแล้วขัดหูขัดตาน่ะค่ะ"

โจวเยี่ยนไม่เข้าใจ แต่ก็แสดงท่าทีเคารพความคิดของอีกฝ่าย

เธออดใจไม่ไหวเดินเข้าไปในพื้นที่รกร้างนั้น คอยสังเกตสภาพดินและสิ่งแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด

"อืม ดินที่นี่ขาดสารอาหารจริงๆ ด้วย แถมดูจากการเติบโตของวัชพืชรอบๆ ก็พอจะดูออกว่าที่นี่ขาดแคลนน้ำ"

โจวเยี่ยนย่อตัวลง ใช้มือนวดดินเบาๆ แล้วเงยหน้ามองออกไปไกลๆ "แสงแดดก็ส่องถึงเต็มที่ แถมไม่มีอะไรบังเลยด้วย"

ได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน โจวหมิงก็ย่อตัวลงตามไปด้วย แล้วกวาดสายตามองที่ดินรกร้างผืนนี้อย่างละเอียด

"นี่พูดจริงนะ ที่นี่แทบจะเป็นที่ที่เหมาะสมที่สุดในใจพี่เลย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง