บทที่ 95 ประโยชน์ของที่รกร้าง

โจวเยี่ยนและโจวหมิงเดินออกมาหลังจากทำบันทึกถ้อยคำเสร็จ ก็มองเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักในทันที

ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา เธอจูงมือโจวหมิงเดินตรงเข้าไปหาอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว

ยังไม่ทันเดินไปถึงตัว เธอก็เอ่ยปากเรียกอย่างกระตือรือร้น "น้องอวี๋"

เมื่อได้ยินเสียง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็หันกลับมา "พี่สาวโจว ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่จริงๆ ที่ช่วย"

"โอย น้องอวี๋ จะเกรงใจพี่ไปทำไมกัน! จริงๆ แล้วพี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอให้มากๆ!"

ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ใบหน้าของโจวเยี่ยนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่โล่งใจและมีความสุข

พูดถึงตรงนี้ โจวเยี่ยนก็มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง จากนั้นจึงลดเสียงลงแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้อวี๋หว่านเอ๋อร์ "น้องสาว พี่จะบอกอะไรให้ พี่ได้ยินคนเขาพูดกันว่า พวกตำรวจเก่าที่เคยเป็นลูกสมุนให้ตู้ผิงดูเหมือนจะถูกจับกันหมดแล้ว ข่าวนี้นี่มันจริงหรือเปล่า…"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า ยืนยันว่า "พี่สาวโจว เรื่องนี้เป็นความจริงค่ะ"

"คุณพระช่วย! ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย! เจ้าพวกคนเลวพวกนี้สมควรได้รับโทษตั้งนานแล้ว!"

อวี๋เจิ้งเฟิงรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเป็นส่วนเกิน จึงกระแอมไอเบาๆ "น้องเล็ก พี่ไปรอตรงโน้นนะ"

พูดจบ เขาก็ชี้มือไปที่มุมหนึ่งของสถานีตำรวจ

โจวเยี่ยนถึงได้ทำเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นอวี๋เจิ้งเฟิง กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มกล่าว "โอ้โห น้องอวี๋ นี่พี่ชายเธอหรือจ๊ะ! แหม รูปหล่อสมาร์ทจริงๆ ไม่ทราบว่าแต่งงานหรือยังเอ่ย?"

"ยังเลยค่ะ ทำไมคะ? พี่สาวโจวจะแนะนำสาวให้เหรอ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยอกล้ออย่างอารมณ์ดี

อวี๋เจิ้งเฟิงมองอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างจนใจ ก่อนจะยิ้มให้โจวเยี่ยน "พี่สาวโจวเกรงใจเกินไปแล้วครับ น้องสาวผมชอบล้อเล่นแบบนี้เสมอ เรื่องความรักมันต้องดูที่วาสนาครับ"

พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของโจวเยี่ยนก็เป็นประกายขึ้นอีก "เรื่องวาสนานี่บางทีวันดีคืนดีมันก็วิ่งเข้าหาเองแหละ พี่นับว่าพอมีเครือข่ายรู้จักคนเยอะแยะบนถนนสายนี้ วันหลังจะแนะนำสาวดีๆ ให้สักคน ดีไหม?"

อวี๋เจิ้งเฟิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ "ขอบคุณในความหวังดีของพี่สาวโจวครับ แต่ตอนนี้ผมอยากจะทำให้หน้าที่การงานมั่นคงก่อน เรื่องความรักคงต้องพักไว้ก่อนครับ"

โจวหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นพี่สาวนิสัยเดิมกำเริบอีกแล้ว จึงรีบแทรกขึ้น "พี่อวี๋ทำงานอยู่ที่ไหนหรือครับ? เผื่อว่าวันหน้าเราอาจจะมีโอกาสได้ร่วมงานกัน"

อวี๋เจิ้งเฟิงยิ้มอย่างขอบคุณ "ตอนนี้ผมทำงานอยู่ที่โรงงานอาหารของรัฐครับ"

เมื่อโจวเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยปากชมไม่ขาดสาย "แหม นั่นมันเป็นงานที่มั่นคงและมีหน้ามีตามาก อนาคตต้องรุ่งโรจน์แน่นอน โจวหมิง เธอต้องหัดเรียนรู้จากพี่อวี๋ให้มากๆ นะ"

โจวหมิงยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะสบตากับอวี๋เจิ้งเฟิง ทั้งสองเดินแยกออกไปด้านข้างอย่างรู้กัน

"ว่าแต่ พี่สาวโจว"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เปลี่ยนเรื่องกะทันหันพลางมองไปยังโจวเยี่ยน "ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าจะกลับมาสร้างแบรนด์ยาของตัวเอง ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวเยี่ยนที่ก่อนหน้ายังยิ้มแย้มอยู่ก็ขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้าอย่างขมขื่น "โอย น้องเอ๋ย อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย พูดแล้วปวดหัวจนแทบระเบิด!"

"ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด! อย่างแรกเลยคือใบอนุญาตก็โดนเจ้าคนแซ่ตู้ขัดขวางไว้ ทำยังไงก็ทำไม่ผ่าน พอก้าวต่อมาก็หาที่ปลูกสมุนไพรที่เหมาะสมไม่ได้อีก กลุ้มใจจนแทบแย่แล้วเนี่ย!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์กะพริบตา คิดทันทีโดยไม่ต้องไตร่ตรอง "ในชนบทไม่ใช่ว่ามีที่ดินว่างเยอะแยะเลยเหรอคะ? ก็แค่ไปเช่าที่สักแปลงแล้วเอาสมุนไพรของพี่ไปปลูก ไม่เห็นจะยากเลย"

โจวเยี่ยนตบเข่าฉาดพลันนึกขึ้นได้ "ตายจริง น้องสาวเธอฉลาดจริงๆ! ทำไมพี่ถึงนึกไม่ถึงจุดนี้กันนะ?"

อย่างไรก็ตาม ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเธอคงอยู่เพียงชั่วครู่ ก็เหี่ยวเฉาลงราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เธอถอนหายใจ "เฮ้อ… ไม่ได้หรอก น้องสาว เธอไม่รู้อะไร ยานี้ของพี่มีสมุนไพรตัวสำคัญอยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งมันมีสภาพแวดล้อมการเติบโตที่ค่อนข้างพิเศษ"

"ในพื้นที่ทั่วไปมันไม่มีทางรอด ต้องปลูกในที่รกร้างเท่านั้นถึงจะโตได้ สมัยนี้ในชนบท ที่ไหนบ้างล่ะที่ไม่ปรับปรุงที่ดินของตัวเองให้สมบูรณ์และมีน้ำอุดมสมบูรณ์? แล้วมันจะเหลือที่รกร้างที่เหมาะกับสมุนไพรของพวกเราที่ไหนอีก? เพราะงั้นแหละ มันเลยยากไง!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์แสดงสีหน้าประหลาดใจ "มีสมุนไพรที่ปลูกได้แค่ในที่รกร้างด้วยเหรอคะ? ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?"

โจวเยี่ยนพยักหน้าอย่างจนใจ "ใช่แล้ว ไม่มีวิธีอื่นหรอก ถ้ามันหาที่ปลูกง่ายๆ ได้ พี่จะกลุ้มใจถึงขนาดนี้เหรอ!"

ที่รกร้าง?

บ้านเราเองก็มีที่แบบนั้นอยู่แปลงหนึ่งไม่ใช่เหรอ?

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา "พี่สาวโจว ที่บ้านฉันมีที่ดินรกร้างแปลงหนึ่งที่ไม่ได้ใช้มานานแล้ว เพราะพื้นที่มันสูงและขาดแคลนน้ำ เลยปลูกอะไรไม่ค่อยขึ้น เลยปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น พี่ว่าที่ตรงนั้นมันจะเหมาะกับการปลูกสมุนไพรของพี่ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวเยี่ยนก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง เธอถามอย่างกระตือรือร้น "จริงเหรอ? ที่ตรงนั้นกว้างแค่ไหน? อยู่ตำแหน่งไหน? สภาพแวดล้อมเป็นยังไง?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์คิดครู่หนึ่งแล้วบรรยาย "เนื้อที่น่าจะประมาณสองถึงสามหมู่ค่ะ อยู่ที่เชิงเขาในหมู่บ้านเรา รอบข้างไม่มีอะไรบัง แสงแดดส่องถึงเต็มที่ แต่ดินแห้งและฝนน้อย เพราะดูแลยากก็เลยปล่อยรกร้างไว้อย่างนั้นค่ะ"

หลังจากฟังจบ โจวเยี่ยนก็เผยสีหน้าครุ่นคิด "แสงแดดเต็มที่ ดินแห้งแล้ง ฝนน้อย… สภาพพวกนี้ฟังดูแล้วตรงกับนิสัยการเติบโตของสมุนไพรตัวนั้นพอดีเลย"

"น้องหว่านเอ๋อร์ เธอพอจะพาพี่ไปดูที่ดินแปลงนั้นหน่อยได้ไหม? เผื่อว่านั่นอาจจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่เราตามหามานานก็ได้นะ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบตกลงอย่างง่ายดาย "ได้แน่นอนค่ะ วันไหนก็ไม่สู้ตอนนี้ เราไปกันเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า! ถ้ามันใช้งานได้จริง ก็นับว่าที่ดินตรงนั้นได้ใช้ประโยชน์แล้ว"

"ได้เลย!"

โจวเยี่ยนตอบจบก็รีบวิ่งไปหาโจวหมิงน้องชายของตน

โจวหมิงกำลังคุยอะไรบางอย่างกับอวี๋เจิ้งเฟิงอยู่ พอเห็นพี่สาวท่าทางรีบร้อนก็อดสงสัยไม่ได้ "พี่ครับ เป็นอะไรไป? ทำไมทำหน้าเหมือนไฟลนก้นอย่างนั้น"

โจวเยี่ยนหอบหายใจพลางดึงมือโจวหมิงไว้ "เสี่ยวหมิง เร็ว ไปกับพี่หน่อย หลังเขาบ้านน้องหว่านเอ๋อร์มีที่รกร้างแปลงหนึ่ง เธอว่าสภาพตรงนั้นอาจจะเหมาะกับสมุนไพรที่เราจะปลูก"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของโจวหมิงก็เป็นประกายขึ้นมา "จริงเหรอ? งั้นก็ดีเลย! เราตามหากันมานาน ในที่สุดก็เห็นความหวังแล้ว"

อวี๋เจิ้งเฟิงงุนงงไปหมด

โชคดีที่มีอวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบายอยู่ข้างๆ พอเขาเข้าใจก็ดีใจขึ้นมาทันที "หว่านเอ๋อร์ เธอพาพวกเขาไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปโรงพยาบาลบอกพ่อแม่เอง จะได้ไม่ต้องห่วง"

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา" อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ตอนกลับบ้าน อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ไม่ลืมที่จะเรียกเสี่ยวจากับเสี่ยวจีที่กำลังเล่นอยู่แถวนั้นไปด้วย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง