บทที่ 94 ผู้อำนวยการโรงงานอาหาร

อวี๋หว่านเอ๋อร์มาที่สถานีตำรวจเมืองชิงสุ่ยอีกครั้ง

รถจอดนิ่งในลานแล้ว อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ปลดเข็มขัดนิรภัย “ผู้การเซี่ย รบกวนคุณมาส่งฉันแล้ว ฉันจะเข้าไปหาหัวหน้าสถานีหลี่ ถามเรื่องเงินรางวัลกับเรื่องบันทึกคำให้การที่ยังค้างอยู่ คงต้องใช้เวลาสักพัก”

“ได้” เซี่ยหวยอันพยักหน้า “ผมก็มีธุระต้องไปจัดการพอดี ทางคุณเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อ?”

“กลับโรงพยาบาลค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์คิดแล้วตอบ “พ่อฉันยังต้องมีคนดูแล”

“ได้ ระวังตัวด้วย” เซี่ยหวยอันว่า “ทางผมเสร็จธุระแล้ว ถ้ามีอะไรค่อยติดต่อกันอีกที”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ผลักประตูลงจากรถ โบกมือให้เขา แล้วหันหลังเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานของสถานีตำรวจ

เซี่ยหวยอันมองตามจนเธอเข้าไป

เขานั่งอยู่ในรถ ทบทวนข้อมูลที่ได้มาเมื่อวานในหัวอีกรอบ

วันนี้ที่มาสถานีตำรวจ นอกจากมาส่งอวี๋หว่านเอ๋อร์แล้ว เขายังตั้งใจจะสืบข้อมูลเกี่ยวกับ ‘ช่างตัดเสื้อ’ จากตู้ผิงเพิ่มเติมด้วย

อย่างไรเสีย ภายในสถานีตำรวจเพิ่งผ่านการกวาดล้างมาหมาดๆ บางทีอาจมีช่องทางใหม่ให้เจาะได้

……

อวี๋หว่านเอ๋อร์เพิ่งเดินเข้าลานมา ก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างบางอย่าง

ตำรวจในสถานีดูเหมือนจะน้อยลงไปมาก

เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้าสถานีหลี่หมิงฮุยด้วยความสงสัย

หัวหน้าสถานีหลี่กำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะ พอเห็นเธอเข้ามาก็ยิ้มทักทาย “สหายอวี๋มาแล้วเหรอ? กำลังดีเลย เรื่องคำขอรางวัลของคุณ ผมเขียนรายงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

“ขอบคุณค่ะหัวหน้าสถานีหลี่” อวี๋หว่านเอ๋อร์กล่าวขอบคุณ นึกถึงสิ่งที่เห็นในลานก็อดถามไม่ได้ “หัวหน้าสถานีหลี่คะ วันนี้ในสถานีดูเงียบเป็นพิเศษนะคะ ฉันเห็นสหายหลายคนที่เคยเจอก่อนหน้านี้ไม่ได้อยู่ประจำตำแหน่งแล้ว”

หลี่หมิงฮุยได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าซับซ้อนขึ้นมาแวบหนึ่ง

เขาวางปากกาลง เอนตัวพิงไปด้านหลังเล็กน้อย

“สหายอวี๋ เมื่อวานคุณกลับไปเร็ว เลยไม่ได้ดู ‘ละคร’ ฉากสุดท้าย”

“คดีของตู้ผิงน่ะ ถอนหัวไชเท้าก็ติดดินขึ้นมาด้วย ภายในพวกเราก็เลยถือโอกาสทำความสะอาดบ้านกันเสียหน่อย”

เขาเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ทำท่าตั้งใจฟัง จึงเล่าอย่างละเอียด “พวกเราจงใจเปิดช่องโหว่ไว้ เหอเฉินที่เฝ้าตู้ผิงอยู่ทนไม่ไหว เมื่อวานตอนเย็นถูกยุยงให้แปรพักตร์ แอบปล่อยตู้ผิงออกมา”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เบิกตากว้างเล็กน้อย เรื่องนี้เกินความคาดหมายของเธออยู่บ้าง

หลี่หมิงฮุยแค่นยิ้มเย็นชา แล้วพูดต่อ “แต่เขาไม่คิดเลยว่า ตู้ผิงเพิ่งออกจากห้องควบคุมตัวมาได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกคนของพวกเราที่ซุ่มรออยู่ก่อนกดตัวไว้ได้ ส่วนเหอเฉินเองก็ถูกจับคาที่”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

อวี๋หว่านเอ๋อร์เข้าใจภาพรวมของแผนการเมื่อวานทั้งหมดในพริบตา

หลี่หมิงฮุยไม่เพียงใช้ตำรวจรุ่นเก่าพวกนั้นไปจับหยวนชิ่ง แต่ยังวางบททดสอบไว้ภายในด้วย การกระทำของเหอเฉินพิสูจน์พอดีว่าเขาไว้ใจไม่ได้ และยังกลายเป็นชนวนโดยตรงที่สุดของการกวาดล้างภายใน

“แล้วสหายคนอื่นๆ อีกหลายคนล่ะคะ…” อวี๋หว่านเอ๋อร์นึกถึงตำรวจรุ่นเก่าที่ถูกจับไปเมื่อวาน

“จับยกแก๊ง” หลี่หมิงฮุยพูดเด็ดขาด “อาศัยโอกาสตอนจับกุมหยวนชิ่ง หลักฐานความผิดของพวกเขาเราก็กุมไว้ได้เกือบหมดแล้ว เรื่องของเหอเฉิน ก็แค่ทำให้การเก็บอวนครั้งสุดท้ายเป็นไปอย่างสมเหตุสมผลยิ่งขึ้นเท่านั้น

คนพวกนี้สมคบกับตู้ผิงมาหลายปี ละเลยหน้าที่ กลายเป็นเนื้อร้ายของสถานีตำรวจไปนานแล้ว ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก ความสงบเรียบร้อยของเมืองชิงสุ่ยก็จะไม่มีวันสงบสุข ชาวบ้านก็จะไม่มีทางเชื่อใจพวกเราอย่างแท้จริง”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ

มิน่าล่ะวันนี้ในสถานีถึงได้ดูสดใหม่ไปหมด อิทธิพลเก่าที่หยั่งรากพันกันยุ่งเหยิงถูกถอนรากถอนโคน แม้จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นก้าวที่จำเป็นต่อการเกิดใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย

“หัวหน้าสถานีหลี่เด็ดขาดจริงๆ ค่ะ” เธอพูดจากใจจริง

“เป็นหน้าที่น่ะ” หลี่หมิงฮุยโบกมือ ไม่อยากพูดถึงตัวเองมากนัก สีหน้าผ่อนคลายลง “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เงินรางวัลของคุณ ผมจะเร่งดำเนินการให้ อีกอย่าง เนื่องจากคุณช่วยคลี่คลายคดีสำคัญติดต่อกันหลายคดี พวกเราตั้งใจจะยื่นขอยกย่องให้คุณเป็น ‘พลเมืองดีผู้กระตือรือร้นด้านความสงบเรียบร้อย’ คุณว่ายังไง?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ค่อยสนใจชื่อเสียงจอมปลอมนัก แต่ได้ยินว่าเงินรางวัลจะได้แน่ ดวงตาก็ยังโค้งขึ้นเล็กน้อย “เรื่องเงินรางวัลต้องขอบคุณมากเลยค่ะ ส่วนการยกย่อง… ฉันแล้วแต่องค์กรค่ะ”

เธอรู้ว่าเกียรติยศที่พอเหมาะไม่ใช่เรื่องเสียหาย ทั้งยังทำให้พ่อแม่ดีใจได้ด้วย

“ดี” หลี่หมิงฮุยยิ้มอย่างพอใจ แล้วกำชับอีกสองสามประโยค

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ตำรวจนายหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ในมือถือเอกสารฉบับหนึ่ง กระซิบรายงานหลี่หมิงฮุยอยู่สองสามประโยค

หลี่หมิงฮุยฟังแล้วสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น เขายิ้มอย่างขอโทษให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ “สหายอวี๋ ดูท่าทางผมยังมีงานด่วนต้องจัดการ เรื่องเงินรางวัล ผมจะรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด วางใจได้”

“ได้ค่ะ หัวหน้าสถานีหลี่เชิญไปทำงานเถอะค่ะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์อยากถามจำนวนเงินรางวัลอยู่ แต่เห็นเขายุ่งขนาดนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

ในใจห่วงเรื่องของอวี๋เจิ้งเฟิงอยู่ สายตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์จึงเริ่มกวาดมองหาไปทั่วสถานีตำรวจ

มีตำรวจคนหนึ่งจำเธอได้ คิดว่าเธอกำลังตามหาพี่ชาย จึงเดินเข้ามาบอกเอง “สหายอวี๋ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับ พี่ชายคุณยังให้ปากคำอยู่ อาจต้องรออีกสักพัก”

“อ้อ ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เพิ่งรู้ว่าพี่ใหญ่ก็อยู่ในสถานีด้วย จึงนั่งรออย่างสบายใจ

ผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดก็เห็นเงาร่างของพี่ใหญ่

เธอรีบเดินเข้าไปหา แล้วเรียกเบาๆ “พี่ใหญ่”

ได้ยินเสียง อวี๋เจิ้งเฟิงก็หันขวับมา พอเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์อยู่ครบสามสิบสอง หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายมาตลอดก็ตกกลับลงไปในท้องเสียที

“หว่านเอ๋อร์ กลับมาแล้วเหรอ? ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”

ตั้งแต่อวี๋เจิ้งเฟิงรู้ว่าน้องสาวตามไปจับคนที่บ้านผู้จัดการหยวน เขาก็ร้อนใจเป็นที่สุด

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของตัวเองยังสอบปากคำไม่เสร็จ ปลีกตัวไม่ได้ เขาคงวิ่งไปตามหาเธอเองนานแล้ว

“ดูสิ ฉันก็สบายดีไม่ใช่เหรอ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มสดใส ปลอบใจพี่ชาย

ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มพูดขึ้น “เจิ้งเฟิง นี่คงเป็นน้องเล็กที่เธอเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้ใช่ไหม? โอ้โฮ ดูก็รู้ว่าเป็นแม่หนูที่ฉลาดหลักแหลม!”

“ใช่ครับ ผู้อำนวยการเฉวียน นี่คือน้องสาวของผม อวี๋หว่านเอ๋อร์”

จากนั้นเขาก็หันมาแนะนำกับอวี๋หว่านเอ๋อร์ “หว่านเอ๋อร์ ท่านนี้คือผู้อำนวยการโรงงานอาหารของเรา”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินแล้วก็อดรู้สึกสงสัยขึ้นมาไม่ได้

ผู้อำนวยการเฉวียนคนนี้ก่อนหน้านี้ตอนเกิดเรื่องหาตัวไม่เจอเลย ทำไมวันนี้ถึงโผล่มาที่นี่ได้กะทันหัน?

ราวกับมองทะลุความคิดในใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ผู้อำนวยการเฉวียนจึงอธิบาย “ช่วงนี้ผมไปประชุมต่างเมืองมา ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งกลับมาก็เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอกับพี่ชายเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีทางรายงานเบื้องบนได้”

อวี๋เจิ้งเฟิงพูดอย่างถ่อมตัว “ผู้อำนวยการเฉวียนชมเกินไปแล้วครับ”

สีหน้าของผู้อำนวยการเฉวียนเคร่งเครียดขึ้น เขาถอนหายใจ “เรื่องครั้งนี้ว่ากันจริงๆ ก็เป็นความบกพร่องในการบริหารของพวกเราเอง ไม่เคยรู้เลยว่าหยวนชิ่งเป็นคนแบบนี้ ถึงกับกล้าเล่นตุกติกกับค่าแรงของคนงาน ยังดีที่เจิ้งเฟิงเธอละเอียดรอบคอบ แล้วก็แม่หนูหว่านเอ๋อร์ไหวพริบดี เจอปัญหาได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นคงเสียหายมากกว่านี้”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ฟังมาถึงตรงนี้ ความสงสัยในใจก็คลายลงบ้าง แต่ก็ยังคงระแวดระวังอยู่

“ผู้จัดการหยวนได้สารภาพไหมคะว่าทำไมถึงทำแบบนี้? หรือว่าเขาไม่กลัวว่าวันหนึ่งความจะแตกเลย”

ผู้อำนวยการเฉวียนส่ายหน้า ในแววตามีทั้งความโกรธและความจนใจวาบผ่าน “คงเป็นความโลภนั่นแหละ คนเราน่ะ มักจะคิดว่าตัวเองจะรอดอยู่เสมอ”

พูดมาถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการเฉวียนก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงแฝงความจริงใจ “ครั้งนี้ พวกเธอไม่เพียงช่วยโรงงานกู้ความเสียหายทางเศรษฐกิจกลับมา ที่สำคัญยิ่งกว่าคือช่วยรักษาชื่อเสียงของโรงงานอาหารเราและสิทธิประโยชน์ของคนงานไว้ได้”

“โดยเฉพาะผลงานของแม่หนูครั้งนี้ทำให้ผมประทับใจมาก ไม่รู้ว่าเธอสนใจจะมาร่วมงานกับโรงงานอาหารของเรา มาเป็นพนักงานอย่างเป็นทางการไหม? ที่เราขาดฝ่ายบัญชีอยู่พอดี ความละเอียดรอบคอบและไหวพริบของเธอ คือสิ่งที่เราต้องการเลย”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่ถนัดเรื่องคิดบัญชีจริงๆ ท่านไปหาคนอื่นที่เหมาะสมกว่าเถอะค่ะ”

ล้อเล่นหรือไง!

งานบัญชีไม่ใช่งานที่ทำง่ายๆ ส่วนใหญ่ต้องคอยรับหน้าแทนคนอื่น ยังไงตัวเองก็ไม่มีทางไปแตะมันฝรั่งร้อนๆ ชิ้นนี้เด็ดขาด

ผู้อำนวยการเฉวียนที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้บังคับอวี๋หว่านเอ๋อร์ แต่หันมายิ้มแล้วมองไปที่อวี๋เจิ้งเฟิง พูดอย่างอารมณ์ดี “แล้วเธอล่ะ เจิ้งเฟิง? สนใจจะรับตำแหน่งแทนผู้จัดการหยวนไหม?”

อวี๋เจิ้งเฟิงได้ยินก็ชะงักไป “ให้ผมรับตำแหน่งผู้จัดการเหรอครับ?”

“ใช่แล้ว! ผมเชื่อมั่นในอุปนิสัยและความสามารถของเธอมาก”

“ผู้จัดการได้เงินเดือนเดือนละเท่าไรคะ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยื่นหน้าเข้ามาถามอย่างอยากรู้

อวี๋เจิ้งเฟิงห้ามไว้ “หว่านเอ๋อร์ อย่าถามซี้ซั้วสิ”

ผู้อำนวยการเฉวียนหัวเราะโบกมือ “ไม่เป็นไร คนหนุ่มสาวอยากรู้อยากเห็นก็เป็นเรื่องปกติ เงินเดือนผู้จัดการโรงงานเราไม่น้อยเลยนะ เดือนละหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน! แล้วเธอล่ะ? อยากมาเป็นพนักงานบัญชีไหม? เดือนหนึ่งก็ได้ตั้งห้าสิบ”

พูดจบ เขายังไม่ลืมขยิบตาให้อวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบส่ายหน้าอีกครั้ง “ขอบคุณในความหวังดีจริงๆ ค่ะ แต่ฉันไม่ถนัดงานบัญชีจริงๆ”

ผู้อำนวยการเฉวียนได้ยินดังนั้นก็ดูจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังพยักหน้าแสดงความเข้าใจ “ก็ได้ คนเรามีความตั้งใจต่างกัน ผมไม่บังคับหรอก แต่ถ้าวันหน้าเธอเปลี่ยนใจเมื่อไร มาหาผมได้ทุกเมื่อ ประตูโรงงานอาหารของเราเปิดต้อนรับเธอเสมอ”

พูดจบ ผู้อำนวยการเฉวียนก็กล่าวลาสองพี่น้อง “ผมยังมีธุระอื่นต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะ”

“ครับ ผู้อำนวยการเฉวียนเดินทางปลอดภัยนะครับ”

อวี๋เจิ้งเฟิงเดินไปส่งเขาถึงประตู

รอจนผู้อำนวยการเฉวียนค่อยๆ เดินออกจากสถานีตำรวจไป ใบหน้าที่อ่อนโยนเป็นมิตรก็ถูกแทนที่ด้วยความมืดมนเหี้ยมเกรียมในพริบตา

ดวงตาที่เดิมทีดูเมตตาคู่นั้น ฉายแววเย็นเยียบชวนขนหัวลุก ราวกับซ่อนเล่ห์กลและแผนร้ายไว้นับไม่ถ้วน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง