บทที่ 93 ไปบ้านสามีของป้าใหญ่

รถแล่นไปตามเส้นทางที่อวี๋หว่านเอ๋อร์บอก จนกระทั่งมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับย่งอันหลี่ในเมืองชิงสุ่ย

เซี่ยหวยอันหาที่จอดรถที่ปลอดภัยก่อนจะดับเครื่องยนต์

"ถึงแล้วหรือ? บ้านไหนกันล่ะ ให้ผมลงไปเป็นเพื่อนไหม"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย "ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่เรื่องจุกจิกในบ้านนิดหน่อย ฉันไปคุยแป๊บเดียวก็เสร็จค่ะ"

เซี่ยหวยอันเห็นว่าเธอวางแผนไว้แล้วจึงไม่เซ้าซี้ต่อ "ตกลง งั้นผมรออยู่ที่นี่ มีอะไรก็ตะโกนเรียกหรือไม่ก็กลับมาหาผมนะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เขาแล้วผลักเปิดประตูรถ

เสี่ยวจีและเสี่ยวจาโผบินจากไหล่ของเธอขึ้นไปวนเวียนอยู่เหนือศีรษะทันที

【หว่านหว่าน ที่นี่ใช่ไหม?】

เสี่ยวจามองดูตึกแถวแปลกตาที่อยู่รอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

【อย่าบินซนไปทั่ว ให้ตามหว่านหว่านไปดีๆ】

เสี่ยวจีค่อนข้างสุขุมกว่า

"พวกเธอรอฉันอยู่บนรถนะ อย่าไปสร้างความแตกตื่นล่ะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์บอกกับนกน้อยทั้งสองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี พวกมันกระพือปีกบินกลับไปที่ขอบหน้าต่างรถที่เปิดค้างไว้ แล้วเกาะอยู่บนพนักพิงพลางเอียงคอเล็กๆ มองดูเธอ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ปิดประตูรถ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังตึกแถวในความทรงจำ

ขณะที่เธอยืนนิ่งอยู่หน้าตึก ยังไม่ทันได้กวาดสายตาหาเลขที่บ้าน ก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงเด็กพูดคุยเจื้อยแจ้วดังมาจากทางด้านหลัง

เธอหันกลับไปมองและพบหญิงชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง

เป็นคุณย่าหู แม่สามีของป้าใหญ่ที่เธอกำลังตามหานั่นเอง

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบฉีกยิ้มหวานอย่างน่าเอ็นดู "คุณย่าหู!"

คุณย่าหูชะงักไปครู่หนึ่ง พอพินิจดูดีๆ ก็จำเธอได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา "แม่หนูหว่านเอ๋อร์นี่เอง? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? มาเถอะ ขึ้นไปนั่งพักดื่มน้ำข้างบนก่อน"

"ขอบคุณค่ะคุณย่าหู แต่คงไม่สะดวกค่ะ แค่จะแวะมาขอบคุณ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยังคงยิ้มเช่นเดิม น้ำเสียงแฝงความซาบซึ้งไว้ในระดับที่พอเหมาะพอดี "ฉันตั้งใจมาขอบคุณคุณย่าแทนปู่กับย่าค่ะ โชคดีจริงๆ ที่คุณย่ายอมให้ป้าใหญ่ช่วย ไม่อย่างนั้นค่ารักษาพยาบาลตอนคุณปู่เข้าโรงพยาบาลคงไม่พอแน่ๆ"

"แล้วก็อีกเรื่องค่ะ ปีนี้ที่บ้านดวงไม่ดีเลย ข้าวในนาถูกหมูป่าทำลายเสียหายหมด เก็บเกี่ยวไม่ได้เลยสักเมล็ด พอป้าใหญ่รู้เข้าก็ร้อนใจมาก บอกว่าจะต้องหาเงินมาให้ปู่กับย่าซื้อข้าวประทังชีวิตให้ได้… คุณย่าฉันเกรงใจคุณย่าหูมาก เลยกำชับนักหนาให้ฉันมาขอบคุณคุณย่าด้วยตัวเองค่ะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใสและชัดเจน ทุกประโยคล้วนเป็นการ "ขอบคุณ" อย่างตั้งใจ

แต่ยิ่งฟัง รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณย่าหูก็ค่อยๆ จางหายไป แววตาเริ่มขุ่นมัวลง

นางขัดจังหวะอวี๋หว่านเอ๋อร์ น้ำเสียงดูร้อนรนเล็กน้อย "ชุ่ยหลันอยู่ที่บ้านปู่กับย่าของเธอตอนนี้เหรอ?"

"ใช่ค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า สีหน้าดูเป็นธรรมชาติ "กำลังช่วยปู่กับย่าจัดการธุระอยู่ค่ะ บอกว่าต้องจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย"

ใจของคุณย่าหูร่วงวูบ นางสูดหายใจลึก พยายามฝืนยิ้มให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ "จ้ะๆ… ย่าเข้าใจแล้ว พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน ย่าคงไม่รั้งเธอไว้นะ"

พูดจบก็ไม่คิดจะสนทนาต่ออีก นางรีบคว้ามือหลานทั้งสองคนไว้แน่นแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าตึกไป ฝีเท้าที่เร่งรีบทำให้เกือบสะดุดล้มหลายครั้ง

"คุณย่าหูคะ เดินช้าหน่อยค่ะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนมองแผ่นหลังที่รีบร้อนจนลับหายไปในทางเดิน ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่รถจี๊ปตรงปากซอยด้วยท่าทีไม่รีบร้อน

ภายในรถ เซี่ยหวยอันคอยจับจ้องความเคลื่อนไหวทางนั้นอยู่ไม่ห่าง

เห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์เดินกลับมา เขาก็ช่วยเปิดประตูรถให้ "เสร็จธุระแล้วหรือ"

"ค่ะ เสร็จแล้ว" อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวขึ้นรถแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย "ไปสถานีตำรวจกันค่ะ ผู้การเซี่ย"

เซี่ยหวยอันสตาร์ทรถ ขับออกจากย่งอันหลี่ไปอย่างราบรื่น

ในเวลาเดียวกัน ภายในตึกแถว พายุกำลังก่อตัวขึ้น

ยายหูลากหลานทั้งสองพุ่งเข้าบ้าน ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนรองเท้าก็ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตนกับลูกชาย

หัวใจนางเต้นรัว มือไม้สั่นเทา เริ่มรื้อค้นตู้และหีบเพื่อเช็กดู

หลานสาวมองผู้เป็นย่าอย่างสงสัย "คุณย่าคะ หาอะไรอยู่หรือคะ"

ยายหูหยุดชะงัก ย่อตัวลงมองเด็กทั้งสองด้วยแววตาตื่นตระหนก "บอกย่ามาซิ ตอนแม่ของพวกหนูไป มีหยิบเงินจากในบ้านไปบ้างหรือเปล่า"

เด็กหญิงเอียงคอคิดเล็กน้อย ก่อนจะใช้นิ้วเล็กๆ ชี้ไปทางเตียงนอน "หนูเห็นแม่หยิบเงินจากใต้ผ้าห่มค่ะ"

ยายหูหน้ามืดตาลายจนเกือบทรงตัวไม่อยู่

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก เจิ้งเหวินเจี๋ยลูกชายของนางเลิกงานกลับมาพอดี

เขาเห็นสีหน้าซีดเผือดของผู้เป็นแม่และห้องหับที่รกรุงรังก็ตกใจ "แม่ เป็นอะไรไปครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

"เหวินเจี๋ย! เงิน! เงินที่บ้านยังอยู่ไหม ชุ่ยหลันรู้หรือเปล่าว่าแม่เก็บไว้ที่ไหน"

ยายหูคว้าแขนลูกชาย เสียงนางสั่นเครือ

"เงินอยู่ที่ผมครับ ผมซ่อนไว้ในฟางใต้ที่นอน ตั้งแต่เรื่องครั้งก่อน ผมจะกล้าให้เธอแตะเงินนั่นอีกได้ยังไง"

เจิ้งเหวินเจี๋ยพูดจบเมื่อเห็นแววตาหมดหวังของแม่ หัวใจเขาก็หล่นวูบ "แม่ครับ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"เร็ว! รีบไปดูว่าเงินยังอยู่ไหม หนานหนานบอกว่าเห็นชุ่ยหลันหยิบเงินจากหัวเตียงไป!"

สีหน้าเจิ้งเหวินเจี๋ยเปลี่ยนไปทันที เขาวิ่งเข้าไปในห้องนอน กระชากแผ่นไม้รองเตียงออก แล้วควานหาในฟางอย่างลนลาน… ว่างเปล่า!

ถุงผ้าใบเล็กที่เขาใช้เก็บเงินฉุกเฉินและเงินเก็บส่วนใหญ่ของครอบครัวหายไปแล้ว!

"เงินหายไปแล้ว!" เจิ้งเหวินเจี๋ยยืดตัวขึ้นพรวด ความโกรธแค้นผสมกับความเจ็บปวดที่ถูกทรยศพุ่งพล่านขึ้นมา "อวี๋ชุ่ยหลัน ผมจะไปหาเธอที่หมู่บ้านชิงเหอเดี๋ยวนี้แหละ!"

"เดี๋ยว แม่ไปด้วย!" ยายหูเองก็โกรธจนตัวสั่น นางรีบฝากหลานทั้งสองไว้กับเพื่อนบ้านข้างๆ "ครั้งนี้แม่ต้องให้เธอพูดความจริงเรื่องเงินที่หายไปให้ชัดเจนต่อหน้าทั้งสองครอบครัวให้ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!"

สองแม่ลูกล็อกประตูห้อง แล้วมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านชิงเหอด้วยความเดือดดาล

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง