บทที่ 92 บ้านสามีของป้าใหญ่

กว่าอวี๋เจิ้งอวี่จะจัดการงานในมือเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

เขาเคาะประตูห้องของอวี๋หว่านเอ๋อร์ “เธอรออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวพี่ไปหาลุงโจวเพื่อขอยืมรถไถนา เราจะได้นั่งรถไปโรงพยาบาลกัน”

หากเป็นตัวเขาเอง เดินไปก็คงไม่เป็นไร แต่นึกถึงว่าน้องสาวร่างกายอ่อนแอ เขาจึงตัดสินใจยอมฟุ่มเฟือยสักครั้ง

“ค่ะ” เสียงตอบรับของอวี๋หว่านเอ๋อร์ดังมาจากในห้อง

ไม่ต้องเดินเท้า เธอเองก็เต็มใจอยู่แล้ว

อวี๋เจิ้งอวี่เพิ่งจะหันหลังเตรียมออกจากบ้าน ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากนอกรั้ว

เขาเดินไปที่หน้าประตู เห็นรถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน

ชายคนหนึ่งกำลังก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ

“ใครน่ะ? ทำไมถึงเอารถมาจอดตรงนี้?” อวี๋เจิ้งอวี่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู สายตาจ้องมองด้วยความระแวง

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีโครงหน้าคล้ายกับพ่ออวี๋อยู่บ้าง เขาก็พอจะเดาออกในใจ

เขาเดินเข้าไปใกล้สองก้าว น้ำเสียงเรียบเฉย “ผมคือเซี่ยหวยอัน เป็นเพื่อนของหว่านเอ๋อร์ ได้ยินว่าพวกคุณกลับมาแล้ว ผมผ่านมาทางนี้พอดีเลยแวะมารับครับ”

อวี๋เจิ้งอวี่ไม่ตอบคำถาม แต่กวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เซี่ยหวยอัน? คุณคือผู้การที่น้องสาวพูดถึงงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความสงสัย

ผู้การกองพันปกติไม่ควรจะดูเคร่งขรึมและดูมีอายุหน่อยหรือไง?

คนคนนี้ดูเด็กเกินไปหน่อย

“ครับ ผมเอง” เซี่ยหวยอันพยักหน้า สีหน้าท่าทางใจเย็น

อวี๋เจิ้งอวี่จ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกทางให้ “เข้ามาข้างในก่อนสิ”

เซี่ยหวยอันเดินตามเข้ามาในลานบ้าน

ลานบ้านไม่กว้างนัก แต่จัดเก็บไว้อย่างสะอาดสะอ้าน ที่มุมกำแพงยังตากผักแห้งเอาไว้ ดูแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบบ้านๆ

“คุณนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวผมไปตามน้องสาวให้” อวี๋เจิ้งอวี่พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องด้านใน

เซี่ยหวยอันนั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเล็กในลานบ้าน รอคอยอย่างอดทน

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

“ผู้การเซี่ย?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินออกมาจากห้อง เห็นเขาแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เซี่ยหวยอันลุกขึ้นยืน สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ได้ยินว่าพวกคุณกลับมาแล้ว ผมกลัวว่าพวกคุณจะเดินทางไม่สะดวก เลยแวะมาดูครับ”

พูดจบเขาก็เสริมต่อ “ถือโอกาสมารับคุณไปทำบันทึกถ้อยคำที่สถานีตำรวจด้วยเลย”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ร้องอ๋อในใจ ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “งั้นต้องรบกวนคุณแล้วนะคะ”

รอยยิ้มของเธอทำให้เซี่ยหวยอันรู้สึกเหมือนมีขนนกมาปัดผ่านหัวใจ เบาหวิว คันยุบยิบ และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

เขาแกล้งกระแอมเบาๆ แล้วเบนสายตาหนี “ไม่รบกวนหรอกครับ เก็บของเรียบร้อยหรือยัง? เราจะได้รีบออกเดินทางกัน”

“เรียบร้อยค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์กลับเข้าไปในห้องแล้วหิ้วกระเป๋าผ้าใบออกมา

อวี๋เจิ้งอวี่เองก็ถือถุงผ้าสองใบออกมา ใบหนึ่งใส่เสื้อผ้าสะอาด อีกใบใส่ข้าวของที่เตรียมไปให้พ่อแม่

“พี่รอง หว่านเอ๋อร์พร้อมแล้วค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์บอก

อวี๋เจิ้งอวี่ชั่งน้ำหนักถุงในมือ ก่อนจะมองไปที่เซี่ยหวยอัน “ผู้การเซี่ย ลำบากคุณแล้วนะครับ”

“ยินดีครับ”

เซี่ยหวยอันกล่าวพลางมองไปที่หัวไหล่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์

ตรงนั้นมีนกกระจอกตัวกลมๆ สองตัวกำลังเอียงคอมองเขาอยู่

“นี่คือตัวที่เธอพามาจากเมืองหยุนเฉิงงั้นเหรอ?” เขาถาม

“ค่ะ เห็นว่าน่ารักดีเลยพามาด้วย”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พูดไปพลางใช้นิ้วหยอกล้อเสี่ยวจีกับเสี่ยวจา ทำให้เจ้าตัวเล็กสองตัวส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง

เซี่ยหวยอันพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ทั้งสามคนขึ้นรถ รถจี๊ปก็ขับออกจากลานบ้านไป

ทุ่งนานอกหน้าต่างถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเศษ โรงพยาบาลก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

รถยังจอดไม่ทันนิ่ง เซี่ยหวยอันก็เปิดประตูลงจากรถ เขายื่นมือไปหาอวี๋เจิ้งอวี่อย่างเป็นธรรมชาติ “ผมช่วยถือนะครับ”

ตลอดทางอวี๋เจิ้งอวี่ได้คุยเรื่องกองทัพกับเขา ความระแวงที่มีแต่แรกเริ่มจางหายไปหมดสิ้น เขาจึงส่งถุงเสื้อผ้าให้ด้วยความเต็มใจ “ขอบใจนะ”

เซี่ยหวยอันรับมา แล้วเดินไปที่ตึกผู้ป่วยพร้อมกับสองพี่น้อง

“พ่อครับ แม่ครับ!” อวี๋เจิ้งอวี่ร้องบอกทันทีที่ก้าวเข้าประตูห้อง

อวี๋เจี้ยนผิงที่อยู่บนเตียงคนไข้และเฟิงซิ่วเฟินที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าทันที

เมื่อเห็นเซี่ยหวยอันเดินตามหลังมา เฟิงซิ่วเฟินก็รีบลุกขึ้น “ผู้การเซี่ย รบกวนคุณจริงๆ เลยค่ะ…”

พวกเขานั่งอยู่ในห้องผู้ป่วยประมาณหนึ่งเค่อ ถามไถ่อาการป่วยและคุยเรื่องที่บ้านกันเล็กน้อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นพ่อดูมีกำลังใจดีก็เบาใจขึ้น

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันมาพูดกับเซี่ยหวยอันอย่างเป็นธรรมชาติ “ผู้การเซี่ย ที่คุณเคยบอกเรื่องทำบันทึกถ้อยคำ ถ้าอย่างนั้น… เราไปทำตอนนี้เลยไหมคะ? จะได้เสร็จเร็วๆ คุณจะได้ไปทำธุระอื่นต่อ”

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ได้ครับ งั้นไปเดี๋ยวนี้เลยไหม?”

“ค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน บอกพ่อแม่ว่า “พ่อคะ แม่คะ หนูจะไปสถานีตำรวจกับผู้การเซี่ยนะคะ เดี๋ยวทำธุระเสร็จจะรีบกลับมาค่ะ”

“ไปเถอะๆ เรื่องงานสำคัญกว่า” เฟิงซิ่วเฟินรีบบอก

อวี๋เจิ้งอวี่ลุกขึ้นด้วย “เดี๋ยวผมไปส่งที่หน้าประตูนะครับ”

เดินออกจากห้องผู้ป่วยมาจนถึงหน้าโรงพยาบาล

เซี่ยหวยอันเปิดประตูรถ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวขึ้นไปนั่ง เสี่ยวจีและเสี่ยวจาก็เกาะบนไหล่เธอไว้อย่างมั่นคง

รถสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไปจากโรงพยาบาล

หลังจากขับไปได้สักพัก อวี๋หว่านเอ๋อร์มองถนนข้างหน้าแล้วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ผู้การเซี่ย ช่วยอ้อมไปทางอื่นหน่อยได้ไหมคะ? ฉันอยากไปที่หนึ่งก่อน”

เซี่ยหวยอันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ยังคงถามอย่างอ่อนโยน “จะไปไหนหรือครับ?”

“ย่งอันหลี่ ตำบลชิงสุ่ยค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบอย่างเรียบเฉย ทว่าในดวงตามีประกายวาบผ่าน

เซี่ยหวยอันชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อนั้น “เธอจะไปที่นั่นทำไมหรือ?”

“มีธุระนิดหน่อยค่ะ จะไปคุยกับบ้านป้าใหญ่ของฉันสักหน่อย” อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ลงรายละเอียด เพียงแต่มองไปที่เซี่ยหวยอัน “จะรบกวนเวลาคุณหรือเปล่าคะ?”

เซี่ยหวยอันส่ายหน้า “ไม่รบกวนครับ”

เขารู้สึกสังหรณ์ใจลางๆ ว่า “การคุยกัน” ครั้งนี้คงไม่ง่ายแน่

แต่ในเมื่อเป็นคำขอของเธอ เขาก็ยินดีที่จะไป

เสี่ยวจีและเสี่ยวจายืนอยู่บนตักของอวี๋หว่านเอ๋อร์ โดยเฉพาะเสี่ยวจาที่ตื่นเต้นเป็นพิเศษ หัวเล็กๆ หมุนไปมา

【หว่านหว่าน เราจะไปตีกันเหรอ? ต้องเรียกพี่หมูป่ามาช่วยไหม?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์นึกขำจนพูดไม่ออก ได้แต่ใช้นิ้วจิ้มจะงอยปากมันเบาๆ

ส่วนเสี่ยวจีดูจะสุขุมกว่า

【เสี่ยวจา เงียบหน่อย หว่านหว่านมีเรื่องต้องทำ】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง