บทที่ 91 เธอ...อยู่ทางนั้นไม่ค่อยดีเหรอ

เสี่ยวฮุยเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์นิ่งเงียบไป จึงถามขึ้นอีก

【มนุษย์! ท่านไม่เอาเงินแล้วหรือ? แล้วท่านต้องการอะไร? บอกเรามาสิ เราจะไปหามาให้! ขอแค่ท่านช่วยลูบเราอีกสักครั้งได้ไหม?】

เรื่องเงินน่ะ อวี๋หว่านเอ๋อร์อยากได้อยู่แล้ว แต่เธอไม่อยากให้เสี่ยวฮุยไปก่อเรื่องขโมยของใครอีก

ครั้งนี้ถือว่าโชคดี แต่ครั้งหน้าอาจจะไม่มีโชคแบบนี้อีก

“ตอนนี้ฉันยังไม่ต้องการอะไรหรอก อีกอย่าง ของในบ้านคนอื่นอย่าไปกินมั่วซั่ว กลับไปเตือนพวกพรรคพวกของเจ้าด้วยนะ”

【ก็ได้…】

เสี่ยวฮุยดูผิดหวังเล็กน้อย แต่พอนึกถึงความรู้สึกตอนถูกลูบเมื่อครู่ มันก็ดีใจขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะกระพือปีกบินจากไป

อวี๋หว่านเอ๋อร์นึกขึ้นได้ว่าในหมู่บ้านมีการจัดเวรยามไว้ เธอลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะกำชับเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาเบาๆ ว่า “พวกเจ้าไปบนเขาแล้วบอกพวกหมูป่าด้วยนะ ช่วงนี้ห้ามลงจากเขาเด็ดขาด”

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาพยักหน้า ก่อนจะรีบบินเข้าป่าไป

อวี๋หว่านเอ๋อร์กลับเข้าบ้าน เห็นกับข้าวสองจานวางอยู่บนโต๊ะ

หมูสามชั้นรมควันผัดกระเทียมสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมฉุย ส่วนผัดผักกาดก็ดูเขียวสดกรอบน่ากิน

เธอแปลกใจเล็กน้อย “พี่ทำเหรอ?”

“ทำไมล่ะ ดูถูกพี่ชายตัวเองหรือไง?” อวี๋เจิ้งอวี่ถือชามและตะเกียบเดินออกมาจากครัว มุมปากยกยิ้มอย่างภูมิใจ “พี่เป็นถึงพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารเชียวนะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รับชามมา คีบหมูสามชั้นรมควันเข้าปาก กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วปากทันที เธอพยักหน้า “อร่อยมาก”

“นั่นสิ พี่ชายคนนี้ของเธอจะกลายเป็นเจ้าของร้านอาหารใหญ่ในอนาคตเชียวนะ”

อวี๋เจิ้งอวี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่ในใจอดบ่นพึมพำไม่ได้

น้องสาวคนเล็กกินท่านี้ ทำไมเหมือนคนอดอยากมาหลายมื้อ… หรือว่าที่บ้านพ่อแม่แท้ๆ จะโดนรังแกจริงๆ?

พอนึกถึงตรงนี้ คำล้อเล่นที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากก็กลืนกลับลงไปทันที เขาเลื่อนจานหมูสามชั้นไปวางตรงหน้าเธอเงียบๆ “ค่อยๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่งเสียงตอบรับในลำคอ แต่ก็ไม่ได้หยุดมือ

หลังกินข้าวเสร็จ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ว่างลง

อวี๋เจิ้งอวี่มองเธอ ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เงียบไป

“มีอะไรก็พูดมา อึกอักแบบนี้ไม่เหมือนพี่เลยนะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พิงกำแพง ชำเลืองมองเขา

“เธอ… อยู่ทางนั้นไม่ดีงั้นหรือ?” ในที่สุดอวี๋เจิ้งอวี่ก็ถามออกมา

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา “อืม ก็งั้นๆ”

คิ้วของอวี๋เจิ้งอวี่ขมวดมุ่นทันที “พวกเขาแกล้งเธอหรือ? ปกติอยู่ที่บ้านเธอก็ร้ายไม่ใช่เล่นนี่? ทำไมไปอยู่ที่นั่นถึงยอมให้เขาแกล้งล่ะ?”

“ลองแล้ว” อวี๋หว่านเอ๋อร์แบมืออย่างจนใจ “แต่พ่อแม่คู่นั้นลำเอียงเข้าข้างลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขาหมด วิธีที่ฉันใช้เลยไม่ได้ผลเลยสักนิด”

อวี๋เจิ้งอวี่ชะงักไป

นึกย้อนกลับไปในอดีต ก็เพราะพ่อกับแม่ที่บ้านเอาแต่ตามใจเธอ เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นถึงได้ผล

หรือว่าที่น้องสาวเปลี่ยนไปในตอนนี้ เป็นเพราะ… ได้สัมผัสความรู้สึกนี้ด้วยตัวเอง?

ขณะที่เขากำลังคาดเดาส่งเดช อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เปลี่ยนเรื่องไปแล้ว “เราจะไปโรงพยาบาลตอนไหน?”

ครั้งนี้เธอตั้งใจจะพาเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาไปด้วย เพราะยังไงจุดประสงค์ที่กลับมาก็เพื่อมาดูแลพวกมัน จะทิ้งไว้ไม่ได้

“เธอก็ไปเก็บของเถอะ พี่จะล้างจานแล้วผัดกับข้าวอีกสักสองอย่างติดไปด้วย” อวี๋เจิ้งอวี่พูดจบก็ลุกเดินไปทางครัว

“ได้ค่ะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินกลับเข้าห้อง

จริงๆ แล้วเธอไม่มีอะไรต้องเก็บ ของมีค่าทั้งหมดอยู่ในมิติแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย ก็ต้องแสร้งทำเป็นหยิบจับเก็บของไปอย่างนั้น

เธอขี้เกียจลุกขึ้นยืน จึงค่อยๆ พับเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าผ้าใบ

รอจนอวี๋เจิ้งอวี่จัดการทุกอย่างเสร็จ เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาก็กลับมา

พอได้ยินว่าจะพาพวกมันไปโรงพยาบาลด้วย นกทั้งสองตัวก็ดีใจมาก บินวนรอบตัวเธอส่งเสียงจิ๊บๆ จ๊าบๆ ไม่หยุด

【ดีจังเลย! จะได้อยู่กับหว่านหว่านอีกแล้ว!】

【เราจะเป็นเด็กดี ไม่บินซนแน่นอน!】

…

อีกด้านหนึ่ง

ณ ห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล เซี่ยหวยอันถือถุงตาข่ายใส่ผลไม้มาด้วย เขาจัดปกเสื้อที่หน้าประตูครู่หนึ่ง ถึงได้ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ

“เชิญค่ะ” เป็นเสียงของหวังซิ่วเฟิน

เซี่ยหวยอันผลักประตูเข้าไป เขาก้มศีรษะให้คนบนเตียงผู้ป่วยอย่างนอบน้อม “สวัสดีครับคุณอาอวี๋”

จากนั้นเขาก็หันไปทางเฟิงซิ่วเฟิน “คุณอาครับ พอทราบข่าวว่าคุณอาอวี๋เข้าโรงพยาบาล ผมเลยแวะมาเยี่ยมครับ”

เฟิงซิ่วเฟินลุกขึ้นยืน “สหายคะ ไม่ทราบว่าคุณคือ…”

เซี่ยหวยอันหันไปหาหญิงวัยกลางคน “คุณอาครับ ผมชื่อเซี่ยหวยอัน” เขาวางถุงตาข่ายใส่ผลไม้ไว้บนโต๊ะข้างเตียง “ผมเป็นเพื่อนร่วมรบของหลี่หมิงฮุย ทำงานอยู่ในกองทัพครับ พอทราบข่าวว่าคุณอาอวี๋เข้าโรงพยาบาล หัวหน้าสถานีหลี่เลยให้ผมเป็นตัวแทนมาเยี่ยมครับ”

เขาแนะนำตัวและแจ้งจุดประสงค์ในการมาอย่างเป็นธรรมชาติ

เฟิงซิ่วเฟินถึงบางอ้อ “คุณผู้การเซี่ยเองหรอกหรือคะ! หว่านเอ๋อร์เคยพูดถึงคุณอยู่เหมือนกัน เชิญนั่งก่อนค่ะ”

เซี่ยหวยอันนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เขาถามไถ่อาการป่วยของอวี๋เจี้ยนผิงด้วยท่าทีสุภาพ

คุยกันได้ไม่กี่คำเขาก็เข้าเรื่อง “คุณอาครับ ความจริงที่ผมมาวันนี้ เพราะมีเรื่องรบกวนสหายหว่านเอ๋อร์นิดหน่อยครับ คดีของตู้ผิงต้องขอบคุณเธอมากที่ช่วยเอาไว้ ตอนนี้จำเป็นต้องรบกวนให้เธอไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำบันทึกคำให้การอย่างเป็นทางการอีกรอบครับ”

“เมื่อวานเธอเพิ่งไปหมู่บ้านกับพี่ชายคนที่สอง กะเวลาดูแล้วก็น่าจะใกล้กลับมาแล้วล่ะค่ะ” เฟิงซิ่วเฟินพูดพลางชะโงกหน้ามองไปทางประตู

“อย่างนั้นหรือครับ พอดีผมมีเวลาว่าง ถ้าไม่รังเกียจ ให้ผมขับรถไปรับพวกเขาสักหน่อยไหมครับ?”

“เอ๊ะ ไม่ต้องหรอกค่ะ! เกรงว่าจะรบกวนคุณเกินไป” เฟิงซิ่วเฟินรีบโบกมือปฏิเสธ

“ไม่รบกวนหรอกครับ ผมกับสหายหว่านเอ๋อร์เป็นเพื่อนกัน เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากครับ”

เฟิงซิ่วเฟินเห็นเขาพูดเช่นนั้นจึงไม่ได้ปฏิเสธอีก “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณด้วยนะคะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง