บทที่ 90 ชื่อเสียงขจรไปแล้ว

ตาอวี๋ใช้ไม้เท้าพยุงตัวออกมาจากบ้าน

เขาถลึงตามองย่าอวี๋แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งมาถึง เขาพยายามเค้นเสียงให้ชัดถ้อยชัดคำ

"ผู้…ผู้ใหญ่บ้านครับ…เป็นความอัปยศของพวกเราแท้ๆ ที่ทำให้คุณต้องมาเห็นเรื่องน่าขายหน้าแบบนี้"

น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความสะอื้น ท่าทางดูนอบน้อมสุดขีด "เสบียงหายไปหมดแล้ว… พวกเรายอมรับครับ อาจเป็นเพราะคนแก่สองคนอย่างเราเลอะเลือนไป ก่อนหน้านี้ทำไม่ดีกับครอบครัวลูกชายคนโต สวรรค์เลยทนดูไม่ได้ถึงได้ลงโทษพวกเรา…"

คำสารภาพผิดประกอบกับร่างกายที่ดูเจ็บป่วย ทำให้ชาวบ้านที่ตั้งใจมาดูเรื่องสนุกเริ่มเกิดความเห็นใจขึ้นมาบ้าง

"โหย่วเถียน เอ็งก็อย่าเสียใจไปนักเลย เรื่องภัยพิบัติแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก"

ผู้ใหญ่บ้านถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลงมาก

ตาอวี๋ส่ายหน้า น้ำตาไหลพราก "ไม่ใช่ภัยพิบัติหรอกครับ เป็นกรรมที่พวกเราก่อกันเอง… ผู้ใหญ่บ้านครับ พวกเรายอมรับโทษ ยอมรับชะตากรรม เพียงแต่ว่า… ตอนนี้ทางบ้านลำบากจริงๆ เจ้าเจี้ยนจวินก็ยังถูกขังอยู่ ส่วนเหยาจู่ก็ไม่ได้อยู่บ้าน… ร่างกายผมมัน… เฮ้อ!"

เขาไม่ได้เอ่ยปากขอความช่วยเหลือตรงๆ แต่ทุกประโยคล้วนเป็นการตัดพ้อชีวิต

"แม่คะ รีบลุกขึ้นเถอะค่ะ พื้นมันเย็น"

อวี๋ชุ่ยหลันเบียดตัวเข้ามาในฝูงชน รีบประคองย่าอวี๋ที่ยังสะอึกสะอื้นให้ลุกขึ้น

เธอหันไปถลึงตาใส่สองพี่น้องอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ยืนอยู่หน้าประตู "ที่บ้านเจอเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ พวกแกยังยืนดูสนุกอยู่อีกเหรอ? ไม่มีจิตสำนึกกันบ้างหรือไง!"

ย่าอวี๋อาศัยแรงลูกสาวพยุงตัวขึ้นมา แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านที่กำลังคุยกันอยู่

ผู้ใหญ่บ้านเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ปวดหัวไม่น้อย

เขากวาดสายตามองชาวบ้านแล้วเอ่ยขึ้น "ทุกคนคงเห็นแล้ว ครั้งนี้ตระกูลอวี๋สูญเสียไม่น้อย ถึงแม้ว่า… ก่อนหน้านี้พวกเขาจะทำผิด แต่ก็ต้องแยกแยะเรื่องกันไป เสบียงเป็นสิ่งสำคัญของชาวนา ผมมีความเห็นว่า เราน่าจะจัดเวรยามในหมู่บ้านเพื่อป้องกันไม่ให้หมูป่ากลับมาทำลายพืชผลอีก นอกจากนี้ ถ้าใครเต็มใจ ก็ช่วยแบ่งปันเสบียงคนละไม้คนละมือให้พวกเขาผ่านพ้นช่วงลำบากนี้ไปได้ อย่างไรเสียก็คนหมู่บ้านเดียวกัน"

ชาวบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง

พฤติกรรมก่อนหน้านี้ของตระกูลอวี๋ชวนให้รู้สึกรังเกียจจริงๆ แต่สภาพน่าเวทนาตรงหน้าและท่าทีสำนึกผิดของตาอวี๋ ก็ทำให้พวกเขาใจแข็งไม่ลง

"บ้านฉัน… บริจาคข้าวสิบชั่งแล้วกัน"

หูต้าเฉียง คนที่รู้สึกติดลบกับตระกูลอวี๋มากที่สุดเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงแข็งกระด้าง แต่สุดท้ายก็ยังยอมยื่นมือเข้ามาช่วย

ย่าอวี๋ได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกายทันที ในใจคำนวณเลขอย่างรวดเร็ว บ้านละสิบชั่ง สิบบ้านก็ร้อยชั่ง คนในหมู่บ้านมีตั้งหลายสิบครัวเรือน…

"บ้านฉันให้ห้าชั่ง"

"ฉันให้สามชั่ง…"

"บ้านฉันก็ให้ห้าชั่ง"

ทว่าเสียงบริจาคต่อมากลับทำให้สีหน้าของย่าอวี๋แย่ลงเรื่อยๆ

เธอกำชายเสื้อแน่น ในใจด่ากราด

'พวกขี้เหนียวเอ๊ย!'

ข้าวแค่สามสี่ชั่งจะเอาไปทำอะไรได้?

เห็นพวกเราเป็นขอทานหรือยังไง!

ย่าอวี๋แค้นใจจนอยากพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อคนพวกนั้นแล้วถามให้รู้เรื่อง แต่พอนึกถึงลูกชายคนเล็กที่ยังถูกขังอยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้าน ก็ได้แต่กัดฟันอดทนเอาไว้

อวี๋ชุ่ยหลันสัมผัสได้ว่าตัวแม่กำลังสั่น นึกว่าแม่เสียดายข้าว จึงปลอบว่า "แม่คะ อย่าเสียใจไปเลยค่ะ คนเขายอมช่วยก็นับว่าดีแล้ว"

ย่าอวี๋ขบกรามแน่น พึมพำลอดไรฟัน "เรื่องดีเรอะ? ข้าวแค่นี้จะไปยัดซอกฟันใครได้? พวกไม่มีจิตสำนึกเอ๊ย…"

ทันใดนั้น หญิงชราตัวเล็กผอมแห้งคนหนึ่งก็ประคองชามข้าวเล็กๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางสั่นเทา "บ้านโหย่วเถียน บ้านฉันก็ไม่ค่อยมีกินหรอก เอาข้าวชั่งนี้ไปก่อนนะ…"

ย่าอวี๋มองข้าวที่แทบจะปิดก้นชามไม่มิดนั่นแล้วโกรธจนแทบคลั่ง สีหน้าแทบจะรักษาเอาไว้ไม่อยู่

โชคดีที่อวี๋ชุ่ยหลันรีบรับชามมาแล้วกล่าวขอบคุณซ้ำๆ

ตาอวี๋ประสานมือไหว้รัวๆ พูดจาตะกุกตะกัก "ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนนะ… รอให้เจี้ยนจวินออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะให้มันไปลาดตระเวน จะได้เป็นการชดเชยความผิด…"

เรื่องราวทุลักทุเลจบลง ฝูงชนค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ย่าอวี๋พอเข้าบ้านปุ๊บก็เปลี่ยนสีหน้าทันที นางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง "พวกขี้เหนียว! บ้านเราเจอเคราะห์หนักขนาดนี้ พวกเขากลับเอาข้าวมาให้แค่นี้เนี่ยนะ? แค่เอาไปเลี้ยงไก่ยังไม่พอเลย!"

อวี๋ชุ่ยหลันได้แต่พูดปลอบอย่างจนใจ "แม่คะ ที่เขาช่วยมาก็ถือว่าดีมากแล้ว อีกอย่างเพราะที่ผ่านมาบ้านเรา…"

"ที่ผ่านมาอะไรกัน" ย่าอวี๋ขัดขึ้นทันควัน "พวกเขาก็แค่เห็นบ้านเราตกอับ เลยจงใจซ้ำเติมกัน!"

อวี๋เจิ้งอวี่เห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาแล้ว ก็หมดความสนใจที่จะอยู่ดูต่อ

เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปบอกอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ "กลับบ้านไปกินข้าวกันเถอะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วเดินเข้าบ้านไป

ทว่าทันใดนั้น นกกระจอกตัวหนึ่งก็บินโฉบเข้ามา ในปากของมันคาบธนบัตรใบละหนึ่งหยวนเอาไว้

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองด้วยความฉงน เห็นนกกระจอกตัวนั้นทิ้งธนบัตรลงตรงหน้าก่อนจะร้องบอกอย่างตื่นเต้น

【ท่าน! รีบมาลูบเราเร็วเข้า!】

【เสี่ยวฮุย! เจ้าทำอะไรลงไป!】

เสี่ยวจาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้ามันไว้อย่างรวดเร็ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์ทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าพวกมันเป็นอะไรกัน

เธอหยิบเงินขึ้นมาดู พบว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดจริงๆ

เพียงแต่ธนบัตรใบนี้มีความชื้นเล็กน้อย เหมือนเพิ่งผ่านการซักน้ำมาหมาดๆ

"พวกแกทำอะไรกัน? เอาเงินมาจากไหนเนี่ย?"

ทันใดนั้น เสียงแผดด่าของย่าอวี๋ก็ดังลั่นมาจากบ้านข้างๆ "พวกแกเป็นคนตายกันหรือไง! นกกระจอกคาบเงินไปทำไมไม่ห้ามกัน! ทำไมฉันถึงได้ซวยขนาดนี้! นาข้าวก็ถูกพวกสัตว์เดรัจฉานทำลาย ตอนนี้แม้แต่เงินที่ตากไว้บนราวไม้ไผ่ก็ยังถูกคาบไปอีก!"

"ฉันก็เพิ่งเข้าบ้านมาเมื่อกี้นี้เอง จะไปรู้ได้ยังไงเล่า!"

"พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ทำไมไม่ตายๆ ไปซะ! อยู่ไปก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ! โมโหจริงๆ! ไม่ได้การแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปหายาเบื่อหนูมาวางยาพิษฆ่าพวกมันให้หมด!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้ได้ทันทีว่าเสียงนี่น่าจะเป็นของแม่ยวี๋

เธอเอื้อมมือไปลูบหัวเสี่ยวฮุย "เอาล่ะ! ฉันเข้าใจแล้ว แต่ว่า… ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ห้ามทำอีก"

เสี่ยวฮุยหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม

【"ครั้งเดียว" กับ "ห้ามทำอีก" คืออะไรเหรอท่าน?】

เสี่ยวจาพูดถูกเลยล่ะ ถูกลูบหัวแล้วสบายตัวจริงๆ แถมหัวสมองดูจะแจ่มใสขึ้นนิดหน่อยด้วย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดทบทวนแล้วจึงเปลี่ยนวิธีพูดใหม่ให้เข้าใจง่ายขึ้น

"คราวหน้าไม่ต้องคาบเงินมาให้ฉันอีกแล้วนะ"

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันกลัวว่าพวกแกจะถูกคนตีตายเข้าสักวัน

"แต่ว่า… เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ ว่าทำไมถึงต้องเอาเงินมาล่อเพื่อให้ฉันลูบหัว?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ดึงมือกลับแล้วถาม

【เสี่ยวจาบอกว่าถ้าพวกเราช่วยท่าน ก็จะได้รับรางวัลเป็นการลูบหัวไง! แถมยังบอกด้วยว่าพวกมันนั่นแหละที่เป็นคนช่วยท่านหาเงินของมนุษย์ เลยติดตามท่านมาได้】

เสี่ยวฮุยกระพือปีกพลางส่งเสียงตอบ

อวี๋หว่านเอ๋อร์หันไปมองเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาที่เกาะอยู่ข้างๆ

เสี่ยวจารีบโต้กลับเสียงดังทันที

【เธอพูดมั่วซั่วแล้ว! เราไม่ได้บอกแบบนั้นสักหน่อย! คำพูดเดิมของเราคือต้องช่วยหว่านหว่านถึงจะมีโอกาสได้รางวัลเป็นลูบหัว ไม่ได้บอกให้ไปขโมยเงินคนอื่นมาสักหน่อย!】

เสี่ยวฮุยเอียงคอ

【ก็เอาเงินมาไง? มันต่างกันตรงไหนเหรอ?】

【มันก็ต้องต่างกันสิ!】

เสี่ยวจายืดคอโต้กลับ

"แล้วเสี่ยวจาพูดถึงฉันว่ายังไงบ้าง?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พอจะเดาเรื่องคร่าวๆ ได้

เสี่ยวจารู้ตัวว่าทำเรื่องเข้าให้แล้ว จึงคอตกห่อเหี่ยวด้วยความรู้สึกผิด

เสี่ยวฮุยเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ถามก็ไม่ได้ปิดบังอะไร มันเล่าทุกอย่างที่เสี่ยวจาและเสี่ยวจีทำในช่วงนี้ออกมาจนหมดเปลือก

【เอาเป็นว่าเสี่ยวจาพูดถึงท่านไว้เยอะเลย บอกว่าท่านดีมาก ใจดีกับพวกเรา แถมยังเก่งมากด้วย สื่อสารกับสัตว์ได้ แล้วก็รักษาโรคให้พวกเราได้ด้วย ตอนนี้สัตว์ตัวไหนที่พอจะฉลาดบนภูเขาลูกนี้ ก็รู้จักท่านกันหมดแล้ว!】

ให้ตายเถอะ!

นี่แปลว่าฉันเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ก็กลายเป็นคนดังในแวดวงสัตว์ไปแล้วงั้นเหรอ?

มิน่าเล่า เมื่อวานลูกหมูป่าตัวนั้นถึงอ้อนอยากให้ฉันไปลูบหัวพ่อมัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่!

แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เธอคงทำได้แค่ยอมรับมันไปตามตรง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง