บทที่ 89 ดูย่าเล่นงิ้วฉากใหญ่!

เหล่าหมูป่าพอได้ยินว่ามีของกิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

แต่พวกมันยังจำคำกำชับก่อนหน้านี้ได้ดี จึงไม่ได้พุ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้น หากแต่แยกย้ายกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วย่องเข้าไปใกล้ตอซังข้าวอย่างระมัดระวัง

พวกมันใช้จมูกดันใช้ปากแทะ เคลื่อนไหวรวดเร็วแต่ก็พยายามรักษาความเงียบให้มากที่สุดเพราะกลัวว่าจะเกิดเสียงดัง

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาคอยกำกับอยู่ข้างๆ บางครั้งก็ใช้กรงเล็บชี้บอกว่าตรงไหนต้องจัดการให้เกลี้ยงเกลาเป็นพิเศษ

เมื่อเวลาผ่านไป ตอซังข้าวก็ค่อยๆ ลดน้อยลง ทว่าท้องของเหล่าหมูป่ากลับป่องขึ้นเรื่อยๆ

นานทีพวกมันจะเงยหน้ามองอวี๋หว่านเอ๋อร์ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองนาข้าวที่เตียนโล่งแล้วเผยรอยยิ้มพอใจออกมา

"เอาล่ะ กินพอแล้ว พวกเธอรีบไปจากที่นี่ซะ จำไว้ว่าอย่าลงมาทำลายพืชผลอีก ถ้าถูกจับได้จนถูกตีตาย ฉันช่วยพวกเธอไม่ได้นะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์กลัวพวกมันจะเสพติดการกิน จึงกำชับอีกครั้ง

หมูป่าแผลเป็นพยักหน้า

【มนุษย์ ท่านวางใจได้ พวกหมูป่าฝูงนี้ที่พวกเราคุมอยู่ต่างเชื่อฟังมาก ไม่เคยแอบกินพืชผลของพวกท่านมาก่อน ส่วนพวกที่ไม่อยู่ในการควบคุมของพวกเรา ที่แอบกินพืชผลของพวกมนุษย์แล้วถูกตีตายเอาไปกินนั่นก็สมควรแล้ว】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป "พวกเธอมีแบ่งพรรคแบ่งพวกด้วยเหรอ?"

【คนยังมีดีมีเลว สัตว์ก็เช่นกัน พวกเรากลุ่มนี้ชอบความสงบ ส่วนพวกอื่นบางตัวไม่ชอบหาอาหารเอง กลับชอบไปกินพืชผลที่พวกมนุษย์ปลูกไว้ในเขตของท่านมากกว่า พวกเรากับพวกนั้นไม่ใช่พวกเดียวกัน】

"อย่างนี้นี่เอง"

【จริงสิ มนุษย์ พวกเราจำได้ว่าช่วงที่พืชผลสุกตามปกติ คือช่วงที่พวกนั้นจะลงจากเขามากินพืชผล พวกท่านควรระวังตัวหน่อยนะ】

"ได้ ฉันรู้แล้ว ขอบใจนะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่งพลังพิเศษให้หมูป่าเป็นการขอบคุณ

เมื่อเห็นพวกมันเดินจากไปอย่างพึงพอใจแล้ว เธอก็พาสะพานเสี่ยวจีกับเสี่ยวจากลับบ้านเช่นกัน

…

เช้าวันต่อมา

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกเสียงคร่ำครวญจากข้างนอกปลุกให้ตื่น

เธอรีบลุกขึ้น สวมเสื้อผ้า แล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปที่ประตูหน้าบ้าน

เห็นอวี๋เจิ้งอวี่ผูกผ้ากันเปื้อน มือถือตะหลิวยืนพิงอยู่ที่ประตูรั้วบ้านด้วยสีหน้าสงสัย "พี่รอง พี่ทำอะไรน่ะ?"

"ตื่นแล้วเหรอ? ฉันกำลังดูย่าอวี๋แสดงละครใหญ่อยู่ไงล่ะ"

อวี๋เจิ้งอวี่พูดพลางชี้ไปที่นอกรั้ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองตามไป เห็นคนยืนออกันเต็มไปหมด

ย่าอวี๋กำลังหมอบอยู่กับพื้น สองมือตบพื้นไม่หยุดปากร้องโวยวาย "โอ้สวรรค์! ทำยังไงดี! ข้าวทั้งนาถูกไอ้สัตว์นรกพวกนั้นทำลายหมดแล้ว!"

ชาวบ้านข้างๆ พากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยสีหน้าซับซ้อน

"เฮ้อ พูดไปก็แปลก นาข้างๆ กันยังดีๆ อยู่เลย มีแต่ของบ้านนี้แหละที่ซวย"

"นี่… เพิ่งจะเกิดเรื่องของเจี้ยนจวินไปแท้ๆ ตอนนี้นาข้าวก็มาโดนทำลายอีก เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ"

"เวรกรรมหรือเปล่า? แต่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้ ข้าวเป็นชีวิตจิตใจของคนทำนา เห็นแล้วก็น่าสงสารนะ"

"น่าสงสารก็ส่วนน่าสงสาร แต่ลองนึกถึงเรื่องที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้สิ… เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!"

"ยังดีนะที่นาผืนนี้ไม่ได้แบ่งให้บ้านเจี้ยนผิง ไม่งั้นเขาขาเจ็บอยู่ แถมยังต้องมารับภาระความสูญเสียนี้อีก แบบนั้นสิถึงจะเรียกว่าซวยของจริง!"

ฟังคำวิจารณ์ของทุกคนแล้ว แม้อวี๋เจิ้งอวี่จะรู้สึกสะใจ แต่พอมองสภาพน่าเวทนาของย่าอวี๋ รอยยิ้มที่มุมปากก็จางลงเล็กน้อย เขาพึมพำเสียงต่ำ "สมน้ำหน้า! แต่ว่า… ดูแล้วก็น่าสมเพชจริงๆ แหละ"

อวี๋ชุ่ยหลันเห็นสองพี่น้องเย็นชาเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงถาม "ข้าวของในบ้านถูกทำลาย! พวกเธอไม่สนใจสักนิด แถมยังพูดจาแบบคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวออกมาได้เนี่ยนะ?! พวกเธอมีจิตสำนึกกันบ้างไหม!"

ย่าอวี๋เหลือบไปเห็นสองพี่น้องยืนอยู่ที่ประตู ราวกับเจอที่ระบายอารมณ์ เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามา "เป็นพวกแกใช่ไหม! ต้องเป็นพวกแกแน่ที่แค้นพวกเรา เลยจงใจทำแบบนี้!"

อวี๋เจิ้งอวี่รีบปกป้องน้องสาวไว้ข้างหลัง แล้วโต้กลับเสียงดัง "เลิกใส่ร้ายคนอื่นได้แล้ว! ในนามีแต่รอยเท้าหมูป่า จะมาเกี่ยวอะไรกับพวกเรา! พวกเราสั่งหมูป่าได้หรือไง? ทีเมื่อกี้ฉันยังรู้สึกสงสารคุณนิดหน่อย ตอนนี้ดูสิ! คุณนั่นแหละที่ทำตัวเองสมควรโดนเวรกรรมแล้ว! ไม่งั้นทำไมของคนอื่นยังดีๆ อยู่ แต่ของนาคุณถึงโดนทำลายล่ะ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลงเงียบๆ

ชาวบ้านรอบๆ ก็รีบเข้ามาห้ามย่าอวี๋แล้วเกลี้ยกล่อม

"ใจเย็นๆ เถอะคุณยาย เรื่องนี้โทษเด็กไม่ได้หรอก"

"นั่นสิ เจิ้งอวี่พูดก็มีเหตุผล ชัดเจนว่าหมูป่าทำ"

"คุณเพิ่งถูกหมู่บ้านลงโทษไปนะ แถมเจี้ยนจวินยังถูกขังอยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้าน อย่าหาเรื่องให้เข้าใจผิดเพิ่มขึ้นเลย"

ประโยคสุดท้ายนี้เหมือนน้ำเย็นสาดใส่ อารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของย่าอวี๋ก็มอดลงในพริบตา

เธอจำได้ว่าลูกชายคนเล็กยังถูกขังอยู่ และตอนนี้ครอบครัวเธอก็แทบจะเงยหน้าในหมู่บ้านไม่ได้แล้ว ถ้ายังก่อเรื่องต่อไป เกรงว่าจะไม่มีใครเต็มใจช่วยเหลืออีกต่อไป

เธอเลิกพุ่งตัวเข้าไป แต่ได้แต่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น ร้องไห้ฮือๆ ดูแล้วน่าสมเพชสมจริงกว่าเมื่อครู่มาก

"โวยวายอะไรกัน!"

เสียงตะคอกที่ฟังดูอู้อี้แต่แฝงความดุดันดังขึ้น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง